Process Work Greece

νέα διεύθυνση για το blog...

2010-08-31T09:02:00.004+03:00

... μετά από 4 χρόνια φιλοξενίας στον Blogger, μετακομίσαμε. Η καινούργια διεύθυνση για το blog είναι:

www.processwork.gr/blog

Είμαστε ένα κλικ μακριά... Καλή αντάμωση!

Τα λέμε το Σεπτέμβρη...

2010-07-20T07:12:00.000+03:00

Το γραφείο άρχισε να αραιώνει. Η πρώτη συνεργάτης ήδη κάνει βουτιές σε παραλίες. Άλλη φέυγει σε λίγες μέρες... Ώρα για διακοπές. Όπως τις φαντάζεται (χρειάζεται, αντέχει οικονομικα;) ο καθένας, η καθεμιά... Καλή αντάμωση τέλη Αυγούστου. Ελπίζουμε λίγο πιο ξεκούραστοι όλοι, γιατί η φετεινή χρονιά μας έκαψε. Να προσέχετε τους εαυτούς σας (...και λίγο τους διπλανούς σας, όλοι πάσχουμε από έλλειψη φροντίδας!).

έλα για να με μάθεις οτι η γη ειναι η γη... ειναι η γη... ειναι η γη...

2010-07-17T23:18:00.004+03:00

άλλο ένα βιντεάκι για καλό καλοκαίρι :) ευχαριστούμε την Τίνα Λ που μας το προώθησε

Η Δύναμη Μέσα Μας

2010-07-16T18:19:00.002+03:00

και για ένα χαμόγελο και λίγη αισιοδοξία όταν έχετε 20 λεπτά δείτε αυτά τα βιντεάκια... ευχαριστούμε την Ελένη Σ που μας τα προώθησε :)

είθε να κάνει η φύση το θαύμα της να μας ξεκουράσει και να μας ανανεώσει...

Alixandra Fazzina: βραβείο για τις φωτογραφίες της...

2010-07-11T09:18:00.003+03:00

Πηγή: UNHCR

British photojournalist wins 2010 Nansen Refugee Award
9 July 2010

GENEVA, 9 July 2010 – The United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) announced today that its annual Nansen Refugee Award will go to Alixandra Fazzina, a British photojournalist whose work documents the often overlooked consequences of war.

On learning of the award Fazzina said, "I am overwhelmed and absolutely delighted to have been recognized by UNHCR with this distinguished honour. I have always sought to bring greater attention to those forced to flee conflict, violence and misery. To lose one's home and have to start a new life is one of the greatest challenges anybody can face, yet millions every year have no other choice."

Over the past ten years Fazzina has travelled to Africa, the Middle East, Asia and Eastern Europe documenting the lives of the uprooted through powerful and moving photo essays. Announcing the recipient of this year's Nansen Award, U.N. High Commissioner for Refugees António Guterres called Fazzina a "fearless humanitarian. By unearthing and so vividly portraying the individual stories of uprooted people she has achieved something remarkable. Her commitment, empathy and devotion to getting to the bottom of every story make her an exemplary chronicler of the world's most vulnerable people."

Fazzina began her career as a photojournalist embedded with the British army in Bosnia in 2005. She has since focussed on chronicling the human suffering caused by war. The Nansen award committee praised in particular her coverage of land mine victims in Kosovo, civilians stranded behind enemy lines in Angola, rape as a weapon of war in Sierra Leone, the abuse of children by militias in the Democratic Republic of Congo and Uganda and refugee situations in Afghanistan and Pakistan.

Between 2006 and 2008 Fazzina chronicled the exodus of migrants and refugees from Somalia as they sought to cross the Gulf of Aden to Yemen and the Arabian Peninsula. Spending extended periods of time with those looking to make the hazardous journey aboard smugglers' boats; she captured first hand the despair and suffering of people seeking safety and a better life. The result was the book, A Million Shillings – Escape from Somalia to be published in September. The Nansen Refuge Award is given annually to an individual or organization for outstanding work on behalf of refugees. It includes a $100,000 prize that the winner can donate to a cause of his or her choice. It was created in 1954 in honour of Fridtjof Nansen, a Norwegian explorer, scientist and the first U.N. High Commissioner for Refugees.

The Nansen Award Ceremony will take place on 5 October 2010 in Geneva.

Ένα κλικ εδώ για να δεις μερικές από τις φωτογραφίες της...

Ξέρεις την "Villa Azadi";

2010-07-10T16:22:00.006+03:00

Ανακοίνωση των εργαζομένων της Μονάδας Φιλοξενίας
Ασυνόδευτων Ανηλίκων Προσφύγων Αγιάσου Λέσβου “Villa Azadi”

10 Ιουλίου 2010: Ημερομηνία λήξης της Προγραμματικής Σύμβασης βάσει της οποίας το Υπουργείο Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας Αγιάσου «Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ» και η Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία «ΗΛΙΑΚΤΙΔΑ» λειτουργούσαν τη Μονάδα Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων Προσφύγων τα τελευταία δύο χρόνια. Εκατοντάδες παιδιά πρόσφυγες -που αποτελούν ιδιαίτερα ευάλωτη κοινωνική ομάδα- από Αφγανιστάν, Σομαλία, Ιράκ, Παλαιστίνη και άλλες χώρες, θύματα σωματικής και ψυχολογικής βίας, βασανιστηρίων, πολέμων, εμφυλίων, συγκρούσεων, διακρίσεων και ρατσισμού, φιλοξενήθηκαν και υποστηρίχθηκαν όλο αυτό το διάστημα στη Δομή της Αγιάσου.

Το «Σπίτι της Ελευθερίας», όπως οι ίδιοι οι φιλοξενούμενοι του το ονόμασαν, “χτίστηκε” από την Ελληνική Πολιτεία, προκειμένου να προστατευθούν οι ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες, όπως το Ελληνικό Σύνταγμα, οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες αλλά και ο ανθρωπισμός μίας δημοκρατίας επιβάλλουν. Η λειτουργία ξεκίνησε επίσημα στις 10/07/08, από μηδενική βάση, με ελάχιστα εφόδια και χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια από τους εργαζόμενους, άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενους φορείς, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά και απλούς πολίτες, προκειμένου να φτάσουμε στο σημείο να μιλάμε σήμερα για ένα Κέντρο, αναγνωρισμένο σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο ως πρότυπη Δομή Υποδοχής και Φιλοξενίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από δεκάδες αναφορές διεθνών Οργανισμών και Μ.Μ.Ε.

11 Ιουλίου 2010: η νέα Προγραμματική Σύμβαση βρίσκεται ανυπόγραφη σε ένα από τα γραφεία του αρμόδιου Υπουργείου, όπως άλλωστε και η απαραίτητη (ευρωπαϊκή) χρηματοδότηση που μπορεί να καταστήσει βιώσιμη τη λειτουργία της Μονάδας για το επόμενο διάστημα κι ενώ το Ίδρυμα «ΘΕΟΜΗΤΩΡ» αδυνατεί πλέον να καλύψει τα όποια οικονομικά κενά. Το αποτέλεσμα των γνωστών γραφειοκρατικών αγκυλώσεων που χαρακτηρίζουν τη δημόσια ζωή έχει άμεσα ανθρωπιστικό και κοινωνικό αντίκτυπο, καθώς: 60 ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες, 60 δηλαδή παιδιά με ιδιαίτερες και σύνθετες ανάγκες (ψυχο-κοινωνικές, ιατρικές, νομικές) μένουν σε ένα κενό κτίριο να αναρωτιούνται πως από το Αφγανιστάν, την Τουρκία και τα ελληνικά Κέντρα Κράτησης (π.χ. Κέντρο Κράτησης Παγανής) βρέθηκαν μόνοι και απροστάτευτοι, 4 km βόρεια της Αγιάσου Λέσβου και 16 συνολικά εργαζόμενοι/εργαζόμενες, δηλαδή το Βοηθητικό Προσωπικό και η Διεπιστημονική Ομάδα, αποτελούμενη από άρτια εκπαιδευμένους και καταρτισμένους επαγγελματίες, εξαναγκάζονται να διακόψουν άμεσα (11/07/10) - και χωρίς καμία ανάλογη πρόβλεψη - την παροχή των εξειδικευμένων υπηρεσιών προς τους ασυνόδευτους ανηλίκους.

Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες και τις προσωπικές υπερβάσεις που όλοι και όλες έχουμε καταβάλλει κατά τα δύο αυτά χρόνια, καλούμαστε να παρακολουθήσουμε την όποια επισφαλή συνέχιση του έργου μας, την τύχη δηλαδή που θα έχουν τα παιδιά που μέχρι χθες είχαμε την ευθύνη τους, μέσα από εφημερίδες, ραδιόφωνα και δελτία ειδήσεων. Νιώθουμε -ηθικά και επαγγελματικά- υποχρεωμένοι να εκφράσουμε δημόσια την αγωνία μας για “το αύριο” των 60 παιδιών που φιλοξενούνται στο Β’ κτιριακό συγκρότημα του Ιδρύματος «Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ», αλλά και για το δικαίωμα στην εργασία, όλων των εξειδικευμένων εργαζομένων της Μονάδας.

Διεκδικούμε να δοθεί άμεσα λύση στα παρακάτω –μείζονος σημασίας- ζητήματα:

1. Να υπογραφεί άμεσα νέα Προγραμματική Σύμβαση προκειμένου να αποφευχθούν, θεσμικά κενά και διασάλευση της λειτουργίας της Μονάδας.

2. Να ολοκληρωθεί άμεσα η διαδικασία αξιολόγησης της αίτησης χρηματοδότησης που έχει κατατεθεί στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων και στο αρμόδιο Υπουργείο.

3. Να πραγματοποιηθεί ανανέωση των συμβάσεων του ήδη υπάρχοντος εξειδικευμένου προσωπικού της Μονάδας, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Τo Προσωπικό της Μονάδας

Φωτογραφίες από τις "Κυπραίες" στο Αντιρατσιστικό...

2010-07-10T11:04:00.009+03:00

(Βασιλική Κατριβάνου, Μαρία Χατζηπαύλου, Ζεχρά Σεγκίς, Αλεξάνδρα Ζαββού /μετάφραση)

Έγινε χθες βράδυ η προβολή του ντοκιμαντέρ "Κυπραίες" στο χώρο του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ. Παρ' όλη τη διάσπαση από τα πολλά δρώμενα στο χώρο, ο κόσμος μπόρεσε να δει το ντοκιμαντέρ. Για την προβολή του ντοκιμαντέρ, είχαν έρθει στην Αθήνα η Μαρία Χατζηπαύλου, πανεπιστημιακός και ακτιβίστρια και η Ζεχρά Σεγκίς, καθηγήτρια και ακτιβίστρια που συμμετείχαν στην ταινία. Ευχαριστούμε Βασιλική που μας έδωσες την ευκαιρία για τη συζήτηση που έγινε μετά την ταινία!

Ένα ευχαριστώ και στη Βενετία Μπουρονίκου για το φωτορεπορτάζ ;-)

Το ντοκιμαντέρ "Κυπραίες" στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ...

2010-07-07T06:53:00.004+03:00

Όσοι από εσάς δεν μπορέσατε να δείτε το ντοκιμαντέρ της Βασιλικής Κατριβάνου στο φεστιβάλ στην Ταινιοθήκη, έχετε άλλη μια ευκαιρία! Θα προβληθεί στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ την ερχόμενη Παρασκευή. Αξίζει μια βόλτα από το πάρκο Γουδή...

«Κυπραίες»
Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο πλαίσιο του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη σκηνοθέτρια Βασιλική Κατριβάνου, τη Μαρία Χατζηπαύλου, πανεπιστημιακό και ακτιβίστρια, και τη Ζεχρά Σεγκίς, καθηγήτρια και ακτιβίστρια που συμμετέχουν στην ταινία.

Άλσος Γουδί (είσοδος από Κατεχάκη)
Παρασκευή 9 Ιουλίου, 9:00μμ
http://www.womenofcyprusfilm.com
http://www.antiracistfestival.gr

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ...

2010-07-06T15:37:00.003+03:00

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Τι: Ζωντανή Βιβλιοθήκη, μια βιωματική δράση για τις διακρίσεις, την προκατάληψη, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Πού: Στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στο Άλσος Γουδή

Πότε: Σάββατο 10 Ιουλίου, ώρα 19.00-22.00

Η Ζωντανή βιβλιοθήκη δεν διαθέτει χάρτινα βιβλία, αλλά ανθρώπους με διάθεση να μοιραστούν τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους, με στόχο να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις και να ενισχύσουν την προώθηση της ποικιλομορφίας. Φανταστείτε ότι βρίσκεστε μπροστά σε μια βιβλιοθήκη. Τα βιβλία στο σύνολο τους συνθέτουν μια χρωματική πανδαισία. Διαφορετικά μεταξύ τους σε μέγεθος και όγκο. Επιλέγετε να δανειστείτε ένα βιβλίο με θέμα μια γυναίκα από την Αφρική… Διστάζετε! Θα προτιμούσατε, ίσως, να διαβάσετε την ιστορία ενός κωφού ηθοποιού! Αν ακριβώς δίπλα υπήρχε ένα βιβλίο με έναν gay χαρακτήρα, θα τολμούσατε να το ξεφυλλίσετε; Τους τελευταίους 9 μήνες στην Αθήνα μια ομάδα από εθελοντές ξεκίνησε την πρωτοβουλία «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», η οποία είναι ένα εξαιρετικό μέσο άσκησης στη συνύπαρξη, εκπαιδεύοντας στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην καταπολέμηση των κοινωνικών διακρίσεων. Στην απλούστερή της μορφή, η «Ζωντανή Βιβλιοθήκη» είναι ένα είδος κινητής βιβλιοθήκης, που ενθαρρύνει τη διάδραση και το διάλογο, μέσα από την απλότητα και τη θετική διάθεση. Αντικείμενα δανεισμού δεν είναι, όμως, βιβλία, αλλά εθελοντές συνάνθρωποί μας που εκθέτουν την μοναδικότητα τους, σε μια προσπάθεια να σπάσουν τα στερεότυπα και να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις μας. Τα ράφια της Ζωντανής βιβλιοθήκης διαθέτουν προς τους αναγνώστες «ανθρώπινα βιβλία», τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους. Και κάτι παραπάνω: τη διάθεσή τους να τα επικοινωνήσουν όλα αυτά με έναν τρόπο που να ενισχύει την προώθηση της ποικιλομορφίας.

Το Σάββατο 10 Ιουλίου διοργανώνεται μία ακόμα «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», στο πλαίσιο του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, στο Άλσος Γουδή, από τις 19.00 ως τις 22.00. Ο χώρος είναι προσβάσιμος για Άτομα με Αναπηρία (8 θέσεις στάθμευσης για αναπηρικά αυτοκίνητα). Επίσης, θα υπάρχει δυνατότητα διερμηνείας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ.) και κατάλογος βιβλίων σε Braille και μεγαλογράμματη γραμματοσειρά. Θα παρέχεται ακόμα ζωντανό λεξικό (διερμηνεία) στα Φαρσί, τα Νταρί και τα Αγγλικά. Ελάτε να διαβάσετε εκείνες τις ιστορίες που σας προκαλούν, σας δυσκολεύουν, σας ιντριγκάρουν. Ελάτε εκεί που οι ιστορίες ζωντανεύουν…

Πώς λειτουργεί η Ζωντανή Βιβλιοθήκη

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη αντιστρέφει την ιδέα μιας παραδοσιακής βιβλιοθήκης, προσφέροντας για δανεισμό ανθρώπους και όχι βιβλία. Η καινοτόμος αυτή ιδέα δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους από διαφορετικές προελεύσεις να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με «αναγνώστες» που ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν με την ποικιλομορφία.

• Μέσα από τη «βιβλιογραφία», της Ζωντανής Βιβλιοθήκης έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε το Ζωντανό Βιβλίο με το οποίο θα θέλατε να συναντηθείτε και να συνομιλήσετε για 30 λεπτά.

• Αν δεν μιλάτε τη γλώσσα του Ζωντανού Βιβλίου η Ζωντανή Βιβλιοθήκη θα σας παράσχει ένα Ζωντανό Λεξικό (διερμηνέα) κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

• Μπορείτε να ξεκινήστε τη συζήτηση με μικρή παρουσίαση του εαυτού σας και να θέσετε στο δανεισμένο βιβλίο ερωτήσεις σχετικά με τη ζωή του και τις αξίες του. Μη ντρέπεστε! Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να μάθετε αν όσα πιστεύετε για τους Μουσουλμάνους, τους γκέι ή τα άτομα με αναπηρία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα του Ζωντανού σας Βιβλίου.

• Ο αναγνώστης οφείλει να επιστρέψει το Ζωντανό Βιβλίο στην ίδια πνευματική και φυσική κατάσταση που το δανείστηκε. Δεν επιτρέπεται να προκαλέσει ζημιά σε ένα Ζωντανό Βιβλίο, να του τσαλακώσει τις σελίδες ή να θίξει την αξιοπρέπειά του/της με οποιονδήποτε τρόπο.

• Θα υπάρχει δυνατότητα δημιουργικής φύλαξης των παιδιών των αναγνωστών κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στη Ζωντανή βιβλιοθήκη.

Worldwork 2010 - η 20η επέτειος του Worldwork...

2010-07-03T06:38:00.004+03:00

Worldwork 2011 The Global Process Institute presents an International Conference on environmental, social and political issues April 13 - 19, 2011 • Denver, Colorado, USA

Worldwork uses the awareness tools of Deep Democracy for small or large group conflicts, team building, community crisis intervention and facilitation of forums for human rights dialogue. 2011 in Denver marks the 20th Anniversary of Worldwork.

"Deep Democracy is our sense that the world is here to help us to become our entire selves, and that we are here to help the world become whole." Arnold Mindell, founder of Process Oriented Psychology (aka Process Work)

Με ένα κλικ εδώ θα δεις το φυλλάδιο του σεμιναρίου με τις πληροφορίες εγγραφής...

Μόνο ένας ειδικός μπορεί να λύσει το πρόβλημα...

2010-06-30T16:00:00.003+03:00

Laurie Anderson. Αν την ξέρεις... λες 'θεά!'. Αν δεν την ξέρεις, άκου το τραγούδι, διάβασε τους στίχους. Αναφέρεται στην Αμερική, αλλά με λίγες αλλαγές σε καταστάσεις και προβλήματα, είναι επίκαιρο το κομμάτι της και για την Ελλάδα...

Only An Expert - Laurie Anderson

Now only an expert can deal with the problem
Because half the problem is seeing the problem
And only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

So if there's no expert dealing with the problem
It's really actually twice the problem
Cause only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

Now in America we like solutions
We like solutions to problems
And there's so many companies that offer solutions
Companies with names like Pet Solution
The Hair Solution. The Debt Solution. The World Solution. The Sushi Solution.
Companies with experts ready to solve the problems.
Cause only an expert can see there's a problem
And only an expert can deal with the problem
Only and expert can deal with the problem

Now let's say you're invited to be on Oprah
And you don't have a problem
But you want to go on the show, so you need a problem
So you invent a problem
But if you're not an expert in problems
You're probably not going to invent a very plausible problem
And so you're probably going to get nailed
You're going to get exposed
You're going to have to bow down and apologize
And beg for the public's forgiveness.
Cause only an expert can see there's a problem
And only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

Now on these shows, the shows that try to solve your problems
The big question is always 'How can I get control?
How can I take control?'
But don't forget this is a question for the regular viewer
The person who's barely getting by.
The person who's watching shows about people with problems
The person who's part of the 60% of the U.S. population
1.3 weeks away, 1.3 pay checks away from homelessness.
In other words, a person with problems.
So when experts say, 'Let's get to the root of the problem
Let's take control of the problem
So if you take control of the problem you can solve the problem.'
Now often this doesn't work at all because the situation is completely out of control.
Cause only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

So who are these experts?
Experts are usually self-appointed people or elected officials
Or people skilled in sales techniques, trained or self-taught
To focus on things that might be identified as problems.
Now sometimes these things are not actually problems.
But the expert is someone who studies the problem
And tries to solve the problem.
The expert is someone who carries malpractice insurance.
Because often the solution becomes the problem.
Cause only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

Now sometimes experts look for weapons.
And sometimes they look everywhere for weapons.
And sometimes when they don't find any weapons
Sometimes other experts say, 'If you haven't found any weapons
It doesn't mean there are no weapons.'
And other experts looking for weapons find things like cleaning fluids.
And refrigerator rods. And small magnets. And they say,
'These things may look like common objects to you
But in our opinion, they could be weapons.
Or they could be used to make weapons.
Or they could be used to ship weapons.
Or to store weapons.'
Cause only an expert can see they might be weapons
And only an expert can see they might be problems.
Cause only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

And sometimes, if it's really really really hot.
And it's July in January.
And there's no more snow and huge waves are wiping out cities.
And hurricanes are everywhere.
And everyone knows it's a problem.
But if some of the experts say it's no problem
And other experts claim it's no problem
Or explain why it's no problem
Then it's simply not a problem.
But when an expert says it's a problem
And makes a movie and wins an Oscar about the problem
Then all the other experts have to agree that it is most likely a problem.
Cause only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

And even though a county can invade another country.
And flatten it. And ruin it. And create havoc and civil war in that other country
If the experts say that it's not a problem
And everyone agrees that they're experts good at seeing problems
Then invading that country is simply not a problem.
And if a country tortures people
And holds citizens without cause or trial and sets up military tribunals
This is also not a problem.
Unless there's an expert who says it's the beginning of a problem.
Cause only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

Only an expert can see there's a problem
And see the problem is half the problem
And only an expert can deal with the problem
Only an expert can deal with the problem

(ευχαριστώ την Α.Ζ. για το link και ακόμα περισσότερο την Γ.Σ. που μου επεσήμανε την παρουσία του μέσα σε μια θάλασσα από email!) :-)

Κατανοώντας την πολιτισμική ετερότητα στην ψυχική υγεία...

2010-06-30T07:13:00.006+03:00

To (πάντα ενδιαφέρον) psi-action ανάρτησε στο blog του έναν Οδηγό Επίγνωσης της Πολιτισμικής Ετερότητας.

Πηγή: psi-action

Οδηγός Επίγνωσης της Πολιτισμικής Ετερότητας: Κατανοώντας την πολιτισμική ετερότητα στην ψυχική υγεία

Πρόλογος στην ελληνική έκδοση

Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνει συνεχώς. Οι μονάδες υγείας και ψυχικής υγείας γίνονται αποδέκτες αιτημάτων φροντίδας που απαιτούν νέες δεξιότητες, γνώσεις και ιδιότητες από μεριάς των εργαζομένων στο σύστημα της περίθαλψης. Είναι δεξιότητες, γνώσεις και ιδιότητες που σχετίζονται με την έννοια της πολιτισμικής ικανότητας (cultural competence). Η εξοικείωση των επαγγελματιών υγείας και ψυχικής υγείας, καθώς και των εργαζομένων στη δημόσια υγεία εν γένει, με την έννοια αυτή (και τις αντίστοιχες εφαρμογές) θεωρείται σήμερα απαραίτητη. Η πολιτισμική ικανότητα αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου να καταστεί δυνατή η παροχή κατάλληλων υπηρεσιών σε άτομα και ομάδες διαφορετικής πολιτισμικής προέλευσης τα οποία υπό διαφορετικό καθεστώς (οικονομικοί μετανάστες, πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο, χωρίς χαρτιά) διαμένουν πρόσκαιρα ή μόνιμα στη χώρα μας.

Ειδικά στην ψυχική υγεία η ανάγκη απόκτησης της πολιτισμικής ικανότητας (η οποία εννοείται ως ικανότητα διαχείρισης των διαφορών που προκύπτουν από τις καθημερινές αλλαγές, δηλαδή ως ικανότητα διαχείρισης του αγνώστου) είναι ακόμη πιο επιτακτική: τόσο η κουλτούρα όσο και το καθεστώς διαμονής ενός αλλοδαπού στη χώρα μας συνιστούν παράγοντες που επηρεάζουν το βίωμα, την εκδήλωση και την έκφραση της ψυχικής διαταραχής και του θεραπευτικού αιτήματος.

Το Κέντρο Ημέρας “Βαβέλ”, μονάδα ψυχικής υγείας για μετανάστες που λειτουργεί από το 2007 στο πλαίσιο του προγράμματος “Ψυχαργώς”, αναγνωρίζοντας αυτή την ανάγκη ανέλαβε την πρωτοβουλία να εκδώσει στην ελληνική γλώσσα το Cultural Awareness Tool, κάνοντας τις απαιτούμενες προσαρμογές. Η μετάφραση έγινε από τις φοιτήτριες ψυχολογίας κκ. Ναυσικά Τσιπά και Κατερίνα Οικονόμου, κατά τη διάρκεια της πρακτικής τους άσκησης στο “Βαβέλ”. Τις διορθώσεις ανέλαβε ο δικηγόρος, συντονιστής της ομάδας νομικής υποστήριξης του Ελληνικού Συμβούλιου για τους Πρόσφυγες, κ. Σπύρος Κουλοχέρης. Ελπίζουμε το τελικό αποτελέσματα να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο που θα βοηθά τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας να προσεγγίζουν με πολιτισμική ευαισθησία ανθρώπους οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια και αναζητούν ψυχολογική ή ψυχιατρική βοήθεια.

Ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο αναγνώστης συμφωνεί ή διαφωνεί με την προτεινόμενη προσέγγιση, είναι βέβαιο πως το ανά χείρας βοήθημα δίνει ερεθίσματα για προβληματισμό και μάλιστα σε ένα πεδίο (της διαπολιτισμικής ψυχιατρικής) που στη χώρα μας είναι ακόμη σχετικά άγνωστο.

Νίκος Γκιωνάκης, επιστ. υπεύθυνος Κέντρου Ημέρας “Βαβέλ”

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις όλον τον Οδηγό Επίγνωσης που διανέμεται δωρεάν...

Το είπαν και οι επιστήμονες: ο θυμός κάνει καλό...

2010-06-29T11:26:00.003+03:00

Πηγή: Το Βήμα

Θυμώνω και μου κάνει καλό!
Ο θυμός περιορίζει τις βλαβερές συνέπειες του άγχους, υποστηρίζουν οι επιστήμονες

Σας «ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι»; Μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με την κοινή λογική, όπως όμως φαίνεται ο θυμός κάνει καλό στην υγεία. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε νέα έρευνα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Βαλένθια στην Ισπανία. Τουλάχιστον για όσους ανθρώπους δεν αντιμετωπίζουν άλλα προβλήματα υγείας, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το συναίσθημα του θυμού μειώνει τις συνέπειες του άγχους. Πώς; Κατ΄ αρχάς αυξάνει τη ροή του αίματος στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου το οποίο σχετίζεται με τα θετικά συναισθήματα.

Οταν θυμώνουμε αυξάνονται οι καρδιακοί παλμοί, η αρτηριακή πίεση και η τεστοστερόνη. Παράλληλα βγαίνει έξω από το εύθραυστο «παιχνίδι» της ψυχοσωματικής ισορροπίας η κατ΄ εξοχήν ορμόνη που προκαλεί το άγχος, η κορτιζόλη. Παρατηρείται μεγάλη μείωση της παραγωγής της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ενεργοποιείται το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου το οποίο σχετίζεται με θετικά συναισθήματα όπως η οικειότητα και η χαρά.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν τις αλλαγές στο αυτόνομο νευρικό σύστημα το οποίο επηρεάζει το καρδιαγγειακό και το ενδοκρινικό σύστημα. «Η πρόκληση συναισθημάτων οδηγεί σε σημαντικές αλλαγές στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, το οποίο ελέγχει την καρδιαγγειακή λειτουργία, καθώς και το ενδοκρινικό σύστημα. Επιπροσθέτως παρατηρούνται αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα, κυρίως στον πρόσθιο και κροταφικό λοβό» εξήγησε ο επικεφαλής της έρευνας δρ Neus Herrero.

Στη διάρκεια των πειραμάτων προκλήθηκε θυμός σε 30 άνδρες εθελοντές με μια απλή εργαστηριακή μέθοδο, χρησιμοποιώντας 50 φράσεις σε πρώτο πρόσωπο οι οποίες αναφέρονται σε καθημερινές καταστάσεις και ενεργοποιούν το συγκεκριμένο συναίσθημα. Πριν και αμέσως μετά την πρόκληση του θυμού μέτρησαν τους καρδιακούς παλμούς, την αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα τεστοστερόνης και κορτιζόλης των ανδρών. Παράλληλα μέτρησαν την ασύμμετρη δραστηριότητα του εγκεφάλου, τη γενικότερη διάθεση των ατόμων και την υποκειμενική τους εμπειρία προς το συναίσθημα του θυμού. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Ηormones and Βehavior», αποκαλύπτουν ότι ο θυμός προκαλεί αύξηση των καρδιακών παλμών, της αρτηριακής πίεσης και της τεστοστερόνης.

Εδώ όμως βρίσκεται το «κλειδί» του... υγιεινού θυμού. Διότι έτσι ενεργοποιείται το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Το δεξιό αφορά τα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο φόβος, η λύπη και η απομόνωση. «Η περίπτωση του θυμού είναι μοναδική. Διότι, αν και βιώνεται ως αρνητικό συναίσθημα, τελικά στους υγιείς ανθρώπους προκαλεί ένα αίσθημα οικειότητας» είπε ο δρ Χερέρο. Με άλλα λόγια, όταν θυμώνουμε η ασύμμετρη εγκεφαλική αντίδραση υπολογίζεται βάσει της προσπάθειάς μας να προσεγγίσουμε το ερέθισμα που μας προκαλεί θυμό και όχι βάσει του γεγονότος ότι θεωρούμε αυτό το ερέθισμα αρνητικό. «Συνήθως όταν θυμώνουμε εμφανίζουμε μια φυσική τάση να βρεθούμε πιο κοντά σε αυτό που μας έκανε να θυμώσουμε παρά να προσπαθήσουμε να το εξαλείψουμε» καταλήγει ο επιστήμονας. Είναι η πρώτη γενική έρευνα για τον θυμό η οποία λαμβάνει υπόψη όλες τις ψυχοβιολογικές παραμέτρους (την καρδιαγγειακή, την ορμονική και τη διαφορετική δραστηριότητα των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου) και τις αλλαγές που προκαλούνται όταν μας «ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι».

(ευχαριστώ την Α.Σ. για το link στο άρθρο)

Σε ποιόν ανήκει το νερό;

2010-06-23T18:19:00.003+03:00

Ένα Δελτίο Τύπου της Greenattack

«Είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων», δήλωνε στις 14/9/2009 ο Γ. Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη ΔΕΘ.

9 μήνες αργότερα, η κυβέρνηση σχεδιάζει τη δημιουργία μιας εταιρείας «ομπρέλα», με την ονομασία «Ελληνικά Νερά Α.Ε.» κάτω από την οποία θα ενταχθούν η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ και άλλες εταιρείες ύδρευσης της χώρας για να μπορέσουν να πουληθούν ως πακέτο στις πολυεθνικές του νερού SUEZ, VEOLIA και RWE.

Σε όλες τις χώρες όπου ο έλεγχος του νερού έχει περάσει σε ιδιώτες, η τιμή του έχει αυξηθεί δραματικά, η ποιότητά του έχει χειροτερεύσει, ενώ η πλημμελής συντήρηση των δικτύων ύδρευσης από τους νέους ιδιοκτήτες – επιχειρηματίες έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των διαρροών και την κατασπατάληση αυτού του πολύτιμου και περιορισμένου φυσικού πόρου.

Χαρακτηριστικά στη Βρετανία, μόνο τα 4 πρώτα χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση των εταιριών ύδρευσης, η τιμή του νερού αυξήθηκε κατά 50%, ενώ από τότε συχνά είναι και τα κρούσματα μόλυνσης του πόσιμου νερού με παράσιτα (βλ. π.χ. επιμόλυνση του νερού 295.000 ανθρώπων το 2008 με το επικίνδυνο για την υγεία παράσιτο cryptosporidium), μικρόβια και άλλες βλαβερές ουσίες.

Στην Ελλάδα, από το 1999-2002, όταν η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ εισήχθηκαν στο χρηματιστήριο, τα τιμολόγια του νερού ακρίβυναν κατά 150% και 320% αντίστοιχα. Η μείωση του προσωπικού (1000 λιγότεροι εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ και 450 λιγότεροι στην ΕΥΑΘ) και η παράδοση βασικών υπηρεσιών αυτών των εταιριών σε εργολάβους, οδήγησε σε ελλιπή συντήρηση των υπαρχουσών υποδομών και υποβάθμιση της ποιότητας του νερού. Σήμερα που το δημόσιο σκοπεύει να διατηρήσει, σε πρώτη φάση, μόνο το 51% των μετοχών της νέας εταιρείας «Ελληνικά Νερά Α.Ε.» και να παραχωρήσει το μάνατζμεντ σε μια από τις προαναφερόμενες πολυεθνικές, πόσο ακόμα θα αυξηθεί η τιμή του νερού; Πόσο ακόμα θα υποβαθμιστεί η ποιότητά του; Πόσο μεγαλύτερες ποσότητες νερού θα χάνονται λόγω διαρροών;

Το νερό δεν δημιουργείται από επιχειρηματίες. Είναι ένας φυσικός πόρος, απαραίτητος για την δημιουργία και την ύπαρξη της ζωής και ως τέτοιος επιβάλλεται να αποτελεί δημόσιο αγαθό, και όχι αντικείμενο εμπορίας, κερδοσκοπίας και επιχειρηματικού πλουτισμού!

Οι εταιρείες ύδρευσης πρέπει να είναι δημόσιες! Η διαχείρισή τους πρέπει να περάσει στα χέρια των εργαζομένων στις εταιρίες αυτές και να ελέγχεται από ολόκληρη την κοινωνία, μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων από επιστημονικούς φορείς, σωματεία, τις τοπικές κοινωνίες κοκ!

Πρέπει όλοι να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε:

- Tο νερό να ανήκει στην κοινωνία και η διαχείριση του να γίνεται μόνο από δημόσιες επιχειρήσεις!
- Να τιμολογείται με βάση το κόστος άντλησης, συντήρησης των δικτύων, επεξεργασίας του νερού και των μισθών των εργαζομένων και όχι με βάση τα κέρδη των ιδιωτών!
- Να υπάρξει ολοκληρωμένος σχεδιασμός και ορθολογική διαχείριση του συνόλου των υδατικών αποθεμάτων έτσι ώστε από την μια να μπει ένα τέλος στα φαινόμενα κακοδιαχείρισης, κατασπατάλησης και μόλυνσής τους και από την άλλη να καλύπτονται οι ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας!

Befriending Conflict...

2010-06-23T12:46:00.002+03:00

Κυκλοφορεί στα ιντερνετικά βιβλιοπωλεία το πολυαναμενόμενο βιβλίο του φίλου και συναδέλφου Joe Goodbread! Με τίτλο 'Befriending Conflict: How to make conflict safer, more productive and more fun' υπόσχεται οδηγίες βήμα-βήμα για συκγρούσεις που οδηγούν σε πιο παραγωγικές σχέσεις, ενδυνάμωση και προσωπικό μεγάλωμα.

Κάνε ένα κλικ εδώ για να διαβάσεις το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου (σε pdf)...

Athens Fringe Festival 2: Η Αθήνα μας Ανήκει!

2010-06-17T13:16:00.004+03:00

Πηγή: Athens Fringe Festival 2

Φιλοσοφία Αthens Fringe Festival 2010

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, από τις 16 έως τις 20 Ιουνίου, το Athens Fringe Festival ανοίγει τις πύλες του στον Ελληνικό Κόσμο σε πλήθος συνεργαζόμενους χώρους, στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης.

Το Athens Fringe Festival είναι μια ανοιχτή γιορτή καλλιτεχνικής έκφρασης που περιλαμβάνει όλα τα είδη των τεχνών - μουσική, θέατρο, χορό, εικαστικά, λογοτεχνία- και κοινωνικής δράσης που απευθύνεται σε πλήθος ομάδων που προάγουν την κοινωνία των πολιτών. Πιστεύουμε ότι η δημιουργικότητα της έκφρασης και η δύναμη της παρέμβασης βρίσκονται εκεί που συναντιούνται οι άνθρωποι, τα μέσα και οι ιδέες, στα δίκτυα και στις συνεργασίες. Για το Athens Fringe Festival σημασία δεν έχει μόνον το τελικό αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής πράξης αλλά και η διαδικασία που οδηγεί στην καλλιτεχνική πράξη, οι σχέσεις που φτιάχνονται γύρω από αυτήν.

Εξάλλου, μέσα στο κλίμα απαισιοδοξίας που δημιουργεί η αστάθεια και η αβεβαιότητα, μια αστάθεια όχι μόνον οικονομική αλλά και κοινωνική, η συμμετοχή αποκτά άλλη σημασία. Το Athens Fringe Festival καλλιεργεί τη σύμπραξη, την υποστήριξη και την αλληλεγγύη, γιατί η τέχνη είναι ο κατεξοχήν τρόπος επιβεβαίωσης της κοινωνικής συνοχής. H διάχυση στους δημόσιους χώρους, η ανάληψη κοινωνικής ευθύνης, οι συνεργατικές καλλιτεχνικές δράσεις αποτελούν τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η φιλοσοφία του Athens Fringe Festival.

Για τους λόγους αυτούς, το Athens Fringe Festival κινείται σε δύο κατευθύνσεις.

Αφενός, απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες από όλο το φάσμα των τεχνών και ομάδες κοινωνικής δράσης για να συμμετέχουν χωρίς αποκλεισμούς και ιεραρχήσεις. Η συνάντηση και ο διάλογος, η σύμπραξη και η όσμωση για πέντε ημέρες στον κεντρικό χώρο της διοργάνωσης, στον Ελληνικό Κόσμο, στους συνεργαζόμενους χώρους, στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης είναι τα νήματα ενός ιστού που καταγράφει και ενδυναμώνει την καλλιτεχνική και πολιτική ζωή της Αθήνας.

Αφετέρου, διαμορφώνει και οργανώνει πλαίσια μέσα στα οποία το κοινό έρχεται σε επαφή με το πιο ζωντανό, δημιουργικό και πρωτοποριακό κομμάτι της ελληνικής τέχνης και της κοινωνικής ζωής. Το Athens Fringe Festival μέσα από συγκεκριμένες πράξεις και δράσεις θέλει να εντοπίσει και να προτείνει τους χώρους, τους μηχανισμούς και τις ομάδες που αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής, καλλιτεχνικής και πολιτικής δραστηριότητας της πόλης.

Για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς αυτούς το Athens Fringe Festival θεωρεί ότι οι δημόσιοι χώροι είναι ο κατεξοχήν χώρος στον οποίο εκτυλίσσονται οι δραστηριότητές του. Με σημείο αφετηρίας τον Ελληνικό Κόσμο χαράσσει διαδρομές στις οποίες πεζόδρομοι, όπως η Ερμού σε όλο της το μήκος, πλατείες όπως η πλατεία Κουμουνδούρου, και η πλατεία Αυδή, χώροι πολιτισμού και άλλα σημεία της κοινωνικής ζωής της πόλης ορίζονται ως στάσεις.

Το Athens Fringe Festival βγαίνει στους χώρους που όλοι κινούμαστε, περπατά στις διαδρομές μας, προσφέρει ένα πλαίσιο για να ενισχύσουμε τα πράγματα που πάντα κάνουμε. Αποτυπώνει σχέσεις που συνήθως μένουν κρυφές και στην νέα εποχή αποτελούν τη βάση της κοινωνικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Διοργανώτρια του Φεστιβάλ είναι η Εταιρεία Πολιτισμού Σύνθεση (www.sinthesis.gr) με πολυετή εμπειρία στο χώρο της παραγωγής καλλιτεχνικών γεγονότων μεγάλου βεληνεκούς.

Η εταιρεία θα αναλάβει την διαχείριση των χώρων που θα συμμετάσχουν καθώς και την παραγωγή ορισμένων επιμελημένων project.

Κάνε ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα του φεστιβάλ...

Δουλειά με ανθρώπους σε κώμα...

2010-06-15T20:25:00.003+03:00

Ο Arny Mindell, ιδρυτής του Process Work, έχει αναπτύξει τεχνικές δουλειάς με ανθρώπους σε κωματώδη κατάσταση (coma work). Πλούσια δουλειά με θεαματικά αποτελέσματα. Πριν λίγες μέρες αναρτήθηκε στο youtube μια συνέντευξη του Arny Mindell αναφορικά με τη δουλειά αυτή. Η συνέντευξη είναι σχεδόν 20 ετών, αλλά παραμένει επίκαιρη...

Ομάδα Καθηγητών Π.Α.Υ.: εποπτεία και εκπαίδευση...

2010-06-14T10:46:00.007+03:00

Πριν λίγες μέρες ολοκληρώσαμε τη χρονιά με την ομάδα καθηγητών Προγραμμάτων Αγωγής Υγείας του Κολλεγίου Ψυχικού. Πλούσια η χρονιά, και οι συναντήσεις εποπτείας γόνιμες και προκλητικές. Ο χώρος της εκπαίδευσης είναι σφουγγάρι για την ένταση της ευρύτερης κοινωνίας. Και παρέα με τους καθηγητές, βήμα-βήμα, αναδείξαμε διεργασίες, δημιουργήσαμε χώρο για διάλογο και brain storming, ανταλλάξαμε ιδέες και δημιουργικές λύσεις.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Τζώρτζια Κουμάνταρη και το Φώτη Βαλλίνα (συντονιστές του προγράμματος Π.Α.Υ. του Κολλεγίου) καθώς και σε όλους τους καθηγητές της ομάδας. Ευχαριστώ Γεράσιμε, Μαρία Γ., Έλενα, Εύα, Αγγελική, Αλεξάνδρα, Πάκη, Πέλη, Σοφία, Μαρία Χ., Μαρία Β.. Καλό καλοκαίρι και καλή αντάμωση το Σεπτέμβρη!

μια ζωγραφιά, απεικόνιση της αξιολόγησης των μαθητών για τη χρονιά στο Π.Α.Υ.

Η περίεργη αλήθεια για το τι μας κινητοποιεί...

2010-06-10T08:27:00.004+03:00

Ένα ενδιαφέρον animation video, προσαρμογή ομιλίας του Dan Pink στο RSA (Royal Society for the encouragement of Arts, Manufactures and Commerce), για την περίεργη αλήθεια σχετικά με το τι μας κινητοποιεί...

Η Γέννηση της Ψυχιατρικής...

2010-06-09T19:31:00.022+03:00

Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα για τη γέννηση του συστήματος διαγνώσεων στην Ψυχιατρική από το ντοκυμαντερ του Adam Curtis "The Trap: What happened to our dreams of freedom" το οποίο σε 3 ωριαία επεισόδια διαπραγματεύεται τις έννοιες της ατομικότητας και της ελευθερίας και το πως αυτές έχουν διαμορφώσει τις κοινωνίες μας:

- στο 1ο επισόδιο κοιτάει τα αποτελέσματα από την προσπάθεια πολιτικών (δεξιών και αριστερών) τη δεκαετία του 90 να επεκτείνουν στο δημόσιο βίο μια ιδέα ελευθερίας βασισμένη στο Game Theory, ενός συστήματος το οποίο αφαιρετικά βλέπει τους ανθρώπους σαν ρομπότ που υπολογίζουν το ιδιωτικό τους συμφέρον και οδηγούνται από κίνητρα παρά την ιδέα του δημοσιου καθήκοντος

- στο 2ο επισόδιο κοιτάει το πως ο εθισμός στα νούμερα και τη στατιστική άλλαξε την κοινωνία εξαρτώντας την από τα ψυχοφάρμακα

- στο 3ο επισόδιο κοιτάει την διαδικασία αναζήτησης της ελευθερίας: τι διαφοροποιεί τον καταπιεστή από τον καταπιεζόμενο; Είναι δυνατόν κάποιος που με τις καλύτερες των προθέσεων πάει να ελευθερώσει ένα λαό να γίνεται δια μέσου της δράσης του αυτής τύραννος; Κι αν ναι, με ποιο τρόπο γίνεται αυτό;

Σε τέσσερα You Tube βιντεάκια αποσπάσματα από το 2ο επεισόδιο:

και ένα γραπτό απόσπασμα απο το τέταρτο βιντεάκι:

With the development of psychopharmaka) people imagined that they might live in a world where there would never be a worry, not even a grief, where there would never be conflict, concern or worry over alternatives that make possible the kinds of progress that we’ve seen in the past.

But then the man who had created the check list [DSM] (Robert Spitzer) admitted that it might be leading millions of people to believe that they were disordered when they were not. The check list added up only observable symptoms. They deliberately excluded any understanding of the patients’ life. Because of this, he said, it confused genuine psychological disorder with normal human feelings of sadness and anxiety, and that this was happening on a wide scale. All this was being said by one of America’s most powerful psychiatrists Dr. Robert Spitzer.

Robert Spitzer: “What happened is that we made estimates of prevalence of mental disorders totally descriptively without considering that many of these conditions might be normal reactions which are not disorders, that’s the problem, because we were not looking at the context in which those conditions developed.”

Adam Curtis: “So you have effectively medicallized much of ordinary human sadness, fear, ordinary experiences.”

Robert Spitzer: “I think we have to some extent. How serious a problem it is is not known. I don’t know if it’s 20%, 30% I don’t know but that’s a considerable amount if it’s 20 or 30%.” What was happening was that large part of normal human experience, grief, disappointment, loneliness where all being re-classified as medical disorders. In the process a new system of management was emerging. The drugs took away those complex and difficult feelings and made the individuals happier but they also made them simpler beings. More easy to predict and manage, and closer to the machine-like creatures at the heart of economic models.

Jerome Wakefield: “By using check lists of symptoms about emotions you have gone out and confused normal human responses to life with mental disorder and therefore created an illusion of a vast epidemic, a medicalized illusion. And obviously a situation where you medicalize is a situation where your focus will not be on social change it will be on controlling individual to fit in properly. That’s the subtle and overall danger here. That it could serve our kind of social-economic systems’ needs in a way in which we become more efficient but less human.”

What the psychiatrists had discovered was that an objective system based on numbers had led them into a trap. The numbers had imposed their own narrow logic on how we thought and felt about ourselves. And the politicians were about to find their attempts to manage society by using numbers would also have the strangest consequences. Far from helping them achieve their progressive vision they would actually make society more rigid and even harder to change.

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ...

2010-06-09T12:05:00.002+03:00

Δεν είναι οι μετανάστες οι εχθροί μας, εχθροί μας

είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

Στις 9, 10 και 11 του Ιούλη, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει ξανά τις πύλες του, την ώρα που κοινωνία και εργαζόμενοι δέχονται την πιο ανελέητη επίθεση των τελευταία 30 χρόνων αντιδρώντας με τις πιο μαζικές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης. Στην καρδιά της Αθήνας, στο Άλσος Γουδή, και μέσα στο πρωτόγνωρης βαρβαρότητας οικονομικό πλαίσιο που εξαναγκαζόμαστε όλοι από δω κι εμπρός να ζήσουμε, για 15^η χρονιά έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες στήνουμε παρέα την πιο μεγάλη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης: μια γιορτή στην οποία κάθε χρόνο συμμετέχουν 15.000-20.000 άτομα. Ένα φεστιβάλ φωτεινό, μελωδικό, αλλά και έντονα κριτικό κι ανήσυχο, πλούσιο τόσο σε εθνοτικές και πολιτισμικές αποχρώσεις όσο και σε πολιτικές εκδηλώσεις. Μια καλοκαιρινή γιορτή ανοιχτή σε μετανάστες και αντιρατσιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που ασφυκτιούν κάτω από την οικονομική πολιτική που λεηλατεί τις ζωές των πολλών, προκειμένου να σώσει τους λίγους και εκλεκτούς υποστηρικτές της.

Με κοινή μας γλώσσα:

τις μουσικές του κόσμου σε ροκ, τζαζ και έντεχνους ρυθμούς και με συναυλίες από ethnicμεταναστευτικά συγκροτήματα, ραπ & hiphopγκρουπάκια δεύτερης γενιάς και ρεμπέτικες κομπανίες καθημερινά
τις πολυεθνικές γεύσειςαπό τις αχνιστές κατσαρόλες των μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων
τις θεατρικές παραστάσεις, τις εκθέσεις φωτογραφίας, τις προβολές videoκαι ταινιών

Αλλά και με μια σειρά συζητήσεων για:

την παγκόσμια κρίση,τη δικτατορία του ΔΝΤ, την Ευρώπη-φρούριο
το ρατσισμόκαι την ακροδεξιά βία
τα εργασιακά δικαιώματα και την ανάγκη κοινής οργάνωσης και αγώνα των ντόπιων και ξένων εργαζομένων
το παλαιστινιακό, τους πολιτικούς κρατούμενους, τα ναρκωτικά, την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων και τη σχέση αθλητισμού-ρατσισμού...

...σας καλούμε να περάσουμε τρεις γεμάτες από κάθε άποψη βραδιές. Να αντιταχθούμε στις ολοένα αυξανόμενες επίσημες και «ανεπίσημες» ξενοφοβικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές και να αποδείξουμε εμπράκτως ότι αν το παραμύθι τους έχει δράκο, ο δράκος δεν κρύβεται εκεί που δολίως μας υποδεικνύουν: ξένοι δεν είναι οι διπλανοί μας, είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

Συντονιστικό Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων

Σύντομα αναλυτικό πρόγραμμα συναυλιών, εκδηλώσεων και συζητήσεων στο www.antiracistfestival.gr

Τηλ . επικοινωνίας: 210 3813928 (17:00-21:00)

Το παράδοξο της ελευθερίας επιλογών...

2010-06-07T12:02:00.008+03:00

Φήμες, ολοένα και περισσότερες, λένε πως πάμε ολοταχώς για τη δραχμή. Γνώριμη και παλιά αγαπημένη... Μια από τις πολλές συνέπειες αυτής της επιστροφής στη δραχμή, η συρρίκνωση των επιλογών μας, αποτέλεσμα της επερχόμενης χρεοκοπημένης οικονομίας μας. Θυμήθηκα μαι ομιλία που είχα ακούσει στο TED, και τη δουλειά του ψυχολόγου Barry Schwartz. Στο βιβλίο του “The Paradox of Choice: Why More is Less” υποστήριζε οτι μείωση των επιλογών του καταναλωτή, μειώνει και το άγχος. Εδώ και η ομιλία που έκανε το 2005 στο TED.

(για ελληνικούς υπότιτλους, κάνε ένα κλικ στο 'view subtitles' και από το menu διάλεξε 'Greek')

Αναζητώντας την ηθική ταυτότητα της κοινωνικής εργασίας...

2010-06-03T18:36:00.004+03:00

Υπάρχουν δεοντολογικά διλήμματα στην εξάσκηση του επαγγέλματος της κοινωνικής εργασίας; Αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο που δουλεύει στο πεδίο, θα σου πει "ναι, πολλά και καθημερινά!" Η Δήμητρα Γιάννου, M.Phil., κοινωνική λειτουργός, έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στο τελευταίου τεύχος του περιοδικού ‘Κοινωνική Εργασία’. Αξίζει μια ανάγνωση, καθώς αποτελεί τροφή για σκέψη. Στην περίληψη γράφει:

Η κοινωνική εργασία ορίζεται ως η επιστήμη η οποία προάγει ταυτόχρονα την ατομική ευημερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η διπλή αυτή δέσμευση είναι η πηγή θεμελιωδών δεοντολογικών διλημμάτων για την κοινωνική εργασία που διαμορφώνουν μάλιστα την ταυτότητά της ως μια από τις πιο αμφιλεγόμενες ανάμεσα στις κοινωνικές επιστήμες. Οι έρευνες που διερευνούν τις αξίες που διαμορφώνουν την πρακτική της κοινωνικής εργασίας δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη δεξιοτήτων που επιτρέπουν στους επαγγελματίες να ανταποκρίνονται στην ιδιαίτερη αυτή ταυτότητα του επαγγέλματος χωρίς να χρειάζεται να προσκολλούνται στην "ψυχοθεραπευτική πρακτική". Οι ποιοτικές έρευνες τονίζοντας το περιβάλλον στο οποίο ασκείται η κοινωνική εργασία γεφυρώνουν την απόσταση "θεωρίας και πράξης" αναγνωρίζοντας τους παράγοντες που εμποδίζουν τους επαγγελματίες να ανταποκριθούν στις δεοντολογικές τους δεσμεύσεις. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η ποιοτική διερεύνηση των δεοντολογικών διλημμάτων των κοινωνικών λειτουργών που δουλεύουν σε δημόσια νοσοκομεία. Οι προσωπικές αξίες, η απουσία συλλογικών αξιών και ο κλινικός χαρακτήρας της κοινωνικής εργασίας φάνηκαν να καθορίζουν τις δεοντολογικές αποφάσεις των συνεντευξιαζόμενων.

Ένα κλικ εδώ για να διαβάσεις όλο το άρθρο...

Μαρτυρία του Άρη Χατζηστεφάνου...

2010-06-03T12:52:00.003+03:00

Οι Έλληνες ακτιβιστές επέστρεψαν στις 3.οο τα ξημερώματα στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου περιγράφει στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ τη δική του εμπειρία από την επιδρομή στο Mavi Marmara.

Η διάκριση του βιώματος από την εμπειρία...

2010-06-02T16:12:00.002+03:00

Πηγή: TVXS

Ντάνιελ Κάνεμαν: Ο γρίφος που διαχωρίζει το βίωμα από την εμπειρία. from tv xoris sinora on Vimeo.

Ο Ντάνιελ Κάνεμαν είναι ο ιδρυτής των Οικονομικών της Συμπεριφοράς (ή αλλιώς Συμπεριφορικών Οικονομικών - Behavioural Economics), για τη μελέτη των οποίων του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας το 2002.

Παρότι ο ίδιος έχει βασική εκπαίδευση στην ψυχολογία, τομέα στον οποίο εργάστηκε για δεκαετίες, το βραβείο του απονεμήθηκε ακριβώς «για την ενσωμάτωση στην επιστήμη της Οικονομίας εννοιών από την έρευνα στην Ψυχολογία, ειδικότερα όσον αφορά στην ανθρώπινη κρίση και το μηχανισμό λήψης αποφάσεων κάτω από συνθήκες αβεβαιότητας». Έννοιες όπως αμεροληψία, αμοιβαιότητα, αυτοέλεγχος και ταυτότητα για πρώτη φορά συγχωνεύτηκαν με συστηματικό τρόπο στην οικονομική επιστήμη.

Στη διάλεξή του για το TED, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τις διακοπές έως τις κολονοσκοπήσεις, εξηγεί το πώς ο «βιωματικός εαυτός» και ο «εμπειρικός εαυτός» μας, είναι διακριτοί κι αντιλαμβάνονται την ευτυχία διαφορετικά μεταξύ τους. Αυτή η νέα αντίληψη, εξηγεί ο ίδιος, έχει σημαντικές επιρροές στα οικονομικά, τη δημόσια πολιτική - καθώς και στην κατανόηση του εαυτού μας.

Στο τέλος της ομιλίας ο Daniel Kahneman μοιράζεται με το κοινό μια αναπάντεχη ανακάλυψη που προέκυψε από τα στατιστικά δεδομένα των ερευνών όταν μέτρησαν πώς εξελίσσεται η ανθρώπινη ευτυχία συγκριτικά με το εισόδημα:

"... κάτω από ένα εισόδημα 60.000 δολαρίων το χρόνο οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι και γίνονται σταδιακά πιο δυστυχισμένοι όσο φτωχότεροι γίνονται. Πάνω από αυτό, έχουμε μια απόλυτα επίπεδη γραμμή. Πολύ σπάνια έχω δει τόσο επίπεδες γραμμές.

Εμφανώς, αυτό που συμβαίνει είναι είναι πως τα χρήματα δεν σου δίνουν βιωματική ευτυχία, όμως η έλλειψή τους σίγουρα σου φέρνει δυστυχία και μπορούμε να μετρήσουμε αυτή τη δυστυχία πάρα πολύ καθαρά."

Δεν είναι όλοι ίδιοι...

2010-06-01T21:22:00.005+03:00

Πηγή: Tikkun Daily

Tikkun Magazine and the Network of Spiritual Progressives’ Statement on Killings on the High Seas
by: Rabbi Michael Lerner on May 31st, 2010

We regret and deplore the killings which took place as Israeli troops, in defiance of international law, boarded and assaulted ships, and wounded many and killed some of the participants in a flotilla seeking to break the Israeli blockade of Gaza (itself a morally outrageous policy) to bring humanitarian aid. We ask all people of peace to dedicate at least fifteen minutes today (Memorial Day in the US) to silent memorial for those peace activists who have been killed (and we call upon all synagogues around the world to say Kaddish for those people at their Shabbat services this coming weekend), and for prayer for the speedy recovery of all those wounded in this attack (mostly peace activists, but also the Israeli soldiers who boarded the boats with violence). We invite all peace-loving people to attend a public memorial for those who died in this assault in Lafayette Park opposite the White House on Sunday, June 13, at 11 a.m-2 p.m., sponsored by Tikkun, the Network of Spiritual Progressives, and many other groups, and which will include a larger consideration of U.S. policies. Memorial prayers and prayers for healing will be said at 1 p.m.

We call upon Israel to conduct an objective, credible investigation to determine all the levels of responsibility for this criminal act, and to punish those from the top of the government down through the IDF who were responsible. If the past is any guide to the present moment, the Israel hasbara (public relations “explanation” operation) will now be working full time to put the blame on the people who sought to bring aid to Gaza, claiming that they were the violent ones and maybe even claiming that they were bringing military equipment or something of the sort.. Yet there was no need for any of this to have happened. Israel could have waited for the boats to arrive at shore and then sent military to search what was being brought to Gaza to ensure that it was in fact humanitarian aid. Moreover, as the Israeli peace movement Gush Shalom pointed out today, the core of the issue remains Israel’s attempt to starve and punish the entire population of Gaza for the activities of Hamas.

We call upon the international community to stop the blockade and, if necessary, to introduce an international force into Israel/Palestine to protect each side from the other, and then to implement the creation of a two state solution, freeing both sides from the violence of the other, and giving to each side the security and self-determination to which both sides are entitled. We call upon President Obama to use this moment to take decisive steps to create the Palestinian state while providing Israel with all necessary security, and providing the Palestinian people with protection from those in Israel who have used violence to prevent Palestinian national self-determination. We continue to abhor and denounce those in Israel and those in Palestine and Gaza who resort to violence to achieve their ends, including Hamas and including Israeli settlers. We acknowledge that the Israeli treatment of Gaza cannot be understood separate from the violent attacks on Israeli civilians from the shelling of Israeli cities from Gaza, nor that shelling understood apart from the blockade of Gaza by Israel, nor that violence from Gaza apart from the violence of the Occupation, nor the Occupation separate from previous acts of violence by Palestinians, nor that previous violence separate from the larger context of the expulsion of hundreds of thousands of Palestinians by Israel during the founding of the State, nor that expulsion separate from the hostility of Palestinians to the creation of the State, and the story goes on and on. It’s time to stop with the blame game and simply put an end to the struggle on both sides.

We continue to support the State of Israel’s right to exist as a homeland for the Jewish people, and for Palestine to exist as a homeland for the Palestinian people. The violence must stop. The peace process is going nowhere. The time for decisive action to impose a just and peaceful resolution to the conflict arrived decades ago, and must be grabbed now. What level of barbarity needs to happen for the U.S. and the international community to act decisively? How many more deaths?

We mourn the lives lost, the many who have been wounded, including both those on the humanitarian aid mission and Israelis sent by a crazed and irresponsible government into actions that put their lives in danger. Israel’s security was never threatened by this flotilla of humanitarian aid, and it was only macho political motivations that led Israeli leaders to order this insane assault. Israel deserves better than Netanyahu and Ehud Barak, and the world has to recognize that this current Israeli government will never bring peace or stability to the Middle East. While we continue to deplore Hamas and all that it has introduced into the equation, complicating attempts to make peace and doing what it could to stir hatred, we believe that the world and the Israeli people and the Palestinian people deserve peace and justice, and that it is our human obligation to bring that to the peoples of the Middle East. A first step is to end the blockade of Gaza.We call upon all who protest Israel’s occupation of the West Bank and Gaza to maintain a strict non-violent discipline, and to affirm the humanity of all sides in this conflict even as we insist on bold and compelling action to stop the conflict.

Written by an Israeli citizen and peace activist BEFORE the massacre:

An Open Letter by Jeff Halper to the Israeli Jewish Public: Support the Gaza Flotilla
By Jeff Halper

If we were not Israeli Jews, if the nine ships bringing 800 peace-makers from 40 countries would be sailing with humanitarian aid to an imprisoned population of a million and a half to, say, Haiti, the flotilla now on its way to Gaza would be hailed as a monumental event. The government of Israel would donate another 50 tons of food and materials and a brigade of army volunteers from the "rescue corps." But we are Israelis, and the fact that such an operation is being launched against a siege we imposed on a civilian population three years ago - actually, the blockade goes back to the late 1980s - should cause us all to reflect upon how we and our country have arrived at this sorry state - how the "light unto the nations" has become one of the most oppressive states on earth, subject to international protests like this one.

The flotilla is sailing with a number of messages. First and foremost, to the government of Israel: "Lift the siege on Gaza!" The siege is absolutely illegal in international law, and for those of us who believe that the rule of law and human rights is the only recipe for a better world, it is incumbent upon us to join the flotilla's call to lift the siege. Civilians cannot be the object of military and political attacks, as is the case in Gaza (which the Goldstone Report roundly criticized), nor can they be collectively punished for the policies of their political leaders. The very idea that people can be brought to their knees and forced to accept being permanently controlled and dominated, which is the thrust of Israeli policy, is both unconscionable and counter-productive. As the situation in Gaza shows, it has only stiffened resistance to the Occupation.

And then there is the urgency of the flotilla's second message, "Addressing the humanitarian situation in Gaza!" In a policy frightening reminiscent of other dark regimes in which Jews suffered from controlled malnutrition, our government has imposed a regime of "counting calories" on the Gaza population - imposing a "minimal dietary regime" on a million and a half people who receive as little as 850 calories a day, less than half the recommended daily intake. (Dov Weisglass, Sharon's Chief of Staff, made a joke out of this. "It's like a meeting with a dietitian," he said. "We need to make the Palestinians lose weight, but not to starve to death.") Instant coffee, fresh meat, rice, beans, spices, honey, chocolate, jam, bananas, coriander and pasta, among many others, are considered by Israel "luxury foods" for Palestinians. All this might be funny if it weren't for the fact that, according to the World Health Organization, more than 10% of Gazan children suffer from chronic malnutrition. Two-thirds of the Gazan population face hunger on a daily basis.

Gaza is today an unreconstructed war-zone. Israel long ago destroyed the sewage system, so that people have drowned in periodic floods of sewage that have engulfed whole communities. Raw sewage flowing into the Mediterranean has polluted the only waters in which Palestinians are allowed to fish - the Israeli navy fires on fishermen who attempt to reach cleaner waters more than three miles out. Having destroyed Gaza's only power station, much of the area suffers from blackouts, and Israel prevents adequate amounts of fuel from entering, with severe effects on hospitals. Gazans also have nowhere to live. More than 2,400 homes were destroyed in the invasion of last year and Israel, by prohibiting the import of raw materials, has prevented their being rebuilt. Thus the flotilla is bringing to Gaza 10,000 tons of humanitarian materials: temporary shelters, playgrounds for children, cement, steel and other construction materials, medical equipment and medicines and school supplies - a drop in the bucket of which is actually needed. The list alone is an indictment of our policies.

We Israeli Jews live in a managed information environment in which reality is carefully framed for us. Our government's explanation for everything it does is "security," and we accept that almost without question. But we have to understand a basic fact of life: four million Palestinians live under a cruel Occupation that we have nurtured for the past 43 years and which has deprived them of their fundamental rights (such as electing their own political leaders), robbed them of their land and homes (Israeli governments have demolished some 24,000 Palestinian homes in the Occupied Territories since 1967), reduced them to impoverishment and has led, in the case of Gaza, to their literal imprisonment.

Why do I have to repeat facts that seem so self-evident, that everyone knows? Because, though every informed person abroad knows these things, we Israeli Jews don't - and we don't care. Most Israelis know far less about what our government is doing in our name, in Gaza and elsewhere in the Occupied Territories, than the activists on the Free Gaza ships. We seldom if ever use the term "occupation" in our everyday speech (in fact, our government denied the very existence of an occupation), and we minimize the impact that our settlements, our separate roads, the Wall, hundreds of checkpoints and other facets of the Occupation have upon the political process, which we no longer believe in. Living in a prosperous "bubble," we do not see Palestinian suffering, only ourselves as "victims." (And so our Foreign Minister Avigdor Lieberman characterizes the Gaza flotillas as "violent propaganda" against Israel, as if we have nothing to do with conditions of life in Gaza or the very fact of occupation.) But this is not reality. For the Palestinians there is no minimizing their suffering or their yearning for freedom. Why, with our history, is it so difficult for us to understand resistance to oppression?

And so the third message of the flotilla is directed towards us: "Take responsibility for your government's policies!" When I entered Gaza on the first Free Gaza boats in August, 2008, I issued an appeal to the Israeli public to stand in solidarity with us. I argued that ordinary people have often played key roles in history, particularly in situations like this where world governments, who should end the siege, shirk their responsibilities. We must resist the self-serving and disempowering statements of our political leaders who would have us believe that there is no solution to the conflict with the Palestinians, that there is "no partner for peace," that we are doomed to perpetual war and, therefore, we must become permanent oppressors. The Palestinians are not our enemies; our own political leaders are. The very fact that I, an Israeli Jew, was welcomed by the people of Gaza makes that very point, and it is the message they asked me to convey to you. But they also insist on their rights: self-determination.

We of the Israeli peace camp refuse to be enemies with our Palestinian neighbors. We recognize that as the infinitely stronger party in the conflict, we Israelis must accept responsibility for our failed and oppressive policies.

In the meantime, the flotilla to Gaza has already succeeded. If the Israeli government allows the ships into Gaza, the power of the will have prevailed once more. If it chooses to stop the flotilla, it will only highlight the existence of the illegal and inhumane siege and bolster international efforts to end it. In both cases Israel loses the battle for legitimacy in the international community. This is the beauty of non-violent direct action. It is only a matter of time before it will be forced to relinquish control over the Palestinians and their lands.

Let us, Israeli Jews who aspire to become an integral part of this region rather than a foreign implant at war with its inhabitants, begin to take our fate in our own hands. We must side with the people of Gaza and the activists on the boats against the unjust and immoral policies of our own government. This is what the good people of the flotilla are trying to tell us, what people all over the world are trying to tell us: unless we take responsibility for our actions and end this terrible conflict with the Palestinians, we will not remain here. And unless we find a way to a just peace rather than stand on the side of occupation, oppression and injustice, we may delay that day by force, but our society will not survive. For our sakes as well as the people of Gaza, let us, the Israeli Jewish public, board the boats to end the siege of Gaza.

Πηγή: Jewish Voice for Peace

Activists killed in international waters-Emergency protests today

Jewish Voice for Peace condemns Israel's attack and killing of members of the Freedom Flotilla aiming to bring much needed aid to the besieged Gaza Strip. Haaretz reports that at least 10 activists have been killed. Al-Jazeera reports that as many as 16 activists are dead. The names of the dead are not yet known. The flotilla passengers included retired US diplomats Amb. Edward Peck and Col. Ann Wright, Nobel Peace Prize laureate Mairead Maguire, and former UN assistant Secretary General Denis Halliday, as well as humanitarian aid and human rights workers, several Members of Parliament from Ireland, Germany, Sweden, Turkey, Malaysia, and Palestinian Members of the Knesset.

  Before the flotilla was attacked, Yigal Palmor, an Israeli foreign ministry spokesman, said,   "If we let them throw egg at us, we appear stupid with egg on our face. If we try to prevent them by force, we appear as brutes."

  Israel has more than egg on its face. Israel has blood on its hands.

Ένα Καράβι για τη Γάζα...

2010-05-31T09:20:00.003+03:00

... όσο κοιμόμασταν πανικός και ταραχή στη Μεσόγειο.

Ένα κλικ στο Press Project για τις εξελίξεις...
κι εδώ το live link από το Ship to Gaza...

Τους Συνάντησα Όλους στην Παρέλαση Μέσα μου: Ένας Διάλογος και μια Στιγμή Σιωπής...

2010-05-28T14:38:00.002+03:00

Στις 5 Ιουνίου, οργανώνεται για 6η χρονιά το Athens Pride, Φεστιβάλ Λεσβιακής, Γκέι, Αμφί και Τρανς Υπερηφάνειας. Η φετινή αφίσα με τον τσολιά και την λεζάντα που γράφει ‘είμαστε παντού’ βοήθησε να αναδυθεί η διεργασία γύρω από τα θέματα των LGBT στην Ελλάδα. Από τη μια η ανάγκη για ορατότητα, περηφάνια, καθώς και μια διαφορετική αντίληψη για θέματα που αφορούν τη σεξουαλικότητα, τα φύλα, και την οικογένεια. Από την άλλη η πίστη στην ετεροφυλοφιλία ως μόνη δυνατή επιλογή σεξουαλικού προσανατολισμού και το μίσος για οτιδήποτε διαφορετικό.

Ομάδες, που θεωρούν τα εθνικά σύμβολα ιερά, προσβλήθηκαν και χρησιμοποιώντας την αφίσα ως αφορμή άρχισαν ένα κήρυγμα μίσους στο internet, με ευθείες προσβολές και απειλές κατά του Athens Pride και της σωματικής ακεραιότητας όσων συμμετέχουν.

Διαβάζοντας τα κείμενα φοβήθηκα άλλα και κατάλαβα από που προέρχονταν. Σκέφτηκα ότι, κι εγώ, με τον ίδιο τρόπο θα αντιδρούσα αν μου πρόσβαλαν κάτι ιερό και όσιο. Μπορεί να μην έπαιρνα το μαχαίρι ή το καδρόνι, το αυγό ή το γιαούρτι, αλλά το συναίσθημα θα ήταν εκεί. Θα ήθελα να σκοτώσω αυτούς μου προσβάλουν ότι είναι πιο ιερό και αγαπητό σε έμενα.

Έφερα στο μυαλό μου αυτούς που σχολίαζαν και απειλούσαν με θάνατο τις ‘λεσβίες και τους πουσταράδες’, έφερα στον νου μου και την δική μου αντίδραση όταν με προσβάλουν, και άρχισα να τους μιλάω.

Εγώ ο ‘κίναιδος’, ο ‘παλιοπούστης’, η ‘βρωμολεσβία’. Καταλαβαίνω την οργή σας και την βία που νιώθετε. Σε αυτό είμαστε ίδιοι. Με τον ίδιο τρόπο, κι εγώ θέλω να σκοτώσω όταν μου προσβάλουν ότι είναι πιο ιερό για μένα. Θέλω να σταθώ όρθια, περήφανη, να υποστηρίξω τον εαυτό μου και τα πιστεύω μου, απέναντί σε αυτό που με γελοιοποιεί, με αποδυναμώνει, που δεν με σέβεται.

Και θέλω κι εσείς να νιώθετε περήφανοι για αυτό που είστε και γι’ αυτό που πιστεύετε. Περήφανοι και δυνατοί μπροστά σε οτιδήποτε σας απειλεί, σας μειώνει, σας αγνοεί, σε οτιδήποτε δεν σας υπολογίζει και δεν σας ακούει. Υπάρχουν αμέτρητες στιγμές μέσα στην ημέρα που τα νιώθει κάνεις αυτά. Αμέτρητες στιγμές που τον προσβάλουν και τον περιθωριοποιούν. Και, ναι, σε όλες αυτές τις στιγμές θέλω να νιώσετε περήφανοι και δυνατοί και να μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας κάνει αόρατους και να μη σας σέβεται.

Το ίδιο θέλω να κάνω κι εγώ. Θέλω να σταθώ και εγώ με την ίδια δύναμη και περηφάνια, να υποστηρίξω τα δικά μου όσια και ιερά και να μην επιτρέψω σε κανένα να με υποβιβάσει και να με προσβάλει. Και την ίδια στιγμή που το λέω αυτό, ότι στέκομαι μαζί σας στην δύναμη και την περηφάνια, ξέρω ότι μπορεί να αντιδράσετε και να μην θέλετε τίποτα να έχετε να κάνετε μαζί μου, να θυμώνετε όταν ταυτίζονται τα συναισθήματα μας,

Σας ακούω να λέτε ότι δεν είμαστε το ίδιο, ότι οι ανώμαλοι που θέλουν να μας
καταστρέψουν δεν έχουν καμία δουλειά στο πρόσωπο της γης, να αφανιστούν. Κι εγώ σας απαντώ ότι, αυτό δεν είναι δύναμη, αυτό είναι φόβος. Ξέρω πολύ καλά ότι μια ξεχασμένη πλευρά σας θα νιώσει αδυναμία, απελπισία και ενοχή όταν δείτε το αίμα στα χέρια σας.

Εγώ θέλω να σταθώ δίπλα στην δύναμη σας, όχι στον φόβο σας. Θέλω να σταθώ δίπλα στην περηφάνια σας, όχι δίπλα σε αυτόν που σκοτώνει από απελπισία.

‘Δεν είμαστε απελπισμένοι, είμαστε σκληροί και δυνατοί’, συνεχίζουν.

Ναι, όμως εγώ βλέπω και ένα τρυφερό αγόρι και κορίτσι που έχει εξαφανιστεί από τις βολές που δέχεται και από την προσπάθεια να επιβιώσει σε έναν τρομακτικό, ψυχρό και παράξενο κόσμο. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι που καταπατήθηκαν τα συναισθήματα του και που αισθάνεται ότι δεν έχει μέλλον και δεν τον ακούει κάνεις. Θέλεις να με σκοτώσεις, φοβάμαι, και την ίδια στιγμή νιώθω σχεδόν τρυφερότητα για σένα. Και θέλω να θυμηθείς κι εσύ αυτόν τον εαυτό και να νιώσεις ξανά καλά για αυτόν.

Αυτός είναι ο κόσμος που ονειρεύομαι για όλους μας. Και όχι ένας όμορφος κόσμος γέματος πτώματα.

Όταν σε ακούω για μια στιγμή νιώθω τον φόβο μου, δεν θα τον παραδεχτώ…. Δεν θα τον επιτρέψω…

Σιωπή .... δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Αλλά στα αυτιά μου έρχεται η φωνή των ακτιβιστών τις LGBT κοινότητας. Τους ακούω να μου λένε, είσαι τρελή... μιλάς με αυτούς που θέλουν να σε σκοτώσουν! Φτάνει πια. Φτάνει η ομοφοβία. Φτάνει. Δεν μπορούμε άλλο να ανεχόμαστε να ζούμε μέσα στον φόβο και μέσα στην απειλή. Δεν μπορούμε άλλο να ανεχτούμε την τρέλα του καθενός. Όχι δεν τους μιλάω, δεν διαπραγματεύομαι, δεν έχω καμία σχέση μαζί τους. Θα τους εξευτελίσω θα τους αφανίσω. Θα φωνάξω την αστυνομία. Θα γράψω σε όλες τις εφημερίδες. Θα βρω συμμάχους και θα κάνω τον κόσμο να γυρίσει εναντίον τους. Να τους συλλάβουν, να τους απομονώσουν. Δεν μπορώ άλλο την στενοκεφαλιά που με πνίγει. Δεν αντέχω, πάντα να προσέχω, να δρω αμυντικά και να γίνομαι και η ίδια ομοφοβική. Τέλος με όλα αυτά. Θέλω να ζω ελευθέρα και περήφανα, με δικαιώματα.

Καθώς τους ακούω μέσα στο κεφάλι μου, λέω ναι! Έχεις δίκιο. Φτάνει πια. Μου αρέσει ο τρόπος που προστατεύεσαι και κατευθύνεις τα πράγματα προς μια αλλαγή που θα σου επιτρέπει να αναπνέεις. Μου αρέσει και ο θυμός σου και η ανάγκη σου για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Ε, τότε στάματα να τους μιλάς και έλα μαζί μας. Υποστήριξε μας και απομόνωσε τους. Μακριά. Δεν τους θέλουμε αυτούς στην κοινωνία μας. Μας απειλούν ότι θα μας σκοτώσουν και εσύ τους μιλάς. Ή μαζί μας είσαι ή μαζί τους!

Όχι. Δεν θέλω τον πόλεμο, τώρα κι εσείς κάνετε πόλεμο, έχετε ριχτεί στη μάχη ενάντια σε αυτό που σας απειλεί προσπαθώντας να το αφανίσετε. Ποια είναι η διαφορά σας; Διαβάζω τα blog και ακούω βρισιές από παντού, στο τέλος δεν ξέρω ποιος είναι ποιος στο διάλογο μέσα.

- πουσταράδες...
- ανεγκέφαλοι...

- ανώμαλοι..
- ηλίθιοι..

- κίναιδοι...
- φασίστες...

- λούγκρες...
- κοπλεξάρες...

- σας χρειάζονται γιαούρτια...
- είστε πούστηδες στην ψυχή...

- θα σας κόψουμε τους κώλους...
- φασισταριά ράψτε το στόμα σας...

- μας προκαλείτε, προκαλείτε την ιστορία...
- τιποτένιοι ψευτοπατριώτες...

- λατέρνες καρναβάλια, προκαλείτε το γέλιο...
- στρεβλές προσωπικότητες...

- είστε αηδιαστικοί...
- σκουλήκια...

- κουδουνίστρες...
- καθυστερημένοι...

- ανωμαλάρες, διεστραμμένοι, μιάσματα...
- ξεφτιλισμένα αντράκια...

- ανώμαλος να φορέσει την στολή;
- απάνθρωποι...

- την ανοχή που ζητάτε να την δείξετε και εσείς...
- να πάτε φυλακή...

- είστε άρρωστα άτομα για λύπηση...
- είστε μουσειακό είδος...

- δεν φταις όταν σε χτυπάει η αρρώστια...
- σκατόμυαλοι, γουρούνια ανώμαλοι στον εγκέφαλο...

Και μέσα σε όλα αυτά κάτι αχνές φωνές, που προσπαθούν να πουν,

είμαστε άνθρωποι, φτάνει το δηλητήριο, ας κάνουμε κάτι να συνεργαστούμε για τα πραγματικά προβλήματα...

... χάνονται μέσα στην μάχη.

Όχι δεν μπαίνω στον πόλεμο. Προσπαθώ να σχετιστώ, έστω και αν διαφωνώ. Έστω και αν φοβάμαι, προσπαθώ να σχετιστώ, προσπαθώ να καταλάβω έστω και αν είναι δύσκολο να αγγίξω κάτι μέσα τους.

Αυτοί δεν σχετίζονται, αυτοί σκοτώνουν μόνο. Δεν θέλω να σχετιστώ μαζί τους, δεν θέλω να έχω να κάνω τίποτα μαζί τους.

Ε, τότε πάρε και συ ένα δοκάρι ένα μαχαίρι και πήγαινε και σκότωσε τους, πήγαινε από την μεριά τους και κάνε το ίδιο με αυτούς. Κάνε ότι σου κάνουν. Είσαι στην ίδια πλευρά με αυτούς. Πάρε το ρόπαλο, το μαχαίρι και σκότωσε τους.

Είδα αυτό το μαχαίρι το έπιασα και ένιωσα ένα βαθύ πόνο.

Μήπως, αυτός ο βαθύς πόνος, δεν είναι αυτός που νιώθουμε όλοι μας, που είναι τόσο δύσκολο να πλησιάσουμε και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει; Μήπως, αυτός ο βαθύς πόνος, δεν είναι διάχυτος στην LGBT κοινότητα; Μήπως δεν τον νιώθουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε και ακούμε όλα τα πονετικά σχόλια, τα αστεία, τις βρισιές; Αυτός ο ίδιος πόνος δεν είναι μέσα στην κατάθλιψη και τον κυνισμό; Δεν βρίσκεται μέσα στα προβλήματα των σχέσεων; Δεν εμφανίζεται στις μεταξύ μας διαμάχες, στην κοροϊδία και στην απαξίωση, που είναι τόσο κοινή ανάμεσα μας;

Και αυτός ο ίδιος πόνος, δεν είναι βαθιά μέσα σε όλους αυτούς που μας εναντιώνονται και θέλουν να μας σκοτώσουν; Ένας πόνος βουβός, χωρίς φωνή, καλυμμένος πίσω από την σκληράδα και την συμμαχία με τη βία και τη σκληρότητα.

Ένας πόνος τόσο δύσκολος να φτάσεις και να αγγίξεις.

Ο δικός μους πόνος έχει εκφραστεί και μαλακώσει μέσα από αυτές τις φανταστικές συζητήσεις. Έχω ησυχάσει λίγο, κι έχει φύγει από μέσα μου η εσωτερική πίεση που σπρώχνει τους άλλους να αλλάξουν. Έχει φύγει αυτή η πίεση, όχι γιατί δεν θέλω να αλλάξουν τα πράγματα, όχι γιατί δεν ονειρεύομαι πλέον έναν κόσμο πιο τρυφερό και με μεγαλύτερη κατανόηση και σχέση, αλλά γιατί κατάλαβα πόσο βαθύς είναι ο πόνος που έχουμε μέσα μας και πόσο θωρακισμένος είναι.

Και τώρα, αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον, δεν περιμένω μια μεγάλη ανταπόκριση, κατανόηση ή αλλαγή.

Μια στιγμή σιωπής, μια στιγμή που κάτι λίγο περνάει μέσα μας, ένα δάκρυ που μόλις πάει να φανεί και πάλι κρύβεται είναι αρκετό. Κι ας έρθει μετά πάλι η αντίσταση. Είναι πολύ βαθύς ο πόνος. Ο καθένας μας χρειάζεται τον χρόνο του για να τον πλησιάσει.

Με αφορμή (;) μια αφίσα...

2010-05-27T15:48:00.003+03:00

Διάλογος στη μπλογκόσφαιρα, σχόλια στα ερτζιανά, κουβέντες στις παρέες. Αρχίσανε τα βιολιά σχετικά με το Athens Pride... Αφορμή η αφίσα του φετινού pride που έχει το σύνθημα ‘είμαστε παντού’ με φόντο έναν εύζωνα στο Σύνταγμα.

Και η αντίδραση της ηλεκτρονικής εφημερίδας ‘Στόχος’ με το ακόλουθο post

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΠΟΥΣΤΑΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

ΑΝ ΑΚΟΥΝΕ... ΟΠΟΙΟΙ ΑΚΟΥΝΕ... ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ... ΚΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΘΙΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ!
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΟΥΣ, ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ, ΚΑΝΤΕ ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ... ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ "ΛΑΘΟΣ" ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ... Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΥΣΤΙΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΑΦΙΣΣΑ... ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ!
"ΣΤΟΧΟΣ"

Ακόμα πιο ενδιαφέροντα από τις αναμενόμενες και γνώριμες απειλές και τα post των bloggers krotkaya, black cat*red cat, θεία Σοφία, και SykoFantiS_Bastoyni, είναι τα σχόλια των αναγνωστών.

Χρειάζεται πολύς διάλογος για το τι σημαίνει ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα. Τι είναι το δικαίωμα; Πως εκφράζεται; Ποιος το προστατεύει;

Για αυτό το τελευταίο ερώτημα, πέρα από την αυτονόητη απάντηση (κράτος, θεσμοί, κοινωνία), μου αρέσει και αυτό που γράφει η θεία Σοφία:

Μόλις διάβασα ότι κάποια ακροδεξιά/ φασιστική έκδοση απειλεί άμεσα το Athens Pride η πρώτη μου σκέψη ήταν: Δεν έχει τρομονόμο η Ελλάδα; Συνηθισμένη από τη Βρετανία θα μου πεις, γιατί σύμφωνα με τον Βρετανικό τρομονόμο ο αρχισυντάκτης θα είχε ήδη συλληφθεί.

Το ξανασκέφτηκα όμως.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έλεγε: Στο τέλος, δε θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

Γι′αυτό, αν είστε 5 Ιουνίου στην Αθήνα κατεβείτε στο Athens Pride. Αυτούς τους ανθρώπους αξίζει να τους στηρίξετε. Και μην κάνετε πίσω. Μη σωπάσετε. Θυμηθείτε την ιστορία σας και τί συνέβη όταν οι φιλήσυχοι πολίτες σωπαίνουν...

Ας Μιλήσουμε για τη Σεξουαλικότητα

2010-05-24T15:09:00.007+03:00

Το Σαββατοκύριακο 5-6 Ιουνίου η Βασιλική Κατριβάνου και η Λίλη Βασιλείου θα κάνουμε το τελευταίο σεμινάριο του κύκλου 09-10 με θέμα τη σεξουαλικόκητα.

H σεξουαλικότητα μπορεί να συνιστά πεδίο έκστασης και χαράς αλλά και πόνου και κοινωνικής καταπίεσης. Όταν ρέει ανεμπόδιστη μπορεί να μας φέρει σε επαφή με τη ζωτική και δημιουργική μας ενέργεια συνδέοντας μας με το σώμα μας, τις αισθήσεις και το μυστήριο της ζωής και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τη ζωή και τις σχέσεις μας.

Υπάρχει όμως μια μακρόχρονη κληρονομιά γύρω από τη σεξουαλικότητα που δημιουργεί μια δύσκολη ατμόσφαιρα και την μετατρέπει στην ουσία σε περιθωριοποιημένη πλευρά της ζωής. Συχνά υποβόσκει μια αίσθηση απαγόρευσης, αμηχανίας ή ντροπής που δυσκολεύει τη σεξουαλική έκφραση καθώς και το μοίρασμα εμπειριών που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα και ταυτόχρονα μια προσδοκία απελευθέρωσης.

Ανείπωτα αυτά τα δύο μπλοκάρουν την επικοινωνία σε μια εποχή που είναι άκρως απαραίτητη αφού ο ορισμός και οι ρόλοι των φύλων είναι ρευστοί, συνεχώς μεταβαλλόμενοι, προς διαπραγμάτευση.

Η δουλειά με τον εαυτό μας γύρω από τη σεξουαλικότητά μας γίνεται πολιτική πράξη. Δουλεύοντας τον εαυτό μας αλλάζουμε το κόσμο γύρω μας. Ταυτόχρονα η αλλαγή του κόσμου γύρω μας επιτρέπει την εσωτερική αλλαγή.

Αυτό το διήμερο θα εξερευνήσουμε αυτά τα θέματα μέσα από δουλειά με τον εαυτό μας και διεργασία ομάδας, καθώς και μέσα από γράψιμο, μουσική, κίνηση, δουλειά με το σώμα και ζωγραφική.

Για πληροφορίες εγγραφής επικοινωνήστε στο 210-9848-912

Καταγράφοντας την επαφή με το Θεό...

2010-05-23T13:52:00.005+03:00

Πηγή: Καθημερινή

Καταγράφοντας την επαφή με τον Θεό

Ο νευροεπιστήμονας Αντριου Νιούμπεργκ μάς εξηγεί γιατί πιστεύουμε και πώς ο εγκέφαλός μας κατασκευάζει «πραγματικότητες»

Του Γιαννη Κολοβου

Τελικά, υπάρχει λύση στα προβλήματά μας! «Για να διατηρήσετε το πνεύμα σας ανοιχτό και να νιώσετε απόλυτα εναρμονισμένοι με τους γύρω σας», γράφει ο διακεκριμένος νευροεπιστήμονας Αντριου Νιούμπεργκ, «το μόνο που απαιτείται σε νευρολογικό επίπεδο είναι η συνειδητή μείωση της δραστηριότητας στους δύο μετωπιαίους και στους δύο βρεγματικούς λοβούς, καθώς και η αναστολή της στεφανιαίας δραστηριότητας του εγκεφάλου, η οποία σχετίζεται με τον θυμό και τον φόβο». Το πράγμα, δηλαδή, ακούγεται σχετικά απλό!

Ο Αντριου Νιούμπεργκ είναι αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Ραδιολογίας και Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια και λέκτορας στο τμήμα Θεολογίας, έγραψε δε –σε συνεργασία με τον Μαρκ Ρόμπερτ Γουόλντμαν, θεραπευτή και επιστημονικό συνεργάτη στο Κέντρο Πνευματικότητας και Νου του ίδιου πανεπιστημίου– το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο «Γιατί πιστεύουμε: Πώς η επιστήμη του εγκεφάλου εξηγεί την ανάγκη μας για τον Θεό», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αβγό. Και αντικείμενό του δεν είναι μόνον η θρησκευτική πίστη, αλλά το πώς συγκροτούνται οι πεποιθήσεις μας μέσα από τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Και φυσικά, κάπου εδώ εγείρεται η πρώτη απορία μας, την οποία απευθύναμε στον διακεκριμένο ερευνητή: Μήπως η «μέτρηση» της θρησκευτικότητας και η ερμηνεία της, από την οπτική της νευρολογίας, οδηγήσει σε εκ νέου αποδόμηση της θρησκείας, η οποία θα συμπαρασύρει και το ηθικό αξιολογικό μας σύστημα; Ή για να το θέσουμε αλλιώς: είναι η επιστήμη σε θέση να κατασκευάσει μια νέα ηθική στη θέση εκείνης που θα καταβαραθρωθεί, αν αποδειχθεί ότι η θρησκευτική πίστη είναι ένα παιχνίδι που απλώς συμβαίνει στον εγκέφαλό μας; «Η επιστήμη συνέβαλε στην αποδυνάμωση κάθε ηθικού συστήματος που βασιζόταν στη θρησκεία», απαντά ο καθηγητής. «Πολλοί στρέφονται στην επιστήμη επειδή νομίζουν ότι παρέχει μια πιο αντικειμενική και λογική προσέγγιση του κόσμου, επομένως και ένα πιο λογικό και αντικειμενικό σύστημα ηθικών αξιών. Παρ’ όλα αυτά, διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το αν η επιστήμη παρέχει όντως κάποιο ηθικό σύστημα αξιών. Στην ουσία, αποτελεί ένα εργαλείο μελέτης του κόσμου και ο ρόλος της δεν είναι να κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος. Στην ιδανική της μορφή, η επιστήμη θα έπρεπε να αξιολογεί αν μια ιδέα λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η εν λόγω ιδέα είναι και ηθικά σωστή».

Στο βιβλίο του ο καθηγητής Νιούμπεργκ υποστηρίζει, χρησιμοποιώντας εκλαϊκευμένη γλώσσα, ότι η αρχιτεκτονική του μυαλού μας είναι τέτοια που «εκ φύσεως» κατασκευάζουμε και πρεσβεύουμε πνευματικές αντιλήψεις. Και η κάθε λογής θρησκευτικότητα είναι η παλαιότερη και πιο κοινή έκφανσή τους. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πιστεύουμε» και η πίστη μας συνδέεται πρακτικά με την ηθικότητα, οι λειτουργίες της οποίας εδράζονται στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου. Ομως, παραδέχεται ότι τελικά αυτό που βιώνουμε ως ηθικό σύστημα αποτελεί συνδυασμό διδαγμένων πιστεύω, νευρολογικής ανάπτυξης και ομαδικής συναίνεσης. Η λειτουργία της πίστης δηλαδή μπορεί μόνο εν μέρει να αποκρυπτογραφηθεί από τη νευροεπιστήμη. Αλλωστε, όπως αναφέρει στη συνομιλία που είχαμε μαζί του: «Ενα άλλο ζήτημα είναι ότι οι επιστήμονες συνήθως αντιμετωπίζουν κι αυτοί τα ηθικά διλήμματα που στοιχειώνουν κάθε απλό άνθρωπο. Συχνά είναι μικροπρεπείς, ανταγωνιστικοί κι εκδικητικοί. Η καλύτερη προσέγγιση είναι να βρούμε τρόπους να συνδυάσουμε ό, τι καλύτερο έχει να προσφέρει η επιστήμη με ό, τι καλύτερο προσφέρουν οι θρησκευτικές και πνευματικές παραδόσεις».

Η προσευχή του άθεου

Πώς όμως του ήρθε να αναζητήσει τον Θεό; «Δεν θα έλεγα ότι προσπαθώ να προσεγγίσω τον Θεό! Παρ’ όλα αυτά, η έννοια του θείου, της θρησκείας και της πνευματικότητας αγγίζει βαθιά όλα τα ανθρώπινα όντα. Κάθε πολιτισμός, από την εποχή του Νεάντερταλ έως τους Ελληνες φιλοσόφους και τον σύγχρονο άνθρωπο, έχει αναρωτηθεί “γιατί είμαστε εδώ;” “Ποιο είναι το νόημα της ζωής μας;” Είναι φυσικό να καταφεύγουμε σε όλες τις δυνατές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της επιστημονικής».

Ο καθηγητής Νιούμπεργκ, λοιπόν, απεικόνισε, χρησιμοποιώντας τομογραφία απλού φωτονίου (SPECT), την εγκεφαλική λειτουργία βουδιστών μοναχών πριν και μετά τον διαλογισμό, την προσευχή μιας ομάδας Φραγκισκανών μοναχών, Πεντηκοστιανές γυναίκες σε φάση «πολυγλωσσίας», ακόμα κι έναν δηλωμένο άθεο (ο οποίος πίστευε στις δυνατότητες του εγκεφάλου) που συνήθιζε να αυτοσυγκεντρώνεται χρησιμοποιώντας ασκήσεις αναπνοής. Σε όλους κατέγραψε αυξημένη δραστηριότητα στον προμετωπιαίο φλοιό και μείωση στους βρεγματικούς λοβούς, όπου βρίσκεται το «κέντρο προσανατολισμού» του εγκεφάλου. Συνέβαινε δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που στη νευροεπιστήμη ονομάζουν «απώλεια προσαγωγών αισθητικών ερεθισμάτων». Είτε την κατάσταση αυτή την ονομάσουμε σύνδεση με το θείο είτε νευρική παραίσθηση, το σίγουρο είναι πως η πολύχρονη «προπόνηση» του εγκεφάλου μας σε ένα τέτοιο φαινόμενο δημιουργεί μια νέα δομή ενώ, γενικά, συνοδεύεται από αύξηση του επιπέδου σεροτονίνης, η οποία δρα σαν φυσικό αγχολυτικό.

Ο εγκέφαλος έχει την προδιάθεση να απορρίπτει κάθε πιστεύω που έρχεται σε αντίθεση με την ήδη δομημένη κοσμοθεωρία του, γράφει στο βιβλίο του ο δρ Νιούμπεργκ. Ομως, ο άνθρωπος έχει τη βιολογική δύναμη να επιβάλλεται στα καταστροφικά πιστεύω του και να παράγει νέες ιδέες, οι οποίες άλλωστε είναι σε θέση να αλλοιώνουν το νευρικό δίκτυο. Τελικά, είναι οι νευροεπιστήμονες οι φιλόσοφοι της μεταμοντέρνας εποχής; «Είναι δύσκολο να μελετήσεις τον εγκέφαλο», απαντά, «χωρίς να επηρεάζεσαι από το ποιος είσαι, πώς βλέπεις τον κόσμο και το πώς αντιλαμβάνεσαι τη φύση της πραγματικότητας. Γι’ αυτό πολλοί νευροεπιστήμονες επηρεάζονται από τις φιλοσοφικές ιδέες. Στην ουσία όμως, όλες οι επιστήμες έχουν κάτι να προσφέρουν στα μεγάλα ερωτήματα». Τα μεγάλα ερωτήματα! Ποιο είναι το δικό σας υπέρτατο ερώτημα, κύριε καθηγητά; «Για μένα το υπέρτατο ερώτημα είναι το εξής: Πώς ξέρουμε τι είναι αλήθεια; Από εκεί πηγάζουν όλα τα υπόλοιπα»! Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην τεθεί και το ερώτημα των ορίων της ερμηνείας της ανθρώπινης συμπεριφοράς από μια τέτοια οπτική. Ποια είναι δηλαδή η επόμενη πρόκληση για τον δρα Νιούμπεργκ; «Θα συνεχίσω να εξερευνώ τις διαφορετικές μορφές θρησκευτικών και πνευματικών πρακτικών και εμπειριών. Σκοπός μου είναι να δημιουργήσω έναν πλήρη χάρτη του γονιδιώματος της θρησκείας (religionomes), ανάλογο με το σύνολο των χρωμοσωμάτων του ανθρώπου. Ετσι θα είχα την ευκαιρία να κατηγοριοποιήσω και να αξιολογήσω τις θρησκευτικές παραδόσεις με βάση τα δεδομένα του τομέα μου, χωρίς να εξαιρέσω, βέβαια, τις φιλοσοφικές απόψεις που υπάρχουν».

Ο ζωντανός τρισδιάστατος κόσμος που αντιλαμβανόμαστε (μέσω των αισθήσεων) είναι στην πραγματικότητα φτιαγμένος από νευροχημικές και νευροηλεκτρικές διεγέρσεις, οι οποίες χρησιμοποιούν τον «έξω κόσμο» για να κατασκευάσουν μια εικόνα μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Αυτή είναι η βασική αρχή της επιστήμης του εγκεφάλου και αντικείμενό της το πώς εφάπτονται όλα αυτά στον εγκέφαλο. Εκεί όπου όλα είναι έννοιες – κάτι τέτοιο είναι και ο Θεός… Τελικά, δρ Νιούμπεργκ, είστε πιστός – κι αν ναι, σε τι; «Πιστεύω ότι το σύμπαν (άσχετα με το αν περιλαμβάνει τον Θεό ή όχι) θα μας αποκαλυφθεί αν είμαστε προσεκτικοί και επίμονοι όταν το εξερευνούμε. Η παρατήρησή μας, όμως, θα πρέπει είναι πολύμορφη: επιστημονική, φιλοσοφική, πνευματική»!

Άλλη μια οπτική της κρίσης...

2010-05-21T14:52:00.002+03:00

Παρακολουθώ τα γραπτά του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*, μοιάζει νηφάλια και γνωστική η γραφή του. Σήμερα βρήκα και μια συνέντευξη του στο vimeo, και τη βάζω εδώ για όποιους ακόμα έχουν αντοχές στις συζητήσεις περί οικονομικών.

PAPAKONSTANTINOU from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo.

* βιογραφικό του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το www.livanis.gr

O Πέτρος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Aθήνα το 1959. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Aθήνας, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Hλεκτρονικό Aυτοματισμό και έγινε διδάκτορας Θεωρητικής Φυσικής. Eργάστηκε ως μεταπτυχιακός υπότροφος-ερευνητής στο Kέντρο Πυρηνικών Eρευνών «Δημόκριτος». Eρευνητικές εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπως τα Physical Review, Physical Review Letters, Theoretical Chemistry και Physica. Aπό το 1990 ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Eργάστηκε στις εφημερίδες Δημοκρατικός Λόγος και Γνώση, στο περιοδικό Ένα ως συντάκτης του πολιτικού, του διεθνούς και του επιστημονικού ρεπορτάζ και στους τηλεοπτικούς σταθμούς STAR και ΣKAΪ ως αρχισυντάκτης ενημερωτικών εκπομπών. Aπό το 1998 εργάζεται στην εφημερίδα H Kαθημερινή ως συντάκτης διεθνών θεμάτων.
Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες αποστολές στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες της Eυρώπης και της Mέσης Aνατολής, και έχει παρουσιάσει πλήθος συνεντεύξεων με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, προσωπικότητες του πολιτικού και του επιστημονικού κόσμου και ηγέτες εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Aρθρογραφεί επίσης στην εβδομαδιαία εφημερίδα Πριν και στο επιστημονικό περιοδικό Oυτοπία. Το Η Eποχή του Φόβου είναι το δεύτερο βιβλίο του μετά το Η Aμερικανική Tζιχάντ - Πολεμικός Kαπιταλισμός, η Παρακμή της Aυτοκρατορίας, που εκδόθηκε το 2003.

... πόσο πετρέλαιο ξέφυγε σήμερα;

2010-05-21T07:56:00.002+03:00

Εμείς ασχολούμαστε με τα δικά μας, και καλά κάνουμε. Ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη διαρροή πετρελαίου (που ακόμα συνεχίζεται) φέρνει ανυπολόγιστη καταστροφή... Αν αντέχεις, κοίτα το 'ρολόι' να κυλάει, σε αληθινό χρόνο...

Όσο για τα τοξικά που πετάει η BP στη θάλασσα για να 'ελέγξει' το πετρέλαιο... άκουσε τις δηλώσεις στο video που ακολουθεί...

Ο Κόσμος στο Σώμα μας (συνέχεια)

2010-05-20T19:55:00.006+03:00

Με μεγάλη καθυστέρηση (για χρόνο "blog-ικό"!), αισθήσεις, σκέψεις και συναισθήματα από το κλείσιμο του σεμιναρίου στην Αίγινα:

... την Παρασκευή που ήρθαμε είχα μια σωματική ενόχληση στη πλάτη μου που δεν έχω συνήθως και μέσα στο Σ-Κ ανακάλυψα ότι έχω πολύ βάρος. Φεύγω πολύ ευχαριστημένη για αυτό που έζησα κι απελευθερωμένη…

... το πως φεύγω έχει να κάνει με μια Κινέζικη παροιμία που λεει: Όταν υπάρχει φως στη ψυχή υπάρχει ομορφιά στα άτομα Όταν υπάρχει ομορφιά στα άτομα υπάρχει αρμονία στο ζευγάρι Όταν υπάρχει αρμονία στο ζευγάρι υπάρχει συνεργασία στη κοινότητα Όταν υπάρχει συνεργασία στη κοινότητα υπάρχει ειρήνη στον κόσμο Εγώ φεύγω με φως στη ψυχή…

... θέλω να διαβάσω τη σύνθεση των φράσεων από τα σκίτσα μου του Σ-Κ: Η πίεση έχει δύναμη Με ακινητοποιεί για να εστιάσω Με κινητοποιεί για να αγαπήσω και να δράσω

... εγώ, όπως όταν βγω από τη γιόγκα που νιώθω οτι όλο μου το σώμα έχει τεντωθεί τραβηχτεί και χαλαρώσει, αυτό το αισθάνομαι τώρα μέσα μου. Πολύ χαλαρωμένη, σα να έχει φύγει ένα βάρος.

... ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Είδα τα καλύτερα όνειρα της ζωής αυτό το τριήμερο μου που έχουν να κάνουν με τη διεργασία που κάναμε χτες, που είναι πολύ σημαντικά, και θα τα πάρω μαζί μου να τα επεξεργαστώ. Που σημαίνει ένα άνοιγμα που είναι για μένα πολύ σημαντικό…

... εγώ φεύγω με άλλη σχέση με τη ντροπή και την αγκαλιά. Σας ευχαριστώ όλους…

... εμένα αυτή η ομάδα μου έκανε ρεκτιφιέ στο σώμα!

... εγώ φεύγω σα το βούτυρο που λιώνει…

... εγώ φεύγω παντρεμένη με τον κόσμο! Αυτόν τον γάμο αποδέχομαι μόνο! Γιατί όλο αυτό που κάναμε το είχα κάνει σε μικρογραφία μέσα μου κι αυτό που κάναμε μου έδωσε επιβεβαίωση και τώρα θα βγω και παραέξω. Ξεκίνησα σα μια κουκίδα, μετά μέσα σε 45 άτομα και τώρα θα βγω παραέξω.

... εγώ θα μιλήσω μέσα από αυτό που βλέπω στα σκίτσα μου: Γίνεται μια έκρήξη κι από αυτή τη διάλυση ξεκαθαρίζουν οι ενέργειες, γίνεται η κάθε μια ξεχωριστή, ο εαυτός της και μετά αρχίζουν και ξανασυναντιούνται και συνθέτονται σε μια καινούργια μορφή. Σαν αυτό που λέμε για τη κρίση, ότι μπορεί με μια έκρηξη να γίνουν όλα κομμάτια και το καθένα να βρει το δικό του χώρο και τόπο και να ξανασυναντηθούν σε μια νέα σύνθεση.

[Γιος] ...δυο μέρες που ήμουν εδώ γνώρισα ανθρώπους που είχα γνωρίσει παλιά μα δεν τους θυμόμουνα κι έμαθα να ζωγραφίζω ένα σκίτσο!

[Πατέρας] ...αυτές οι δυο μέρες εδώ μας φέρανε πιο κοντά και είδα τον εαυτό μου μέσα στις γενιές και πόσο αποδοχή χρειάζεται στη ζωή έτσι όπως είναι, συνέπεια σε όλα όπως έρθουν.

... θέλω να ευχαριστήσω την ομάδα που έσωσε χώρο να εκφραστώ. Ενώ είχα έρθει με έντονο προβληματισμό, ένταση κι αντίδραση νιώθω ότι έχω γλυκάνει, το πρόσωπο μου έχει χαλαρώσει. Ένιωθα ότι δεν εκφραζόμουνα και τώρα οι γκριμάτσες μου, τα μάτια μου μιλάνε, που δεν το είχα πριν και που είναι πολύ σημαντικό για μένα...

... έζησα μια μοναδική εμπειρία. Το βίωσα πάρα πολύ έντονα... ήτανε πάρα πολύ καλό για μένα. Οι λέξεις που βγήκαν από τα σκίτσα μου είναι: Δίνη, θυμός, αδιέξοδο, φυγή, ανάσα, θέλω, λύτρωση

... ευχαριστώ τους ανθρώπους που κάναμε τις ασκήσεις μαζί γιατί με βοήθησαν πάρα πολύ. Οι βαλίτσες μου φεύγουν πιο φορτωμένες! Αυτά τα δύο βράδια κοιμόμουν και δεν κοιμόμουν! Είχα έντονη αγωνία, αδημονία για το τι θα γίνει αύριο, να το ζήσω, να το χορτάσω, να το νιώσω. Καιρό τώρα θέλω να δω αγαπημένο μου πρόσωπο που έχει πεθάνει και το είδα χτες βράδυ... ήτανε πάρα πολύ ωραία...

... εμένα η αίσθηση μου τώρα που κλείνει το σεμινάριο είναι ότι μπορεί να έχουμε δυνάμεις [εκείνη την ώρα πέφτει κάτι στην οροφή του δωματίου με θόρυβο κι όλοι γελάσαμε!] που δεν ξέρουμε. Η ζωή μας καλεί να βγάλουμε αυτές τις δυνάμεις που έχουμε...

... θέλω να αφήσω πίσω μου αυτά που με βαραίνουν και να κρατήσω την επαφή που θα με στηρίζει χωρίς να με πνίγει και να βρω τον χώρο μου, να διεκδικήσω με όλο μου το είναι, να διεκδικήσω την έκφραση του εσωτερικού μου τόπου!

... εγώ φεύγω με μια σιγουριά για το τι θέλω να κάνω, αυτό που ήξερα και πριν αλλά σκεφτόμουνα, «εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ κοιτάς τα δικά σου»; Μου βγήκε τόσες φορές μέσα στο ΣΚ που φεύγω σίγουρη, παρ’ όλα όσα γίνονται για μένα είναι σημαντικό να κάνω αυτό το συγκεκριμένο κι ας μοιάζει παράξενο!

... εγώ είμαι σε καινούργια νερά. Είδα τον ΓΒ χτες βράδυ να μου λεει κάνε παιδιά είσαι καλή με τα παιδιά και ότι είχα δύο γεννητικά όργανα – και πέος και αιδοίο – και να μπορώ να κάνω έρωτα με μένα. ... έχουμε δυνάμεις μέσα μας πέρα από τις ταυτότητες μας κι ότι γνωρίζαμε για τον εαυτό μας έως τώρα, δυνάμεις για τις οποίες δεν ήμαστε συνειδητοί.

... συνεχίζοντας από εκεί ακριβώς να μιλήσω κι εγώ για μένα, πέρα από τις ταυτότητες έχω να αποδεχτώ, παραδεχτώ, ακούσω, συνθέσω και αξιοποιήσω πλευρές του εαυτού μου, του κόσμου που είναι αφόρητες, ανυπόφορες έως αντιπαθητικές, αλλά που οι ενέργειες τους, είδα μέσα από τις ασκήσεις ότι υπάρχουν και είναι βοηθητικές και ενισχυτικές.

... έχω ξεκουραστεί... μου έχει φύγει ένα βάρος... έχω αρχίσει να αγαπάω ξανά τον εαυτό μου, που τον ξεχνάω. Μου έκανε εντύπωση στις ζωγραφιές ότι η πρώτη που είχε να κάνει με το σώμα έχει πολύ σχέση με την τελευταία που είχε να κάνει με το κόσμο. Το σώμα γνωρίζει, ξέρει τι γίνεται, αν πας βαθιά μέσα θα βρεις ότι οι απαντήσεις υπάρχουν. Φεύγω πολύ ξεκούραστη...

... εγώ φεύγω κουρασμένος! Περί ενότητας αντιθέτων είχα ακούσει με το μυαλό. Μου φάνηκε δύσκολο να κάνω αυτές τις ασκήσεις, τις διαδρομές μεταξύ των αντίθετων ενεργειών αλλά δυο φορές που τα κατάφερα συγκινήθηκα πάρα
πολύ και ξεκουράστηκα...

... φεύγω με μια ελπίδα... όταν ήρθα είχα έντονα στο νου τη λέξη αδιέξοδο... δεν υπάρχει λύση ή δεν μπορούσα να τη δω... ένιωθα ένα μπλοκάρισμα και σε σχέση με το συναίσθημα μου. Η διεργασία μου έδειξε πόσο σημαντικό είναι να συνδεόμαστε κι ότι οι λύσεις είναι πολύ απλές, όλοι τις έχουμε μέσα μας. Χρειάζεται να τις βλέπουμε, να τις βιώνουμε με τον δικό του τρόπο ο καθένας. Η δικιά μου η λύση είναι το «ακούειν» το «σχετίζεσθαι» το «αγκαλιάζειν» το «αγαπείν» με όλα αυτά...

... είχα μεγάλη αγωνία για αυτό το Σαββατοκύριακο... ζούμε σε επικίνδυνες εποχές... όπως όλοι ζήσαμε τη περασμένη βδομάδα, είναι πολύ εύκολο να εκτροχιαστεί κάτι... Το φοβόμουνα να μαζευτούμε τόσοι άνθρωποι σε ένα δωμάτιο με τη συναισθηματική φόρτιση των ημερών... Ένιωσα μια αίσθηση κοινότητας να δημιουργείται από τη συναλλαγή μας αυτές τις μέρες κι είμαι ευγνώμων για όλους που δεν διστάζουν να ψάξουν κι άλλους τρόπους παράλληλα με τον δικό τους.

... αναθάρρεψα... φεύγω με πίστη για αυτό που μπορούμε όλοι μαζί να φέρουμε στο Ελληνικό γίγνεσθαι...

... φεύγω με σωματική κούραση... ξάπλωσα και είδα στο ταβάνι πατημασιές και δαχτυλιές! Κι είπα, «κοίτα να δεις! η θεωρία μου δεν χωράει μερικά πράγματα αλλά υπάρχουν στο ταβάνι παπούτσια!»

... το πάνω κάτω ήρθε σε αυτό το δωμάτιο!

... υπάρχει μια μεγάλη ησυχία μέσα μου... και σαν όλη η ενέργεια να ανήκει στην ομάδα και να μη ξέρω τι να πω... η λέξη που μόλις αναδύθηκε μέσα μου είναι UBUNTU, είμαι επειδή είσαι, υπάρχω επειδή υπάρχεις, καταλαβαίνω ότι είμαι άνθρωπος επειδή εσύ είσαι άνθρωπος... συνειδητοποιώ ότι έχω ανάγκη για περισσότερες τέτοιες συνευρέσεις...

... όταν ήρθα δεν ένιωθα τη συνοχή. Φεύγοντας παίρνω μαζί μου ένα ανθρώπινο κομποσχοίνι... όλων μας μαζί...

... το αγκαλιάζω έχει μέσα του το «ζω»...

Αθήνα.... 20 Μαΐου 2010

2010-05-20T16:39:00.004+03:00

Μεγάλη η πορεία και σήμερα... Ειρηνική η πορεία, μουδιασμένοι (;) οι διαδηλωτές, οργισμένοι οι τοίχοι...

Το καλύτερο το είδα στη Σταδίου, στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Κάποιος έγραψε από κάτω 'βοήθα γέρο'. Κι από τους νεκρούς ζητάμε βοήθεια...

Υπομονή ως το Σεπτέμβρη κι έρχεται το 'Process Mind'...

2010-05-19T16:39:00.004+03:00

Process Mind
A User’s Guide to Connecting with the Mind of God

September 2010 • ISBN 978-0-8356-0886-2• $17.95 pb • 6x 9 • 304 pages
By Arnold Mindell

Join Your Mind with the Untapped Energies of the Universe for Increased Powers of Perception!

In Processmind Arnold Mindell, therapist and conflict resolution consultant, extends and deepens known patterns behind the universe as evidenced in physics and connects them to basic experiences found in psychology and mystical traditions. Processmind shows not only connections between modern physics, psychology, and the “gods” of spiritual traditions, but also describes practical methods to resolve problems in everyday life. In 20 inspiring and interactive chapters, this book provides tested methods that actualize our deepest, unitive consciousness for ourselves, relationships, organizations, and world.

What is “Processmind?” It is an earth-based experience of the “mind” behind our personal and large group processes. “Processmind” is perhaps our most basic, least known, and greatest power. The concept combines the physics of nonlocality with specific altered states of consciousness found in peak experiences. By calling on ideas about Aboriginal totem spirits, quantum entanglement and nonlocality, Mindell describes “Processmind” as the “structure of God experiences.”

Drawing upon his extensive in individual and large-group conflict resolution, Mindell has created a kind of user’s guide to the universe’s hidden dimensions. However, Mindell himself advises against believing any processmind theory or related belief system about the universe’s possible code. Don’t believe anything until you test and prove that a theory works in everyday life! Such questioning, he hopes, will bring the belief systems of spiritual traditions and sciences closer together. It is for this reason that Processmind includes more than 30 exercises designed to help readers experience “Processmind” for themselves.

Mindell’s Processmind can help readers with dreams, body symptoms, relationships, and organizational and large-group conflict issues by guiding them to rely upon earth-based inner experience and rational thinking. A special workbook section at the end of the book allows readers to record the details of their engagement with the exercises.

Arnold Mindell has a MS from the Massachusetts Institute of Technology and a PhD in psychology. He was a Jungian analyst. He is the originator of process-oriented psychology and author of 19 other books, including The Quantum Mind.

Φτιάξε καφέ, κάτσε βολικά, και άκουσε αυτές τις εκπομπές...

2010-05-19T13:28:00.001+03:00

Πηγή: National Public Radio

Debt Crisis Follows Greece Getting A Second Look
Adam Davidson and Chana Joffe-Walt

Το ηχητικό απόσμασμα που ακολουθεί, από το NPR, διαρκεί 7 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα και περιγράφει άλλη μια από τις πολλές οπτικές στο πως φτάσαμε ώς εδώ...

Με ένα κλικ εδώ θα ακούσεις το ηχητικό αρχείο...

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις το transcript της εκπομπής...

Πηγή: ΣΚΑΙ 100.3 - Infowar

Κι ο Άρης Χατζηστεφάνου κάνει άλλη μια ενδιαφέρουσα εκπομπή για την κρίση...

Με ένα κλικ πάνω στη φωτογραφία (ή εδώ) θα ακούσεις την εκπομπή (48 λεπτά, φτιάξε καφέ!)

Όταν η πολιτική θέση στηρίζει την κοινωνική αλλαγή...

2010-05-19T12:30:00.002+03:00

H 17η Μαΐου , παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο Jerry Buzek, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκανε μια δήλωση που μπορεί να ακούγεται αυτονόητη σε κάποιους, αλλά απέχει πολύ από το να περιγράφει την πραγματικότητα που ζουν οι lgbt στην Ευρώπη.

President of the European Parliament on the International Day Against Homophobia from LGBT Intergroup on Vimeo.

Schooligans-- Μάθημα 1ον: Έξω οι μετανάστες!

2010-05-18T12:31:00.004+03:00

Πηγή: The Schooligans

Μάθημα 1ον: Έξω οι μετανάστες!

Ρατσιστικό κείμενο τοιχοκολλήθηκε σε όλες τις αίθουσες ενός γυμνασίου της Αθήνας με τις ευλογίες της διεύθυνσης του σχολείου. Διάλεξαν και τη μέρα: στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού! Στο μεταξύ, έξω στο προαύλιο τα παιδιά έπαιζαν μπάλα πάνω σε ένα ρατσιστικό σύνθημα που δεν έχει σβηστεί εδώ και μήνες. Σύμπτωση; Κι ενώ η νέα Υπουργός Παιδείας ανακοινώνει το «Νέο Σχολείο», στο παλιό σχολείο τα μικρά καθημερινά εγκλήματα συνεχίζονται. Συνήθως δεν αποκαλύπτονται γιατί τα κουκουλώνουν η συναδελφική ομερτά των καθηγητών, η αδιαφορία των γονέων, ο φόβος των παιδιών. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν ένα μήνα ήρθε ένα mail στους Schooligans. Ήταν η φωτοτυπία ενός κειμένου που, όπως μας επιβεβαίωσαν καθηγητές και μαθητές, είχε τοιχοκολληθεί με εντολή της διευθύντριας σε όλες τις αίθουσες του 6ου Γυμνασίου Γαλατσίου. Ήταν ένα ρατσιστικό κείμενο γεμάτο ειρωνεία και προκατάληψη για τους λαθρομετανάστες. Επισκεφθήκαμε το σχολείο για να κάνουμε ρεπορτάζ.

Η έκπληξη δεν ήταν το ρατσιστικό σύνθημα που είδαμε μπαίνοντας στο προαύλιο. Τέτοια υπάρχουν και σε άλλα σχολεία. Η έκπληξη ήταν ότι το έχουν αφήσει να υπάρχει εδώ και μήνες σε ένα κατά τα άλλα πολύ περιποιημένο σχολείο.

Το 6ο Γυμνάσιο Γαλατσίου έχει τη φήμη ενός καλού δημοσίου σχολείου. Είναι αυστηρό, απαιτητικό, καθαρό. Θεωρείται το «κολέγιο» της περιοχής. Φέτος η διευθύντρια άλλαξε. Η τωρινή διευθύντρια είναι φιλόλογος με 33 χρόνια υπηρεσίας και θεωρείται «άνθρωπος της εκκλησίας». Το σχολείο έχει περίπου 350 παιδιά. Όπως σε όλη την Ελλάδα, κάποια από αυτά είναι Αλβανάκια, Ουκρανάκια, Πολωνάκια. Τον Δεκέμβριο κάποιος έγραψε στο πάτωμα του προαυλίου το σύνθημα: «Γαμιούνται οι Αλβανοί και οι αναρχικοί». Τέσσερις μήνες μετά, το σύνθημα είναι ακόμα εκεί. Η διευθύντρια ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να σβηστεί γιατί είναι γραμμένο πάνω στο ταρτάν. Ισχυρίζεται επίσης ότι δεν είναι δική της αρμοδιότητα και ότι κάποια στιγμή έκανε ένα τηλέφωνο στο Δήμο Γαλατσίου για να έρθει να το σβήσει αλλά ο Δήμος δεν έκανε τίποτα. Ο Δήμος ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε ποτέ κανένα γραπτό ή προφορικό αίτημα από το σχολείο. «Αν είχαμε ενημερωθεί, μέσα σε μία βδομάδα το σύνθημα θα είχε σβηστεί. Ειδικά ένα τόσο εξοργιστικό σύνθημα!», μας είπε ο Αντιδήμαρχος Παιδείας κύριος Οικονομόπουλος όταν επικοινωνήσαμε μαζί του.

Όποιος και αν έχει την ευθύνη, τα επιχειρήματα είναι αστεία. Τι πάει να πει ότι «είναι δύσκολο να σβηστεί το σύνθημα»; Τρόπος σίγουρα υπάρχει. Αν το σύνθημα έλεγε τα ίδια για τη διευθύντρια, τον Δήμαρχο ή τον Πρωθυπουργό, δε θα το έσβηναν αμέσως; Και τέλος πάντων δεν έπρεπε να δοθεί μια εξήγηση στα παιδιά; Πώς θα νιώθει ένα Αλβανάκι όταν επί τέσσερις μήνες βλέπει αυτό το σύνθημα μέσα στο σχολείο του; Κάποιοι Αλβανοί στο σχολείο αυτό κρύβουν την καταγωγή τους - λένε ότι είναι Ιταλοί. «Μερικοί συμμαθητές μας τα κοροϊδεύουν - καμιά φορά και οι καθηγητές», μας λένε τα παιδιά με τα οποία μιλήσαμε. «Πέρσι ένας καθηγητής μας είπε σε μια μαθήτρια που δεν μπορούσε να εκφραστεί καλά: «Εσύ τι πρόβλημα έχεις και δεν μπορείς να μιλήσεις; Μήπως είσαι Αλβανάκι;». Ήταν πολύ άσχημο αυτό που έκανε. Εμείς έχουμε Αλβανούς φίλους και μας ενοχλεί να ακούμε έναν καθηγητή να τους κοροϊδεύει». Αυτό το περιστατικό, βέβαια, θα μπορούσε να είναι «μεμονωμένο» και να χαρακτηρίζει μόνο έναν καθηγητή.

Αυτό που έγινε όμως φέτος τον Μάρτιο, μόνο «μεμονωμένο» δεν είναι. Στις 18 Μαρτίου ήρθε σε όλα τα σχολεία μια εγκύκλιος από το Υπουργείο Παιδείας να γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. «Παρακαλούμε τους διευθυντές να αφιερώσουν δύο ώρες προκειμένου να οργανωθούν εκδηλώσεις και συζητήσεις για τα θέματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μη-ανεκτικότητας που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Ο σκοπός των εκδηλώσεων αυτών πρέπει να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών στα θέματα του σεβασμού της διαφορετικότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης…». Την εγκύκλιο υπέγραφε η υφυπουργός, Έυη Χριστοφιλοπούλου. Πώς γιόρτασε η διευθύντρια του 6ου Γυμνασίου Γαλατσίου την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού; Είπε, φυσικά, στους καθηγητές να μιλήσουν αν θέλουν στα παιδιά για τον ρατσισμό, αλλά παράλληλα είπε σε έναν καθηγητή να κολλήσει μέσα σε όλες τις αίθουσες ένα κείμενο με τίτλο: «Αν διαβής παράνομα τα ελληνικά σύνορα».

Σύμφωνα με το κείμενο, αν περάσεις παράνομα τα σύνορα οποιασδήποτε ξένης χώρας, σε πυροβολούν, σε φυλακίζουν, σε αφήνουν να σαπίσεις... Αν όμως περάσεις παράνομα τα ελληνικά σύνορα, εξασφαλίζεις εργασία, άδεια, παιδεία, υγεία, λεφτά και… ευημερία. Η ειρωνεία κορυφώνεται στo τέλος: «Εξασφαλίζεις επίσης την κάλυψη ελληνικών κομμάτων να βρίζεις την Ελλάδα. Τώρα σε λίγο θα μπορείς να φτιάξεις και πολιτική παράταξη». Ο καθηγητής που πήρε το χαρτί από την διευθύντρια, μπήκε και το κόλλησε στον πίνακα ανακοινώσεων κάθε τάξης. «Εκείνη τη στιγμή είχαμε διάλειμμα», λένε τα παιδιά. «Τον είδαμε να μπαίνει μέσα, να το κολλάει και να φεύγει κατευθείαν χωρίς να μας πει τίποτα. Ο καθηγητής αυτός ασχολείται πολύ με τη θρησκεία και την εκκλησία. Στην Α' Γυμνασίου μάς έλεγε να μη βλέπουμε Στρουμφάκια γιατί είναι πράγματα του Σατανά!».

Κατά… σατανική σύμπτωση, το κείμενο αυτό συνδέεται όντως με την Εκκλησία. Λίγες μέρες πριν είχε δημοσιευτεί στο έντυπο «Ενοριακή ευλογία» που εκδίδει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Το κείμενο έμεινε κολλημένο για μέρες. «Κάποια στιγμή», μας λένε τα παιδιά, «το πήραν χαμπάρι δύο καθηγήτριες και έγιναν έξαλλες. Η μία το κατέβασε αμέσως και το έσκισε, χωρίς να πει κουβέντα. Η άλλη μας έκανε μια συζήτηση γι’ αυτό μέσα στην τάξη. Εμείς της είπαμε ότι το βρίσκουμε τελείως ρατσιστικό!» Στον σύλλογο καθηγητών δεν έγινε καμία επίσημη συνεδρίαση γύρω από το θέμα. Σε όσους ζήτησαν το λόγο από την διευθύντρια, η απάντησή της ήταν: «Εγώ το είδα σαν μια απλή σύγκριση για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τι στις άλλες χώρες. Είναι ένα κείμενο θετικό για την Ελλάδα! Δείχνει πόσο ανεκτική χώρα είναι! Γιατί να θίγεται κάποιος;».

Έλα ντε!

---
•Τα στοιχεία όσων μαθητών και καθηγητών μάς μίλησαν είναι στη διάθεση του περιοδικού. Δεν τα δημοσιεύουμε για ευνόητους λόγους.
•Για να είναι πλήρες το ρεπορτάζ, πήραμε συνέντευξη και από τη διευθύντρια του σχολείου. Κι ενώ μιλήσαμε μαζί της για μισή ώρα, στο τέλος μας ζήτησε να μη δημοσιευτούν οι απαντήσεις της.
•Τη μέρα που παραδίδαμε το περιοδικό στο τυπογραφείο (27/4), επικοινώνησε μαζί μας πάλι ο Αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Γαλατσίου και μας είπε τα εξής: «Αμέσως μετά το τηλεφώνημά σας πήγα στο 6ο Γυμνάσιο και είδα κι εγώ αυτό το απαράδεκτο σύνθημα, για το οποίο κανείς δε μας είχε ενημερώσει. Έδωσα εντολή στο συνεργείο του Δήμου και το έσβησαν μέσα σε μία ώρα!».

Ζωή μετά την Οικογένεια...

2010-05-18T11:07:00.003+03:00

O Will Hall, εκπαιδευόμενος του Process Work στο Process Work Institute, έγραψε ένα κεφάλαιο για το βιβλίο των Daniel Mackler and Matthew Morrissey, "A Way Out of Madness: Dealing with Your Family After You’ve Been Diagnosed with a Psychiatric Disorder". Γραμμένο με συγκινητική ειλικρίνεια, αξίζει μιά ανάγνωση.

Life After Family
Will Hall

“…what is usually called hypnosis is an experimental model of a naturally occurring phenomenon in many families. In the family situation, however, the hypnotists (the parents) are already hypnotised (by their parents) and are carrying out their instructions, by bringing their children up to bring their children up… ”

“I consider that the majority of adults (including myself) are or have been, more or less, in a post-hypnotic trance, induced in early infancy: we remain in this state until — when we dead awaken, as Ibsen makes one of his characters say, we shall find that we have never lived.”
R.D. Laing, The Politics of the Family

In 1979, when I was 13 years old, my mother volunteered at one of the first rape crisis centers in Florida. She was on-call and they gave her a pager, one of the early kinds, so they could contact her whenever a woman came to the center needing help. I had never seen a pager before. It was about seven inches tall and didn’t do anything except glow with a steady red light until it was activated. Then it went off with a loud electronic whoop. When Mom went to bed she put the pager on the center of the kitchen counter, and it sat there all night, like a small ticking bomb.

It wasn’t until years later that my mother’s pager took on a special significance for me. I always loved science fiction and secret agents, and here was an advanced technology hinted at in movies that had taken up residence in our family. It waited until some unknown moment came, listening electronically for a distant invisible signal. And then suddenly it exploded our entire house into a panic, one moment quiet and still and the next screeching like a siren with its message that we were in the midst of an emergency.

When I was finally hospitalized in my mid-twenties and given a diagnosis of schizophrenia, the alarm was sounding for me.

Διάβασε τη συνέχεια...

Με ένα κλικ εδώ θα το βρεις και σε αρχείο pdf...

Ο Κόσμος στο Σώμα Μας...

2010-05-17T09:16:00.007+03:00

Το σ/κ που πέρασε ήμασταν στην Αίγινα για το σεμινάριο ‘Ο Κόσμος κι στο Σώμα μας’. Το σεμινάριο, προγραμματισμένο εδώ κι ένα χρόνο, δεν θα μπορούσε να έρθει σε πιο κατάλληλη εποχή. Μουδιασμένοι φθάσαμε στην Αίγινα, με βαριά καρδιά από τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, την απελπισία από το παρελθόν που μας έφτασε εδώ, την πίεση από το αβέβαιο μέλλον μπροστά μας.

Συζητήσεις πολλές μπορούμε να κάνουμε. Για τη συλλογική και ατομική ευθύνη, για την επιβεβλημένη εξίσωση ενοχής, ή την αντίσταση σε αυτά που γίνονται. Πιθανόν να μπορούμε να βρούμε και δημιουργικές λύσεις, μέσα στις παρέες και τις κοινότητες μας. Θα χρειαστεί διάλογος πολύς, χτίσιμο εμπιστοσύνης και κοινό όραμα. Η κρίση που περνάμε είναι (μας λένε) οικονομική. Άλλοι λένε πως είναι ταξική. Εμείς πιστεύουμε πως μαζί με όλα αυτά, και πάνω από όλα, η κρίση είναι υπαρξιακή και ‘αξιακή’. Πως ζούμε, τι ερεθίσματα κρίνουμε σημαντικά, πως σχετιζόμαστε με το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον μας;

Στην καθημερινή μας ζωή διαχωρίζουμε τις σωματικές μας εμπειρίες από τα εξωτερικά γεγονότα, πιστεύοντας ότι αυτά που συμβαίνουν στο σώμα μας και αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο δεν συνδέονται. Συνήθως, θεωρούμε τα συμπτώματα προσωπική υπόθεση, και όταν βρισκόμαστε έξω στον κόσμο, σχεδόν χάνουμε την σωματική μας επίγνωση. Όμως, τα συμπτώματα συνδέονται στενά με τον ανθρώπινο χώρο και το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Σύμφωνα με το Process Work, οι εσωτερικές μας διεργασίες αντανακλούν κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, καθώς και τις διεργασίες των ομάδων στις οποίες ανήκουμε. Το άτομο, η ομάδα, η κοινότητα, δεν έχουν στεγανά και καθορισμένα όρια και αποτελούν όψεις μιας κοινής παγκόσμιας διεργασίας. Στο σεμινάριο εξερευνήσαμε τους συσχετισμούς της ατομικής, ομαδικής και κοινωνικής διεργασίας. Δουλέψαμε, εστιάζοντας στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό και τη σύνδεση της με τις σωματικές μας εμπειρίες. Το σεμινάριο ήταν πλούσιο σε εμπειρίες, έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο.

Η ομάδα ‘βούτηξε στα βαθιά’, αναζήτησε προσωπικές απαντήσεις, αξιοποιώντας τις σωματικές εμπειρίες του κάθε μέλους. Ξεκίνησε σε βαριά και μουδιασμένη ατμόσφαιρα, ολοκληρώθηκε με μια μεγάλη ομαδική αγκαλιά και ελπίδα. Ευχαριστούμε Βασιλική Κ, Άννα Χ, Σωτήρη, Ρούλα, Χρύσα, Τάκη, Θέμις, Δήμητρα, Μαρία, Χριστίνα, Άννα Σ, Κατερίνα Μ, Βενετία, Σοφία, Όλγα, Ειρήνη, Αγγελική, Ιωάννα Χ, Βασιλική Χ, Αφροδίτη, Μάνια, Μαριάνθη, Νίκο, Βούλα, Νάνσυ, Κατερίνα Σ, Μαργαρίτα, Ελένη, Εύη, Αντώνη, Αγγέλα, Μαριάννα, Ελισάβετ, Πόλυ, Ιωάννα Κ, Δώρα, Δέσποινα, Παναγιώτη, Αλεξάνδρα Ζ, Ευαγγελία, Κώστα και Ανδρέα!

Και μια και μιλάμε για αναζήτηση νοήματος, άκου και τον Viktor Frankl σε μια ομιλία του από το 1972, γεμάτη πάθος, για την αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα...

Η Ελλάδα ουρλιάζει: Η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό...

2010-05-10T20:36:00.004+03:00

Ένα άρθρο απο την ιστοσελιδα του σκαι

Η Ελλάδα ουρλιάζει: Η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό
Στέλιος Ν. Κάνδιας
07/05/2010

Εκτός των κοινοβουλευτικών τειχών η Ελλάδα αγωνιά, βαριανασαίνει, ασφυκτιά, καίγεται, ψυχορραγεί, παλεύει, αντιδρά, αγωνίζεται, θρηνεί. Εντός χάρτινα λόγια, κορόνες, κοκορομαχίες σε ζωντανή σύνδεση, σπασμένη βελόνα, σπασμένο πικ απ, σπασμένα μυαλά, πασίτσες στις ευθύνες.

Αναμφίλεκτα ζούμε ιστορικές στιγμές. Η Ιστορία μας αγκαλιάζει σφιχτά, ίσως για να μας σύρει στο χάος, μπορεί στη λύτρωση. Το 2010 ίσως να είναι 1909, ίσως να εξελιχθεί σε 1922, όμως η μέγιστη πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού εγκλωβισμένη στη βολική μανιέρα της δεν είναι δυνατόν να αντιληφθεί τις ευθύνες της.

Είναι θλιβερό να βλέπεις στους δρόμους μια λαοθάλασσα φουρτουνιασμένη, οργισμένη ακόμη και με τον εαυτό της, απελπισμένη, ένα κύμα να έρχεται καταπάνω σου ορμητικά και εσύ να νομίζεις ότι είναι ηλιόλουστη ημέρα για βαρκάδα. Είναι απελπιστικός ο, αυτοκτονικός σε τελική ανάλυση, αυτισμός των εθνοπατέρων, που νοιάζονται περισσότερο για τη διαφύλαξη των ιερών προνομιών τους.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα γηράσκουσα, παρακμάζουσα, ταπεινωμένη δίχως τίποτε να προσμαίνει. “Λίγοι” πολιτικοί, εξτρεμιστικές ομάδες που πολλές φορές δρουν ανενόχλητες, κατάρρευση των θεσμών ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Δημοκρατία της Βαϊμάρης κανείς;...

Δεν θέλω να πιστέψω ότι η βία είναι «μαμή της Ιστορίας». Όμως μην αμφιβάλετε, η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό. Θα γεννηθεί άραγε κάτι καινούριο; Ή μήπως ένα τέρας;

Η μαυροντυμένη Ελλάδα ουρλιάζει.

O Λουκάνικος, ο διάδοχος του Κανέλλου...

2010-05-10T10:36:00.004+03:00

Έχουμε απορήσει πολλές φορές με την ανοχή του Λουκάνικου στα χημικά. Τώρα απέκτησε και θέση στα διεθνή media και σελίδα στο facebook... Τι άλλο θα δούμε; Trivialize the drama...

Πηγή: Τα Νέα

Σπάνια ράτσα διαδηλωτή
Ινδαλμα του Ιντερνετ ο Λουκάνικος, ο διάδοχος του Κανέλλου

«Κανέλλος, η μασκότ των Ελλήνων. Ο σκύλος που είναι πάντα στην πρώτη γραμμή». «Στην Ελλάδα μια νέα ράτσα διαδηλωτή που δεν φιμώνεται (ή... δεν φορά φίμωτρο)». Οι ανταποκριτές των ξένων ΜΜΕ στην Αθήνα έχουν ανακαλύψει με μεγάλο ενθουσιασμό τη μετενσάρκωση του αποθανόντος διάσημου σκύλου των Εξαρχείων, που συνοδεύει τους διαδηλωτές σε κάθε μεγάλη πορεία.

Η Ελλάδα είναι καθημερινά θέμα στον ξένο Τύπο. Οι ταραχές στη γενική απεργία της περασμένης Τετάρτης αλλά και ο τραγικός θάνατος των τριών εργαζομένων στη Μarfin μεταδίδονταν απευθείας από πολλά ξένα δίκτυα και φυσικά όλες οι μεγάλες εφημερίδες είχαν στείλει ανταποκριτές στην Αθήνα. Αρκετά κανάλια αλλά και έντυπα του εξωτερικού κάνουν εκτενή αφιερώματα στην «αντιστασιακή», όπως τη χαρακτηρίζουν, κουλτούρα των Ελλήνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο βρετανικός «Οbserver», ο οποίος αφιέρωσε χθες ένα δισέλιδο για «το ελληνικό πνεύμα της αντίστασης που στρέφει τα όπλα του κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».

Περιγράφοντας τους αγώνες των Ελλήνων στην Επανάσταση του 1821, εναντίον των Γερμανών στην Κατοχή αλλά και κατά της δικτατορίας, η βρετανική εφημερίδα προσπαθεί να εξηγήσει την άρνηση της πλειονότητας των πολιτών να δεχθούν στωικά την επιτήρηση από την «τρόικα». Γι΄ αυτό κάθε παραλειπόμενο από τις ελληνικές απεργιακές πορείες και συγκεντρώσεις παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τους ξένους ανταποκριτές, οι οποίοι προσπαθούν να εξηγήσουν στους αναγνώστες και τους τηλεθεατές τους τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Κοινό μότο για ιταλούς, αμερικανούς, άγγλους και γάλλους δημοσιογράφους είναι ότι σε αντίθεση με τους άλλους λαούς της Ευρώπης, «οι Ελληνες δεν θέλουν και πολύ για να κατέβουν στους δρόμους». Ομως ο απόλυτος σταρ των διαδηλώσεων, κατά τα λεγόμενά τους, είναι ένας ξανθός ημίαιμος σκύλος, ο οποίος είναι πάντα στον δρόμο και πάντα στο πλευρό των διαδηλωτών.

Μέσα σε αυτό το κλίμα λοιπόν δεν είναι περίεργο που έχει γίνει διάσημος στο εξωτερικό ο ημίαιμος με το μπλε κολάρο, που τα τελευταία δύο χρόνια λαμβάνει μέρος σε κάθε πορεία και δεν χάνει ευκαιρία να δείξει αγριεμένος τα δόντια του στους άνδρες των ΜΑΤ. Πρώτη τον ανακάλυψε η βρετανική εφημερίδα «Guardian». Δημοσίευσε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα με τον τίτλο «Κανέλλος, ο έλληνας σκύλος διαδηλωτής» που παρουσίασε 14 καρέ από τη δράση του. Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε το ενδιάφερον και άλλων μεγάλων εφημερίδων. Ετσι, ο ξανθός σκύλος έκανε τον γύρο του κόσμου και φιλοξενήθηκε στις σελίδες της ιταλικής «Corriere de la Sera», του αμερικανικού περιοδικού «Νewsweek», της γαλλικής «Liberation», του γαλλικού «Slate» και της καναδικής «Globe and Μail».

Σελίδα στο Facebook

Εκτός όμως από τους δημοσιογράφους των ξένων ΜΜΕ, η μασκότ των συγκεντρώσεων έχει γοητεύσει και το κοινό του Διαδικτύου. Αρκετοί τον χαρακτηρίζουν ως το «νέο είδωλο του Ιντερνετ». Υπάρχουν βίντεο με τα κατορθώματά του στο Υoutube, αλλά και ιστοσελίδα στο Facebook υπό τον τίτλο «Riot Dog», δηλαδή σκύλος διαδηλωτής, η οποία μέχρι χθες το απόγευμα είχε περισσότερους από 14.000 φίλους. Εκεί γίνεται γνωστό και το πραγματικό όνομά του, που δεν είναι Κανέλλος- όπως ονομαζόταν η άλλοτε μασκότ του αντιεξουσιαστικού χώρου που πέθανε πριν από δύο χρόνια, τον Ιούλιο του 2008, σε ηλικία 17 ετών- αλλά Λουκάνικος. Ακούει και στο χαϊδευτικό Λουκ.

Ο Λουκάνικος πάντως είναι άξιος διάδοχος του Κανέλλου, αφού από το 2008 έχει συμμετάσχει σχεδόν σε κάθε πορεία και διαδήλωση που έχει γίνει στην ελληνική πρωτεύουσα. Στο Ιντερνετ κυκλοφορούν φωτογραφίες που τον απεικονίζουν στα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008, σε διαδηλώσεις ναυτεργατών, στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια αλλά και στη μεγάλη απεργία της προηγούμενης Τετάρτης.

Υπάρχουν ακόμη και φωτογραφίες που ενώ είναι παρατεταγμένες οι διμοιρίες των ΜΑΤ, ο Λουκ κάθεται ατάραχος σε απόσταση αναπνοής και τις κοιτά, πολύ πιο μπροστά απ΄ όλους τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Τα διάφορα ενσταντανέ επιβεβαιώνουν και το βασικό για πολλούς χαρακτηριστικό του Λουκάνικου, ότι δηλαδή είναι πάντα με το μέρος των διαδηλωτών και ποτέ με τους αστυνομικούς. Δεν φοβάται ακόμη και όταν σκάνε μπροστά στη μουσούδα του δακρυγόνα ή βόμβες μολότοφ. Βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή και ενθαρρύνει με το γάβγισμά του τους διαδηλωτές. Το μόνο που τον φοβίζει φαίνεται να είναι οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που ρίχνουν οι άνδρες της Αστυνομίας. Βέβαια, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Λουκάνικος ή Κανέλλος Β΄ δεν είναι ο μόνος σκύλος διαδηλωτής που κυκλοφορεί στους αθηναϊκούς δρόμους. Ενας ακόμη ημίαιμος, γκρι χρώματος, έχει κάνει την εμφάνισή του στις πορείες και δεν χάνει ευκαιρία να συμπαραταχθεί με τους διαδηλωτές, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Αssociated Ρress. Πάντως, όπως σημειώνει το πρακτορείο, παρά το γεγονός ότι οι διαδηλωτές είναι αυτοί που φροντίζουν και ταΐζουν τα δύο σκυλιά και οι άνδρες της Αστυνομίας είναι εξίσου φιλικοί μαζί τους. Τονίζεται βέβαια ότι η φύση της δουλειάς τους δεν τους επιτρέπει να ασχοληθούν ιδιαίτερα με τα συμπαθή τετράποδα.

Τέσσερα εξώφυλλα κι ένα άρθρο...

2010-05-10T08:58:00.007+03:00

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το ‘mainstream media’ - τα ΜΜΕ που εκπροσωπούν τη μέση άποψη των κυβερνώντων και κυβερνούμενων.. Είναι η κυρίαρχη φωνή που εκπροσωπεί και διαμορφώνει πολιτικές, η φωνή που άλλοτε εκπροσωπεί τις ‘αγορές’, άλλοτε την αντίδραση σε αυτές. Συνειδητά διαλέγει τι θα προβάλλει σαν σημαντική είδηση. Κι αυτή η σημαντικότητα που αποδίδει στην είδηση, διαμορφώνει και τις παρούσες ή επερχόμενες πολιτικές. Και η καλύτερη προβολή θέματος, αυτό που μένει ασυνείδητα στον αναγνώστη είναι η εικόνα.

Κοίτα αυτά τα πολυσυζητημένα εξώφυλλα. Τα δυο από το περιοδικό Focus της Γερμανίας, και το άλλο από τον Economist της προηγούμενης εβδομάδας.

Μέχρι πρόσφατα η περιπέτεια της Ελλάδας παρουσιαζόταν σαν ‘εσωτερικό πρόβλημα’, σα συνέπεια κακοδιαχείρισης δεκαετιών. Κάποιοι φώναζαν ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, ότι η αλληλοσύνδεση είναι μεγαλύτερη από ότι παρουσιάζουν οι απλοϊκές απαντήσεις στο ‘τι μας έφερε ως εδώ’. Και τώρα που η Ελλάδα έχει να καταλάβει τι σημαίνει αυτό το πακέτο ‘διάσωσης’ και τις αβέβαιες και τρομακτικές συνέπειες του, ξάφνου η κρίση έγινε διεθνής. Έγινε σε λίγες μέρες ή πάντα ήταν και απλά τώρα έκριναν κάποιοι να την παρουσιάσουν έτσι;

Δες και το εξώφυλλο του Economist αυτής της εβδομάδας...

Μετά, διάβασε και το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ιού της Ελευθεροτυπίας:

Η μετοχοποίηση της δημοκρατίας

Τον παλιό καλό καιρό το κενό εξουσίας το κάλυπταν τα τανκς, διορίζοντας υπουργούς τα στελέχη κάποιων πολυεθνικών. Σήμερα, αυτοί που καλούνται να μας "σώσουν" είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται σε καθολική κρίση νομιμοποίησης. Η μονομερής ανατροπή του κοινωνικού συμβολαίου των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων κι ενός τμήματος των μικροαστικών στρωμάτων, και μάλιστα από μια κυβέρνηση που εξελέγη υποσχόμενη κεϋνσιανές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και φιλολαϊκής αναδιανομής των εισοδημάτων, έχει δημιουργήσει μια πραγματικά εκρηκτική κατάσταση. Το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία και μια κοινωνία που διαπιστώνει πως μετατρέπεται επ’ αόριστον σε πειραματόζωο (με βάση τη γνωστή συνταγή του γαϊδάρου του Χότζα), δύσκολα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο.

Το μαζικό ξέσπασμα της περασμένης Τετάρτης, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών και τις βίαιες συγκρούσεις που τη συνόδευσαν, αποκάλυψε σε όλη της την έκταση αυτή την κρίση νομιμοποίησης.

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις τη συνέχεια του άρθου...

Εξερευνώντας τη Σοφία του Σώματός μας

2010-05-09T12:15:00.006+03:00

Μέσα στην ένταση κι αγωνία των ημερών, μαζευτήκαμε μερικοί χτές στη βιωματική ημερίδα που κάναμε για τα συμπτώματα, κι εξερευνήσαμε τη σοφία του σώματός μας και την οπτική που αυτή μας φέρνει μέσα από τις διάφορες σωματικές αισθήσεις.

Συναισθήματα κι εμπειρίες από το κλείσιμο:

- νιώθω πιο ανάλαφρη
- κάτι πιο απελευθερωμένο και με μεγαλύτερη επαφή συγχρόνως
- εγω νιώθω νάμαι σε καλύτερη επαφή μ' ένα κομμάτι του εαυτού μου που με τρομάζει και ταυτόχρονα έχω την έγνοια αυτό που κάναμε εδω, που βρήκα ένα τρόπο στην άσκηση να αξιοποιήσω τη σωματική μου εμπειρία, να το βάλω και στη καθημερινότητά μου
- εγω νιώθω έκπληξη για το τρόπο που μου έδειξες μέσα από την άσκηση πώς ο εαυτός μου μπορεί να μου δείξει πώς να κινηθώ να λύσω τα προβλήματά μου! Έχω κενά μνήμης από τη δουλειά που κάναμεστη μέση! θέλω το χρόνο μου να το επεξεργαστώ.

Λόγω Τιμής....

2010-05-07T19:59:00.004+03:00

... και πάνω που λέγαμε με φίλους και φίλες να κινητοποιθούμε και να φτιάξουμε ένα site με ανταλλακτικές υπηρεσίες, μού ήρθε μια κοινοποίηση από την ΤΛ. Μια σκέψη ήταν να το ονομάσουμε "Μία Σου και Μία Μου", θέλοντας να παίξουμε με αυτήν την καταπιεστική έννοια οτι η αξία μετριέται με χρήμα. Ευπρόσδεκτο που μας πρόλαβαν άλλοι, με όνομα για το site: "Λόγω Τιμής".

Η ανακοίνωση τους:

Αγαπητοί φίλοι,

Με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω την ίδρυση διαδικτυακού συνδέσμου με σκοπό την άμοιβαία ανταλλαγή προιόντων και υπηρεσιών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος, υπό την ονομασία "Λόγω Τιμής", http://www.logo-timis.gr.

Ο κάθε άνθρωπος έχει αξία που δεν τιμάται νομισματικά. Η υπέρτατη τιμή ενός ανθρώπου είναι η Τιμή του. Η υπέρτατη έκφραση της Τιμής του είναι ο Λόγος του.
Ο βασικός σκοπός της ίδρυσης του συνδέσμου είναι η αναβάθμιση αυτών των αξιών της Τιμής και του Λόγου του ανθρώπου και η υπηρεσία τους στην ανθρώπινη επιβίωση και εξέλιξη.

Κανείς δεν πρέπει να αρρωστήσει σωματικά, διανοητικά, συναισθηματικά ή πνευματικά εξαιτίας της νομισματικής κρίσης.
Κανείς δεν πρέπει να στερηθεί των βασικών αναγκών επιβίωσης.
Κανείς δεν πρέπει να αισθανθεί μόνος, αβοήθητος και απαξιωμένος.
Αντιθέτως κάθε ένας δύναται να αναβαθμίσει την ζωή του και την υπόστασή του, υπό συνθήκες κρίσης. Νομοτελειακά, η σωστή διαχείριση ενός οξέος περιστατικού, θεραπεύει μία χρόνια προδιάθεση.

Μία από τις μεγαλύτερες αξίες του ανθρώπου είναι ο Λόγος της Τιμής του. Ο σύνδεσμος αυτός συνδέει τους ανθρώπους που θέλουν να επενδύσουν σε αυτή την αξία.

Άνθρωποι συναντούνται σε αυτόν τον διαδικτυακό τόπο μέσω των βιογραφικών τους, και ανταλάσσουν αμοιβαία υπηρεσίες και προιόντα, με προσωπική συνεννόηση.
Το όλο εγχείρημα υποστηρίζεται από μία εξαιρετική νομική υπηρεσία.

Αγκαλιάστε αυτή την προσπάθεια.
Είναι μία επένδυση που την οφείλουμε σε εμάς και τα παιδιά μας.
Με εκτίμηση και αγάπη
Σπύρος Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

Με ένα κλικ εδώ, πας στο site και βάζεις στοιχεία επικοινωνίας για τη συνέχεια! Καλή αρχή ευχόμαστε κι εμείς!

Μια από πολλές μαρτυρίες...

2010-05-07T17:24:00.000+03:00

Πηγή: TVXS

'Εντεκα το πρωί. Περιμένουμε στο Μουσείο να ξεκινήσει η διαδήλωση. Σαν ένα μεγάλο υπαίθριο πάρτυ μοιάζει, είναι όλοι εκεί! Άνθρωποι που δεν εντάσσονται σε κανέναν κομματικό σχηματισμό, άλλοι που δεν έχουν κατέβει ποτέ στη ζωή τους σε πορεία… Έλληνες και μετανάστες, μαθητές και δάσκαλοι, νέοι και ηλικιωμένοι… Χωρίς να έχουμε δώσει ραντεβού, συναντάω τυχαία ένα σωρό γνωστούς! Η διαδήλωση προμηνύεται μεγαλειώδης! Δυο ώρες αργότερα, στο ίδιο σημείο, μαθαίνουμε ότι η κορυφή της πορείας του ΠΑΜΕ έχει φτάσει στο Σύνταγμα, και εκτείνεται ως την Πειραιώς. Η δική μας κεφαλή περιμένει στην Ομόνοια, με τον κόσμο να φτάνει έως το Πεδίον του Άρεως, απ’ όπου οι διαδηλωτές της ΓΕΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κάλυπταν όλη την Αλεξάνδρας! Την ώρα που ξεκινάμε, με ειδοποιούν ότι στην Πανεπιστημίου γίνονται επεισόδια…

Διαβάστε τη μαρτυρία που έστειλε χρήστης στο tvxs.gr για τα όσα είδε στην πορεία της 5ης Μαΐου

Ο πρώτος φλεγόμενος κάδος μας περιμένει στη γωνία της Σταδίου. Λίγο πιο κάτω, έξαλλοι και σοκαρισμένοι οι υπάλληλοι του σουπερμάρκετ Bazaar, μιλάνε με τους πυροσβέστες, που μόλις έχουν σβήσει τη φωτιά στο κατάστημά τους. Δίπλα στη σπασμένη βιτρίνα, ένα σύνθημα καλεί τον κόσμο να «απαλλοτριώσει τα σουπερμάρκετ της γειτονιάς του». Από εκεί και πέρα, σπασμένες βιτρίνες, καμμένα μαγαζιά και πολεμικά συνθήματα στους τοίχους, εναλλάσσονται διαρκώς. «Εμφύλιος Πόλεμος», γράφει κάπου. «Εσείς με το ΔΝΤ, εμείς με το ΤΝΤ» και «Παν Μέτρον Άχρηστον», λίγο πιο πέρα. Κάπου εκεί ξεκινάει και το βασανιστήριο των δακρυγόνων. Το τσούξιμο στα μάτια και στο λαιμό, η δυσκολία στην αναπνοή… Όσοι έχουμε μαντίλια ή φουλάρια, τα τυλίγουμε όπως όπως γύρω απ’το πρόσωπό μας… «Πρόσεξε, ισχύει ακόμα το ιδιώνυμο της κουκούλας!», μου λέει ο διπλανός μου. Ορισμένοι, πιο προνοητικοί, έχουν μαζί τους μπουκαλάκια με διαλυμένο Μααλόξ, χωρίς το οποίο δεν θα τη βγάζαμε καθαρή… Ξέρετε, αυτό το λευκό υγρό, που κάποιοι θεώρησαν ότι είναι εύφλεκτο, βάζοντας έτσι στο τσουβάλι των υπόπτων για εμπρησμό δεκάδες διαδηλωτές…

Πλησιάζουμε στη Μαρφίν… Μέχρι στιγμής, η αστυνομία άφαντη, μόνο τα δακρυγόνα υποδείκνυαν την παρουσία της λίγο πιο πέρα, στη Βουλή και στην Πανεπιστημίου. Βλέπουμε κόσμο στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου. Καπνός ακόμα δεν φαίνεται, ένα δέντρο κρύβει τη φωτιά, κι εμείς αναρωτιόμαστε τι έχουν πάθει και χειρονομούν έτσι προς το μέρος μας. Και τότε βλέπουμε τις φλόγες, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα αριστερά από την είσοδο. Αρχίζουμε να φωνάζουμε «κατεβείτε κάτω!»… Η πόρτα και το υπόλοιπο κτίριο φαίνονται ακόμα ανέπαφα. Ελάχιστος γκρίζος καπνός βγαίνει από μέσα. Με τις ντουντούκες οι επικεφαλής των διαφόρων μπλοκ μας φωνάζουν «Προχωρήστε! Η πορεία πρέπει να συνεχίσει!» Μας σπρώχνουν σαν τα πρόβατα στο μαντρί… Έχω σαστίσει τελείως… «Παιδιά, κάτι να κάνουμε, να βοηθήσουμε»…

Ένας άνδρας βγαίνει από το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου, περπατάει στο περβάζι και πηδάει στη σκεπή από πλεξιγκλάς του διπλανού καταστήματος… Ανώμαλη προσγείωση. Δική του και δική μας. Δεν μπορεί, δεν το ζούμε αυτό… Από το μπλοκ των μεταναστών, ορμάνε να σπάσουν την πόρτα, με μόνο όπλο τα κοντάρια από τις σημαίες… Μάταιος κόπος, είναι κλειδωμένη από μέσα. Τρέχουν και άλλοι να βοηθήσουν, κάποιοι έχουν βρει πυροσβεστήρες, όμως ρίχνουν πάνω απ’ τη φωτιά, και όχι χαμηλά, και δεν καταφέρνουν και πολλά. Μια μικρή έκρηξη ακούγεται, ο καπνός γίνεται μαύρος και φουντώνει, ορμάει προς τα πάνω… Οι φίλοι μου με τραβάνε, καταλαβαίνουν ότι παθαίνω κρίση πανικού, επιχειρούν να με ηρεμήσουν… «Μην ανησυχείς, τώρα θα έρθει η πυροσβεστική, θα τους βγάλουν, μην φοβάσαι…»

Και προχωράμε… Λίγα μέτρα πιο μπροστά, συναντάμε μια διμοιρία των ΜΑΤ, που κατευθύνεται προς τα εκεί. Πυροσβεστική, ακόμα, πουθενά. Στο Σύνταγμα, πόλεμος. Δεν βλέπουμε πια τίποτα από τα δακρυγόνα και οι κρότου λάμψης είναι σαν να μας βομβαρδίζουν… Τρέχουμε στην Ερμού. Εκεί τελείωσε η πορεία για μένα. Και άρχισαν οι Ερινύες…

Δ.Σ.

The beast in me*...

2010-05-06T22:09:00.006+03:00

Για την ασφυξία που πάθαμε όλοι στην πορεία χθες... Ασφυξία από τα χημικά. Ασφυξία από το φόνο τριών ανθρώπων. Ασφυξία από το αδιεξοδο, που λίγο ακόμα και θα το πιστέψουμε...

The beast in me
Is caged by frail and fragile bars
Restless by day
And by night, rants and rages at the starts
God help the beast in me

The beast in me
Has had to learn to live with pain
And how to shelter from the rain
And in the twinkling of an eye
Might have to be restrained
God help the beast in me

Sometimes it tries to kid me
That it's just a teddy bearOr even somehow manage
To vanish in the air
Then that is when I must beware

Of the beast in me
That everybody knows
They've seen him out dressed in my clothes
Patently unclear
If it's New York, or New Year
God help the beast in me
The beast in me

* με αυτό το τραγούδι έκλεισε η σημερινή τηλεοπτική Ελληνοφρένεια...

Και η Γκίζα στο ραδιόφωνο σήμερα, που συνήθως λέει 'είμαι η Γκίζα και είμαι αλλού', αλλά σήμερα, όπως καλά επεσήμανε και η ΣΗ, ήταν 'πολύ εδώ'! Με ένα κλικ στη φωτογραφία, θα ακούσεις την εκπομπή της...

Τα ίδια θα κάνουμε και αύριο;

2010-05-06T00:06:00.002+03:00

Εσύ, που πέταξες τη μολότωφ μέσα στη τράπεζα, με ανθρώπους εργαζόμενους μέσα, πρόλαβες να σκεφτείς οτι είναι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, ανάμεσα σε πολλούς, που θίγονται από τα νέα μέτρα; Πως και για αυτούς γινόταν η πορεία; Πως θα κοιμηθείς άραγε σήμερα το βράδυ;

Εμείς, εκατοντάδες διαδηλωτές γύρω από τη τράπεζα μπορούσαμε να σταματήσουμε τη μολότωφ;

Είναι λύση το να μη διαδηλώνεις για να μη δίνεις δικαίωμα / κάλυψη στους λίγους να δολοφονούν;

Τι στο καλό πρέπει να γίνει για να μην σκοτωνόμαστε μεταξύ μας;

Κι αντί να δούμε όλους τους 'πολιτκούς αρχηγούς΄μαζί, να λένε μια λέξη μόνο, 'συγγνώμη', είδαμε τους γνώριμους και βαρετούς καβγάδες. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

Αλλαγή συνείδησης χρειάζεται. Δύσκολα πράγματα... Κι αυτή την αλλαγή συνείδησης έχουμε να την κάνουμε όλοι.

Το πως, ας το ψάξει ο καθένας και η καθεμιά, με όποιο τρόπο ξέρει, με όσους ανθρώπους εμπιστεύεται οτι μπορεί...

Αθήνα.... 5 Μαΐου 2010

2010-05-05T18:59:00.014+03:00

Η μεγαλύτερη πορεία στην Αθήνα των τελευτάιων 30 χρόνων. Μια πορεία που έπαθε ασφυξία από την δολοφονική επίθεση με μολότωφ σε τράπεζα γεμάτη εργαζόμενους. Αλήθεια, γιατί ήταν ανοιχτή η τράπεζα; Μήπως συμφέρει κάποιους να στιγματίζονται οργισμένες αλλά ειρηνικές πορείες από θανάτους και βία;

Μου έκανε εντύπωση ένα stencil στους τοίχους της Πατησίων...

Kι εδώ η συνέχεια της πορείας, με φωτογραφίες από το Reuters...

Πηγή: Reuters

Junkia...

2010-05-04T22:05:00.002+03:00

http://yannis-ioannou.com

"Είμαστε εικόνα από το μέλλον"...

2010-05-02T11:22:00.005+03:00

Απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Ξυδάκη...

Πηγή: Καθημερινή

"Τώρα τι λες... Τις λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί». Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.

Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ’φερε, δύο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08 και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον."

Διάβασε όλο το άρθρο εδώ....

Σε μια e-κουβέντα χθεσινή, με αφορμή τα δρώμενα στον τόπο μας και μια (ανεξακρίβωτη) 'είδηση' οτι ο 'Πρίγκηπας' Νικόλαος πιθανά να 'ηγηθεί νέου πολιτκού σχήματος', η φίλη Τ.Λ. τα είπε όλα μέσα σε λίγες προτάσεις:

"... σκεφτόμουν πάντως σήμερα, ότι ίσως αυτό που συμβαίνει τώρα είναι η μοναδική περίπτωση να ξυπνήσουμε από την προηγούμενη κατάσταση, που μας ήθελε στην κατανάλωση με ευκολίες και δίχως συνέπειες (διότι δεν τις βλέπαμε, ήταν για άλλους, κάπου αλλού, κάπως αλλιώς) και βέβαια πως αλλιώς καταρρέουν τα συστήματα (που συνειδητά ή ασυνείδητα ή και τα δύο) τα έχουμε λίγο ή πολύ συνδημιουργήσει; μέχρι πρόσφατα, τα πράγματα κυλούσαν όπως το ανέκδοτο στην ταινία "Το Μίσος", όπου κάποιος πηδάει από τον 101ο όροφο ενός κτιρίου και κάθε έναν όροφο που κατεβαίνει έχοντας γλιτώσει την πρόσκρουση, μονολογούσε "μέχρι εδώ πάμε καλά"... κάπως έτσι κι εμείς... το μόνο που ελπίζω είναι η κρίση να οδηγήσει σε κάτι πραγματικά καινούργιο και όχι στον 'πρίγκηπα' - αυτούς τους θέλουμε μόνο για τα παραμύθια, διότι βολεύουν την αφηγηματική πλοκή και το συλλογικό ασυνείδητο..."

Το τέλος του easy living...

2010-05-01T14:47:00.003+03:00

Αυτές τις μέρες το email μου είναι γεμάτο μηνύματα. Περισσότερα από συνήθως. Αυθόρμητες διαδικτυακές 'κουβέντες', μικρές 'παρέες' (κάθε παρέα διαφορετική, ανάλογα με το τι cc έκανε ο αποστολέας). Links για άρθρα, βίντεο, σχολιασμοί... Μέσα σε όλα ήρθε κι αυτό από την Μ.Κ., άρθρο του Φώτη Γεωργελέ στο Βημα...

Πηγή: Το Βήμα

«Πλούσια θα είναι η επόμενη φορά»
Κυριακή 25 Απριλίου 2010
Φώτης Γεωργελές

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα το κλάψω ιδιαίτερα το τέλος αυτού του easy living. Γιατί νομίζω ότι ήταν μαύρο living και καθόλου easy. Ναι, σίγουρα ζούσαμε παραπάνω από τις δυνατότητές μας, ναι, ξοδεύαμε περισσότερα απ΄ όσα βγάζαμε, ζούσαμε με δανεικά. Ισως όμως γι΄ αυτό ακριβώς, επειδή ο πλούτος ήταν ψεύτικος, αντιμετωπίζαμε τα λεφτά κάπως σαν προϊόν εγκλήματος, δεν ήταν δικά μας και στο βάθος το ξέραμε. Γι΄ αυτό υιοθετήσαμε και μια εκδοχή του easy living φτωχομαφιόζικη. Και δεν εννοώ μόνο την υποτιθέμενη, ο Θεός να την κάνει, ελίτ με τους χοντρούς σβέρκους και τα πούρα. Αλλά και τον έρημο τον ανθρωπάκο που δουλεύει, λιώνει, πατάει επί πτωμάτων, δανείζεται, χρεώνεται για να πάρει ένα ακριβό ή πανάκριβο αυτοκίνητο, άχρηστο στην πόλη χωρίς δρόμους, χρήσιμο μόνο για μια στιγμή, μπας και του το βάλει ο παρκαδόρος πρώτη σειρά στην παραλιακή. Μήπως έτσι γίνει και ο ίδιος πρώτη σειρά.

Αυτή η “πλούσια και εύκολη” ζωή των προηγούμενων χρόνων ήταν τόσο πλούσια όσο τα σαλόνια των “πλουσίων” στις τηλεοπτικές σαπουνόπερες. Οχι πλούσια σπίτια, αλλά όπως οι μικροαστοί νομίζουν ότι είναι τα σπίτια των πλουσίων. Αυτό το Βalkan “ελληνικό όνειρο”, easy living φαινομενικά, ανέδυε ωστόσο όλο και περισσότερο άγχος, εκνευρισμό, νεύρα, ανικανοποίητο, εντεινόμενη υστερία. Πού ήταν οι χαλαροί άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια που απολάμβαναν τη ζωή τους;

Μπα, δεν θα το κλάψω. Επειτα, παρ΄ όλο που προσωπικά πιστεύω ότι η μελαγχολία είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, εν τούτοις είμαι αισιόδοξος. Αν η οικονομική κρίση μας αναγκάσει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, αν καταλάβουμε τι κάναμε λάθος μέχρι τώρα, στο χέρι μας είναι να δοκιμάσουμε μια δεύτερη φορά για μια καλύτερη προσπάθεια. Αν τώρα στηριχτούμε στις δυνάμεις μας, στα ταλέντα μας, στη δουλειά μας κι όχι στα πακέτα Ντελόρ, τις επιδοτήσεις-μαϊμού και τις αργομισθίες στο Δημόσιο, η δεύτερη φορά θα ΄ναι λιγότερο αστεία και λιγότερο πεινασμένη, θα ΄ναι πιο ουσιαστική, πραγματικά πλούσια. Μπορεί να μην είναι τόσο easy αλλά το living θα ΄ναι πιο cool».

Δημοσιογράφος, εκδότης του free press «Αthens Voice»

Καλή Πρωτομαγιά...

2010-04-30T20:40:00.005+03:00

Το εξώφυλλο του Economist τα λέει όλα...

...και για τους νεότερους που ίσως δεν καταλαβαίνουν τον τίτλο του Economist, "Αποκάλυψη Τώρα"-Francis Ford Coppola

Νότιος Αφρική – Open Forum: "Black Rights, White Fears"

2010-04-29T08:12:00.004+03:00

Ο φίλος και συνάδελφος Steven Schuietevoerder συντόνισε μια συνάντηση πόλης (town forum) στο Πανεπιστήμιο του Cape Town, στην οποία συμμετείχαν περίπου 150 άτομα, και είχε θέμα “Black Rights, White Fears”. H Cathy Bernatt, μέλος της ομάδας συντονισμού μας έστειλε την ακόλουθη επιστολή ενός από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση. Με την άδεια του, δημοσιεύουμε στο blog αυτήν την καταγραφή της δικής του εμπειρίας (έχω σβήσει ονόματα από την επιστολή, για να προστατέψω την ανωνυμία των συμμετεχόντων. Τα έχω αντικαταστήσει με διαφορετικά αρχικά).

Letter from an Open Forum Participant:

I am sitting down to write because I just experience what I think I will remember as the best 2.5 hours I have experienced during my entire time in South Africa. Yes... out of EVERYTHING I've written about... this is it .

And I apologize right off the bat because I know that there is no way in hell that I will be able to describe the intensity, emotion, and mind-blowing power of tonight. This also may be a bit disjointed because I’ll be writing this, in a sense, as a journal entry. I just need to reflect. And this reflection is LONG. So thank you for indulging me.

“Black Rights. White Fears.”

The poster was hung around campus for about two weeks with a picture of Julius Malema and Eugene Terre’Blanche (I could write and entire email just on those two political figures so you might want to google them to learn more). But BRIEFLY, Julius Malema is a controversial black ANC politician who has the reputation of being the personification of corruption and racism. Terre’Blanche is the controversial leader of the AWB (South Africa’s white supremacist movement that was the biggest resister of the end of apartheid) who was murdered a couple of weeks ago by his black workers for an alleged wages dispute.

I thought it would be interesting to go but I figured it would just be a bunch of people politely saying, “I completely understand where you’re coming from but I thought I might express my humble opinion on the matter as well.” Very PC. Very American. Don’t offend anyone. And… I had this giant essay I’m supposed to be writing now, so I figured I didn’t have the time. But then after class yesterday my beautiful friend W, told me that she was asked to speak at the event, and would I go to be there for her? So off I went.

“Black Rights. White Fears.”

I’m horrible with number guestimates, but I’d say about 200 people sat in a pseudo-circle in the African Studies Department Gallery. The event was set up by a classmate of mine, M, who I am very privileged to now call a friend. The crowd was as diverse as they come. Every age. Every color. Every accent. Every personality.

The goal: to have an open forum to talk about race. No political correctness. No censoring words. Just honesty. Utter, unadulterated honesty, feelings, and emotion.

Look at that. I’ve already written a page just leading up to the content…

M and her mother Κ, welcomed everyone with words of gratitude for coming, and excitement at the prospect of having a REAL conversation about the issues no one actually talks about. Rather, that no one talks about across racial lines.

W was the first to speak. And boy did she set a precedent for the rest of the night. “I’m angry. I’m REALLY angry.” W is one of the most passionate, emotionally brilliant people I have ever met. As she spoke about her resentment for whites because of her upbringing in a township, you could see the entire suffering of black South Africans’ history bump between her lips. Her hand rigid with the cry of every other resentful black South African still living in shacks, still victims of township crime, still mourning relatives lost during apartheid. She spoke for the mothers who lost children, and the children debased by white power. After the event I overheard a black student come up to her and say, “Thank you. I had all those feelings too but didn’t know anyone else felt the same way. I didn’t know I was allowed to say those things. Now I know how many other black people feel this way too.” W finished strong, confident, angry… honest.

The next student to speak was a white male. I need to stop right here with a disclaimer. I do not remember everything everyone said. It was too intense for that. But there were many things that struck me and many words that still ring in head. At the end of this young man’s speech he said, “And yes I have hope for complete integration in the future. But look at the lunch tables in res [resident halls] and there’s a black table and a white table. Really – and I’m hesitant to use such a simplifying metaphor – but you don’t see zebras and giraffes just chilling together.” It took a second for the crowd to realize what he had said… There wasn’t quite booing, but the was a low groan the resonated deeply in that room.

Next a young black man who spoke quite emphatically in support of Malema and called for the white man to “pull us up.”

Last, a friend of mine, a young white student. She brought a new face to the discussion. She spoke about her mother, who lost her job to a less qualified black person because of affirmative action. And she talked about her dad, also fired for racial restructuring. She said that whites aren’t scared of black people. She has black friends. It’s not racism. It’s that whites are scared of not being able to provide for their families. You lose a job. You fear. And why did you lose your job? Because a company wanted to fill their quota of blacks.

For the next two hours the floor was open. And boy do I wish this was recorded. I’ll write the things that stuck with me the most.

The first of which were the words of a black female law student. “I am not looked at the same way as a white person. And I will live my entire life looked at as lesser. When a white person gets a job it’s because of merit. When I get a job it’s because the law firm needed to fill their quota for affirmative action. When that white person messes up, our boss will say, ‘Eh, he’s fresh out of law school. He’ll learn.” When I mess up they say I shouldn’t be there in the first place because I am not qualified. We have the same education but I will always be looked at as black.”

A young black male: “I went to private schools throughout my life so I all my friends were white growing up. And I get legitimacy by mimicking whites. The way I talk. The way I dress. Even the way I gesture. It’s all white. Because in order to be taken seriously, I need to be as white as possible. I won’t regain my dignity until I can gesture with the rhythm that beats freely in my heart.”

The words that probably resonated with me most. A middle aged white woman: “As an Afrikaaner woman I know that I debase black people every day. And I don’t even know I’m doing it. I little while ago my colleague and I [she points the middle aged black woman sitting next to her] were interviewing very prominent white businesswoman. If I said her name you would all know who she is. And the entire meeting this woman would only look at me. The one time she looked at [her colleague] was when she said something about toilets and [sorry… I can’t remember the other thing… but it was “a black issue”]. And I didn’t say anything! I didn’t say anything! I didn’t say, ‘excuse me miss, but you’re insulting my colleague.’ No! At that moment I let down my friend. I fucked up. I fucked up! And I have fucked up, and will continue to fuck up. I for that I apologize. I’m sorry. So please, if you ever see me do anything, or not say something that perpetuates black debasement, call me out on it. Please stop me and tell! I’m trying but it’s bloody hard to do.”

The response by a young black female student: “I just wanted to say how much that meant to me. I can’t tell you how much I needed to hear that and how few people actually say that. So really I just wanted you to know how much I appreciate everything you just said. Thank you so much.”

A middle aged white woman: “I just wanted to say… And I’m sorry if I get emotional. That… [starts to cry]… that… It’s really hard. With my family. Recently my family has been emailing back and forth and… and… there were some really hurtful things said, and pictures sent, and… And my dad said some incredibly racist things. And I took him on. That’s difficult though because he’s my father and I love him. And he probably will actually never change. He’ll always thing that way. So it’s just hard because there’s a lot to do just within my own family.”

Many other people spoke with completely uninhibited emotions and stories. One young female black student pleaded that the white authority in South Africa just needs to band together in some act of symbolism to take responsibility for apartheid, apologize, and promise to work towards a better, more equal future. A middle aged coloured man said how he studied at UCT and that we are making progress. That there’s no way this could have happened when he was a student – openly expressing opinions like these – without fearing that someone was going to follow you home and beat you up. A black male student said, “I was the only black rugby player in school, the only black student in my class, and the only black person to step foot in my school friends’ white homes. And when I got there their parents would always ask, ‘but how is your English so good?’ And I would think, ‘what kind of image do you have in your mind of black people!?’” Another black student got up and said, “Maybe zebras and giraffes don’t chill together, but giraffes and buffalo do.”

One of the last people to talk was my friend. And this was after a lot of emotional talks, personal stories, and passionate calls for honest dialogue and open anger. My friend said, “I went to private school all my life and so all of my friends were white. And they had me over their houses and their families loved me. But the thing I would always lose friends over was money. We’ve already done all the symbolic stuff. We won the rugby cup together. We had the Peace and Reconciliation Committee. I can sit here with you [puts his hand on the shoulder of the white man next to him] and I can be friends with you [points to the white woman next to him], but nothing will actually get done until – and I call it the Robin Hood effect – until the money gets to the poor black people.”

I didn’t think it was my place to stand up and say anything. But of course the entire time I was thinking about what I would say if I said something. And by the end of this night by entire body was shaking with nerves and engulfed emotion. I thought, “I feel insignificant and small in a room with so much history and powerful passion. I am on outsider here. I am American. And the only thing I can offer is the lens I look through. I have only been here for four months and it’s fascinating for the first time to really see this through your eyes. I work in Khayelitsha so I see the disparity. I’ve talked to W so I’ve heard the resentment towards apartheid. But honestly, when I walk around campus, I just see a beautifully divers, amazing country. And that gives me hope that that trend will continue. I was born in the United States in 1989. But I am still white. And the thing I’m realizing is that a lot of times it’s very difficult to admit blame, or rather that we don’t think we need to apologize for anything because it’s not our fault. And even though for a very long time I didn’t even know what apartheid was, I apologize. I apologize for what happened and what is still happening today.”

I don’t know whether or not I have the authority or am in any position to apologize. Should I apologize just for being white? I still don’t know. But someone has to.

It’s four pages later and the truth is that these snippets don’t even glaze the tip of the iceberg of the emotion, controversy, passion, anger, misunderstanding, mis-communication, pride, love, hope, power that this evening embodied. I am so thankful that W told me to come. And I’m so thankful that M put everything together.

I have just barely over a month left here and I know that I will miss this incredibly beautiful society so much. I can’t even begin to show how much I have learned, and what amazing people I have met. So I’ll be holding on to these last few weeks… Thank you for sharing this journey with me as a go along.

With much love the world over.

Worldwork 2011 - Denver, Colorado, USA

2010-04-27T14:31:00.003+03:00

Έχουν αρχίσει οι ετοιμασίες για το Worldwork 2011 στο Denver, Colorado, της Αμερικής. Η οικονομική κρίση που περνάμε και τα μεγάλα έξοδα που απαιτούνται για ένα ταξίδι στην Αμερική σίγουρα θα αποτρέψουν πολλούς από το να σκεφθούν να συμμετάσχουν. Για όσους και όσες όμως το σκέφτονται, υπάρχει και η δυνατότητα μερικής υποτροφίας διδάκτρων για το σεμινάριο.

Στο site του Worldwork υπάρχουν όλες οι απαραίτητες πληροφορίες. Αντιγράφω εδώ μερικές από αυτές: Το σεμινάριο θα γίνει στο Denver, Colorado, στο Crown Plaza Hotel (1450 Glenarm Place, Denver, Colorado 80202 USA). Μπορείς να δεις ένα χάρτη της περιοχής εδώ.

Ημερομηνίες και Ώρες:

Εγγραφές: οι εγγραφές (registration) θα γίνουν την Τρίτη 12 Απριλίου 2011, 15.00 – 21.00 & Τετάρτη 13 Απριλίου 7.00 – 9.00.

Το σεμινάριο ξεκινά την Τετάρτη 13 Απριλίου στις 10.00 το πρωί και ολοκληρώνεται στην Τρίτη 19 Απριλίου, στις 13.00.

Το Ταμείο Υποτροφιών (Scholarship Fund) στηρίζεται από συμμετέχοντες και φίλους του Worldwork. Τα χρήματα διατίθενται σε αυτούς που χρειάζονται οικονομική στήριξη για τα έξοδα ταξιδιού και διαμονής. Υποτροφίες Εργασίας (Work Study Scholarships) Οι υποτροφίες εργασίας απονέμονται ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός και τις δυνατότητες του Ταμείου Υποτροφιών. Μπορείς να κάνεις αίτηση για υποτροφία εργασίας, στέλνοντας ένα email στους οργανωτές στο email scholarships@worldwork.org.

Στην αίτηση για τη υποτροφία εργασίας (work-study scholarship) μπορείς να περιγράψεις με λίγα λόγια τους λόγους αίτησης υποτροφίας, το ποσό των διδάκτρων που επιθυμείς σε μορφή υποτροφίας εργασίας, καθώς και πιθανές δεξιότητες που κατέχεις και μπορεί να είναι χρήσιμες στην οργάνωση του σεμιναρίου (π.χ. γνώσεις χειρισμού βιντεοκάμερας, χειρισμός κονσόλας ήχου, οργανωτικές δεξιότητες για τη υποδοχή των συμμετεχόντων, κλπ).

Bullying: Whose kids do such cruel things? Ours...

2010-04-26T21:09:00.003+03:00

Άρθρο της φίλης και συναδέλφου Dawn Menken για τον εκφοβισμό (bullying) στην εφημερίδα The Oregonian, του Portland, Oregon.

Πηγή: The Oregonian

Bullying: Whose kids do such cruel things? Ours
April 26, 2010
by Dawn Menken

Our children are precious. We adore them, cherish them and provide for them. So how is it that they can be so cruel? We read about bullying and we wonder, whose kids do these things?

The answer is our kids. It's not other families. Bullying is in our families, too. Shocking headlines about children who commit suicide because they're tormented by bullies numb us to the everyday hurtful interactions that are precursors to more dangerous behaviors.

Children reflect behavior they learn at home, in school and in the world at large. In fact, children are frequently more free to say things that most adults self-censor. Here's an earful:

"You have weird hair."

"You look like a boy."

"Your food's disgusting. Hey, look at this gross food Elijah's eating!"

"You're so stupid! You ran the wrong way! Ha, ha ha!"

"You're a baby. Look, Sam's crying."

"You throw like a girl."

"You can't play. We have enough people."

"Don't you think you're too old for that?"

That's just a small sample of the seemingly insignificant remarks one hears daily in the schoolyard. Such common put-downs boost the self-esteem of the speaker and create insiders and outsiders. They're words that seem of little consequence but deeply hurt, words that declare an order of dominance and enforce behavioral norms.

Children clearly get the message that differences won't be tolerated. They don't react for fear of being mercilessly teased. They allow others to define them and the norms of what's culturally acceptable.

Looking at the statements overheard in one hour at recess tells us about the restricted culture children are creating -- or re-creating. They learn quickly: There are strict gender roles to adhere to. There are certain ways of dress and appearance that need to be followed. Kids better be smart and cool. Failure and mistakes are huge humiliations. Avoid unfamiliar foods or cultures. Don't be emotional or express feelings.

Schools and families that foster a culture that truly values the diverse nature of individuals lay the groundwork for bully-free schools and homes. But championing diversity is no simple feat. Many of us who seek a world of equality and diversity miss how we marginalize our inner diversity.

Ask yourself: Are we a family that values rational thought and feels uncomfortable with emotions? Are we aware how our children tease others for their emotional expression? Do we value only excellence and success? Are we aware that when we give children no room to fail they become increasingly impatient and critical of others?

Are we aware how we might inadvertently uphold certain gender attributes, even subtly, in terms of dress, looks, expectations and behaviors? Do we question our children's one-sidedness and offer alternative views of the world? Do we help our children use their talents for the good of us all or just encourage them to dominate and excel in the world that they feel most comfortable in? Do we allow and encourage a diversity of opinion and thought, as well as feelings and emotional expression in our homes?

When our child is sad or hurt about something, do we validate that feeling and take it seriously? When our child is angry, do we tell him there's no reason to be angry, or can we understand and appreciate his feeling even though we might not share it? When our child has an opinion, do we challenge it and inadvertently minimize it? When we as parents speak out strongly and are upset with our children, do we encourage them to also give their view even when it might go against us?

Think about this: If our children feel they cannot speak up to us, can we expect them to stand up to a bully?

Dawn Menken of Portland is a psychotherapist and conflict resolution educator

The Future of Brain-Based Psychotherapy...

2010-04-26T13:02:00.004+03:00

Psychotherapy Networker - Free Web Interview
"The Future of Brain-Based Psychotherapy"
με τον Dan Siegel
Τετάρτη 28 Απριλίου, 20.00 ώρα Ελλάδας

Με ένα κλικ εδώ μπορείς να δηλώσεις συμμετοχή...

Σταματάς ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας;

2010-04-24T15:03:00.002+03:00

Άλλη μια άποψη, ανάμεσα στις πολλές (ευχαριστώ την Ν.Π. για την επισήμανση του άρθρου)...

Πηγή: Καθημερινή

Το επαχθές χρέος και η μυστική βοή

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.

Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.

Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα - είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας. Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.

Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι... Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.

Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».

Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

υ.γ. στο προηγούμενο ποστάρισμα...

2010-04-23T21:45:00.001+03:00

... την οργή για όλα αυτά που γίνονται, τι στο καλό θα την κάνουμε;

χμμ....

2010-04-23T15:08:00.007+03:00

Επίσημα και πλέον, υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το blog αυτό δεν επιχειρεί πολιτικό διάλογο, με την έννοια του ‘κομματικού’ διαλόγου. Καθένας και καθεμιά μας κάποιους ψήφισε (ή δεν ψήφισε) και τραβάει το δρόμο του. Από τη σκοπιά του Process Work ρόλοι είναι και γυρνάνε.

Η ‘επιτήρηση’, τα ‘όρια’, η ‘διαφθορά’, το ‘κράτος’, οι ‘πολίτες’, όλοι είναι ρόλοι της συναινετικής πραγματικότητας, και ταυτόχρονα ρόλοι στη δυναμική της επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι και εσωτερικοί ρόλοι, που ανήκουν στην ψυχολογία του καθενός και της καθεμιάς.

Μαζί με τις ειδήσεις λοιπόν (που βλέπεις ή σκόπιμα δεν βλέπεις) σκέψου τι όρια χρειάζεσαι, ποια διαφθορά σε παιδεύει, και πως η επίγνωση σου μπορεί να γίνει μια δημιουργική επιτήρηση. Ποιες πλευρές σου παραμένουν αόρατες και περιθωριοποιημένες; Πως η ταυτότητα σου καπελώνει και εκμεταλλεύεται κάθε εμπειρία που δεν χωράει στην (κατασκευασμένη) πραγματικότητα σου;

Όσο για τις ειδήσεις.... κάνε ότι νομίζεις. Παρακολούθα, αγνόησε, διαδήλωσε, συμφώνησε. Ο διάλογος αναγκαίος. Έχουμε δύσκολα χρόνια μπροστά μας. Αλίμονο αν πειστούμε ότι δεν έχουμε φωνή. Το πόσο δυνατή είναι, το πόσο προτείνει λύσεις ή μόνο καταστροφή, το πόσο δημιουργική γίνεται, είναι ευθύνη ατομική. Δεν έχει συνταγή....

(Ευχαριστώ την Α.Σ. για το link στο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου)

η δύναμη της φυσης...

2010-04-21T18:02:00.005+03:00

Lightning streaks across the sky as lava flows from a volcano in Eyjafjallajokul April 17, 2010. (REUTERS/Lucas Jackson)

Ευχαριστω τον φίλο και φωτογράφο Christopher McMullen για τo link

Εικονική χορωδία (virtual choir); Ναι!

2010-04-20T20:27:00.002+03:00

Πολλά μπορείς να πεις, για το πόση 'σαβούρα' κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Αλλά και πολλά πειράματα κοινωνικής δικτύωσης βγάζουν μαγικά αποτελέσματα. Σε αυτό το βίντεο, η εικονική χορωδία (virtual choir) του Eric Whitacre, μια σύνθεση από δεκάδες φωνές, μαγνητοσκοπημένες ξεχωριστά από κάθε 'φωνή' και ανεβασμένη στο youtube. Ο Whitacre μετά, έκανε τη σύνθεση. Και ιδού το αποτέλεσμα...

Skhizein - μια ταινία για τη σχιζοφρένεια...

2010-04-20T08:04:00.004+03:00

Ένα ευχαριστώ στην Μ.Κ. για το link στο psi-action και την ταινία Skhizein, του, Jeremy Clapin. Μια ταινία animation για τη σχιζοφρένεια και πως μπορεί να επηρεάσει τον άνθρωπο. Από τις πιο παρεξηγημένες ψυχικές νόσους, με μεγάλο κοινωνικό στίγμα.

Πηγή: psi-action.blogspot.com

To skhizein είναι μια ταινία animation μικρού μήκους του Jérémy Clapin, η οποία μεταφέρει, με έναν πρωτότυπο τρόπο, το πως μπορεί να επηρεάσει μια ψυχική νόσος (η σχιζοφρένεια) τη ζωή ενός ανθρώπου.

Η Θεσσαλονίκη μας βάζει τα γυαλιά (πρεσβυωπίας)...

2010-04-18T15:01:00.003+03:00

5ο Ελληνικό Συνέδριο Bookcrossing

21 έως τις 24 Μαΐου 2010

Πληροφορίες θα βρεις εδώ....

Από αναπηρία υποφέρει η αντίληψη μας, όχι οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα...

2010-04-16T15:28:00.004+03:00

Κι αν νομίζεις πως με έπιασε κρίση πολιτικής ορθότητας, διάβασε την παρακάτω ιστορία. Μου ήρθε με email από την φίλη Α.Χ., και μετά τη βρήκα και στο site της Ελευθεροτυπίας.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Τρίτη και δεκατρεις τον επροσβάλλαν τρεις
Και ήταν και η ώρα τρεις το μεσημέρι

Εκατοντάδες προσβολές βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι πολίτες με αναπηρία ερχόμενοι σε επαφή με την εξουσία/διοίκηση σε όλες τις εκφάνσεις της. Στάσεις και συμπεριφορές που ξεχειλίζουν από υποτίμηση και ρατσισμό, εγγράφουν στο ασυνείδητο συναισθήματα που κυμαίνονται μεταξύ βαθιάς απογοήτευσης και οριακής οργής.

Οι εκατοντάδες προσβολές της καθημερινότητας, αφορούν μικροπράγματα και μικρογεγονότα που δεν μπορούν να διεκδικήσουν στον υπάρχοντα κώδικα επικοινωνιακής ιεράρχησης τον χαρακτηρισμό της “είδησης”. Κλασσικό παράδειγμα, η εμπειρία που έζησε ο σκηνοθέτης με ακρωτηριασμό Αντώνης Ρέλλας, δεχόμενος επάλληλες προσβολές της προσωπικότητάς του από 3 όργανα της τάξης, Τρίτη και 13 περί τις 3 μετά το μεσημέρι.

Διηγείται την ιστορία ο ίδιος, με τον μοναδικά γλαφυρό τρόπο του πρωταγωνιστή της:

Για ανούσια αιτία βρέθηκα να μαλώνω με μεσήλικη κυρία - ο λόγος πραγματικά δεν είναι άξιος ανάλυσης- η θερμόαιμη κυρία έφτασε σύντομα στα κόκκινα, κάλεσε την αστυνομία. Δύο “όργανα” κατέφτασαν για να διεκπεραιώσουν την προσαγωγή μας, ένα νεαρό και ένα μεγαλύτερης ηλικίας. Το νεαρό όργανο με τρόπο επιτακτικό μου ζήτησε να καθίσω στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Ευγενικά τον ενημέρωσα ότι λόγω της αναπηρίας μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο να επιβιβαστώ στο στενό πίσω κάθισμα και ως εκ τούτου θα έπρεπε να ακολουθήσω με το δικό μου διασκευασμένο αυτοκίνητο. “Πλάκα κάνεις μπες μέσα να μην έχουμε άλλα” μου απάντησε γεμάτος έκπληξη και με τα φρύδια ανασηκωμένα.

Διατήρησα την ψυχραιμία μου και του επανέλαβα ότι πρέπει για λόγους αντικειμενικούς να τον ακολουθήσω με το αυτοκίνητο μου που ήταν σταθμευμένο ακριβώς πίσω από το περιπολικό. Η απάντησή μου διόλου δεν τον έπεισε, αντίθετα τον ερέθισε. Οργισμένα και ειρωνικά μου αντέτεινε πως είναι αδύνατον να είμαι άνθρωπος με αναπηρία αφού μπορώ να οδηγώ αυτοκίνητο (το όλο περιστατικό διαδραματίστηκε σε πολυσύχναστο σημείο με θεατές δεκάδες πολίτες σε στάση λεωφορείου).

Η προσβολή πλέον βάθαινε , ένιωσα την ανάγκη να αμυνθώ. Χωρίς να το πολυσκεφτώ σήκωσα το παντελόνι μου και του έδειξα το τεχνητό μέλος μου. “Είμαι Έλληνας πολίτης με αναπηρία” του είπα “και οδηγώ νόμιμα βάσει ελληνικών και ευρωπαϊκών νόμων. Το περίεργο είναι ότι είσαι αστυνομικός και νέος άνθρωπος αλλά αγνοείς παντελώς τα δικαιώματα μου και με προσβάλεις με βάναυσο τρόπο δημόσια .” Από την θέση του οδηγού ξεπρόβαλε ο δεύτερος αστυνομικός συνειδητοποιώντας ότι τα πράγματα σοβαρεύουν και επαναφέροντας τον νεαρό συνάδελφό του στην τάξη . ”Οδηγεί διασκευασμένο όχημα” του είπε. Κατόπιν, μου ζήτησε να του δώσω την ταυτότητα μου και να τους ακολουθήσω.

Φτάνοντας στο τμήμα έδειξα το αναπηρικό σήμα στον φρουρό και ζήτησα να σταθμεύσω μπροστά στην είσοδο. Ο φρουρός έγνεψε καταφατικά. Δεν πρόλαβα καν να σταθμεύσω όταν με πλησίασε άντρας με πολιτικά. “πόση ώρα θα μείνετε” – με ρώτησε – “δεν γνωρίζω, ρωτήστε τους αστυνομικούς της άμεσης δράσης”- του απάντησα - “αν είναι αυτόφωρο να το πάρεις από εδώ το αυτοκίνητο διότι θα μείνεις αρκετά “- μου ανταπάντησε χαιρέκακα. Συγκράτησα την ψυχραιμία μου, “δεν είμαι εδώ για κακούργημα, μια διένεξη με μια κυρία έχω και βλέπετε ότι το όχημα μου φέρει αναπηρικό σήμα” τον διαβεβαίωσα. Η ανταπάντησή μου θεωρήθηκε επίδειξη θράσους, η χαιρεκακία του συνομιλητή μου μετεξελίχτηκε σε ολομέτωπη αναίδεια. “Δηλαδή αν σκοτώσεις επειδή είσαι ανάπηρος νομίζεις ότι δεν θα πας μέσα;” μου επιτέθηκε, προσφεύγοντας στην λογική του παραλόγου. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τρόπος να υπερασπιστώ το αυτονόητο δίκιο μου, έπρεπε το ταχύτερο να ξεμπερδέψω, αν και πλέον ένιωθα βαθιά προσβεβλημένος αποχώρησα από την παράλογη συζήτηση.

Προχώρησα προς το γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας όπου έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες και μέσα σε 10 λεπτά αποχώρησα . Οι προσβολές δεν είχαν τελειώσει. Στην έξοδο με σταμάτησε ο φρουρός που μου είχε επιτρέψει να σταθμεύσω , “πως οδηγείς έτσι;” με ρώτησε με ύφος ανακριτή.Είχα πλέον αποκάμει, η εξάντληση ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά της ειρωνίας,”πως έτσι;” τον αντιρώτησα. “Τι πως έτσι; Ανάπηρος δεν είσαι;” μου αποκρίθηκε. Ένιωσα την ανάγκη να βάλω τα γέλια και τα κλάμματα μαζί, συγκέντρωσα όση ενέργεια μου είχε απομείνει και του επέστρεψα λόγο ευγενή και διδακτικό: “ Ναι ανάπηρος είμαι, αλλά γιατί σου κάνει εντύπωση που οδηγώ; Γιατί αντιλαμβάνεσαι την λέξη ανάπηρος ως συνώνυμο της ανικανότητας; ”

Ο λόγος μου ξανά πήγε άκλαυτος, ο φρουρός της τάξης ήθελε να έχει την τελευταία λέξη. Ξανά μανά ανάκριση χωρίς νόημα: ”Eχεις τα απαραίτητα χαρτιά; ” ρώτησε με ύφος που ξεχείλιζε υποτίμηση. Ξανά μανά υποχρεωμένος να του απαντήσω τα αυτονόητα. Του εξήγησα ότι οι μετατροπές που φέρει το αυτοκίνητο μου το οποίο οδηγώ με απόλυτη ασφάλεια και νόμιμα αναγράφονται στο δίπλωμά μου. “Καλώς πηγαίνετε” μου είπε με ύφος. Είχα εξωθηθεί, ήθελα και γω την τελευταία λέξη μου, την εκστόμισα μπαίνοντας στο αυτοκίνητό μου, “καλώς, ελπίζω να καταλάβατε αν και οφείλατε να γνωρίζετε” ήταν η φράση του αποχαιρετισμού μου. Η ελάχιστη από πλευράς μου ανταπόδοση της αναίτιας προσβλητικής συμπεριφοράς που υπέστην μέσα σε λιγότερη από μια ώρα από τρεις διαφορετικούς αστυνομικούς.

Στο σημείο αυτό η καταγραφή του Αντώνη Ρέλλα τελειώνει . Ο πειρασμός για περαιτέρω σχόλια είναι μεγάλος, δεν υποκύπτουμε. Κάποιες ιστορίες πρέπει να παρατίθενται ασχολίαστες δημοσιογραφικά, ομιλούν από μόνες τους.

Μερικές ακόμα φωτογραφίες από τη Βουλγαρία...

2010-04-16T14:50:00.000+03:00

Μερικές ακόμα φωτογραφίες από το Pravets και το σεμινάριο για τη UNICEF Βουλγαρίας. Το Pravets, τόπος καταγωγής του Todor Zhivkov, αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα της Βουλγαρίας. Δεν θα μπορούσε να λείπει ένας αδριάντας του!

Εκπαίδευση προσωπικού για την UNICEF Βουλγαρίας...

2010-04-16T08:05:00.009+03:00

Скъпи приятели от УНИЦЕФ България, Благодаря ви за невъзможните и прекрасни три дена, които прекарахме заедно. Ето няколко снимки от семинара.

Επέστρεψα από ένα ενδιαφέρον και προκλητικό ταξίδι στη Βουλγαρία. Με προσκάλεσε η Tanja Radokaj, διευθύντρια του προσωπικού του Βουλγαρικού τμήματος της UNICEF, για ένα τριήμερο βιωματικό σεμινάριο με δύο άξονες: την κατανόηση του κοινωνικού αποκλεισμού σα δυναμική και τη δουλειά με την ομάδα προσωπικού. Τίτλος του σεμιναρίου: «Κοινωνικός Αποκλεισμός / Κοινωνική Ενσωμάτωση: Οι Κρυμμένοι Θησαυροί της Διαφορετικότητας. Η Ομάδα μας και το Όραμα μας.»

Εξερευνήσαμε τον αποκλεισμό και την ενσωμάτωση σαν κοινωνική αλλά και διαπροσωπική διεργασία, την κοινωνική καταπίεση και τη σχέση της με στερεότυπα, τα κοινωνικά στερεότυπα σαν προσωπική ψυχολογική διεργασία προβολών, και τη θέση ισχύος στις σχέσεις και πως επηρεάζει τις προσωπικές και κοινωνικές σχέσεις.

Η ομάδα του προσωπικού αποτελείται από άξιους και αφοσιωμένους επαγγελματίες, με πρώτο στόχο τους την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών. Από αυτόν τον στόχο ορμώμενοι, και σε διάλογο με την κυβέρνηση και τους φορείς, προσφέρουν τεχνογνωσία και στήριξη στη διεργασία αλλαγής των ιδρυμάτων στα οποία ζουν παιδιά που είναι άλλα ορφανά, άλλα εγκαταλελειμμένα, άλλα με κινητικά ή νοητικά προβλήματα ή προβλήματα σωματικής ανάπτυξης. Συνήθως όλα μαζί σε έναν χώρο, χωρίς επαρκή μέσα για ιδιαίτερη φροντίδα στις ανάγκες του κάθε παιδιού. Με ελάχιστη έως μηδενική επαφή με τις οικογένειες τους και ελάχιστες προοπτικές κοινωνικής ενσωμάτωσης. Πολύπλοκο το κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, αργή και η διαδικασία αλλαγής.

Eve Ensler: Embrace your inner girl

2010-04-15T00:31:00.005+03:00

Η Eve Ensler είναι η συγγραφέας των Vagina Monologues. Μιλάει εδώ ενάντια στην περιθωριοποίηση της δυνατότητας όλων μας να αισθανθούμε....

Αθωώθηκαν οι βιαστές ...

2010-04-14T16:12:00.012+03:00

(αυτή η φωτογραφία κυκλφορεί στο διαδίκτυο από την Αμάρυνθο. Δεν είναι ο 'ανδρισμός' που οπλίζει τους βιαστές, αλλά το πως διαδάσκουμε και καταλαβαίνουμε τον 'ανδρισμό')

Ευχαριστώ την Κατερίνα Πούτου που μας πρωώθησε το παρακάτω κείμενο-καταγγελία-σχολιασμό.

ΔΙΚΗ ΑΜΑΡΥΝΘΟΥ: ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Oργή και θλίψη μας προκάλεσε η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Αμαρύνθου. Ήταν τον Οκτώβριο του 2006, που η ανήλικη αλλοδαπή μαθήτρια είχε καταγγείλει τον ομαδικό βιασμό της από 4 συμμαθητές της, ενώ 3 συμμαθήτριες βιντεοσκοπούσαν το «κατόρθωμά» τους.

Τρεισήμισυ χρόνια αργότερα, η υπόθεση αναβίωσε στο δικαστήριο, αλλά για εμάς είναι φανερό ότι δεν έγινε δυνατόν να βγεί στο φως η αλήθεια. Κατά τη διαδικασία κατέθεσαν περίπου 40 μάρτυρες υπέρ των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και εκπαιδευτικοί, ενώ από την πλευρά της καταγγέλλουσας δεν υπήρξε κανείς και καμία μάρτυρας, εκτός βέβαια της μητέρας της. Και μάλιστα, το δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να υποβληθεί το πόρισμα της εξέτασης της καταγγέλλουσας από εγκεκριμένη κλινική ψυχολογίας διαπιστευμένη με διεθνή στάνταρ. Οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και κατηγορούμενες, ανέφεραν σημεία και τέρατα εναντίον της, σε βαθμό πραγματικού βασανιστηρίου (που το δικαστήριο δεν απέτρεψε) ενώ μέσα στην αίθουσα κυριαρχούσαν συνθήκες κατατρομοκράτησης, ώστε να μην τολμήσει κανένας και καμία να προσέλθει ως μάρτυρας για να καταθέσει αντικρούοντας τις αδιανόητες κατηγορίες.

Τις προηγούμενες από τη δίκη ημέρες, κάποιες και κάποιοι από τους κατηγορούμενους είχαν δώσει και συνεντεύξεις για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος, ενώ είχαν φροντίσει, από την πρώτη ημέρα της καταγγελίας κιόλας, να εξαφανιστεί το βίντεο.

Στη σύγχρονη ξενοφοβική και ρατσιστική Ελλάδα είναι προφανές ότι κυριάρχησε το κλίμα να «προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά έναντι της ξένης».

Στη σύγχρονη σεξιστική Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη ότι το θύμα του βιασμού «τα ήθελε», ότι ο βιασμός δεν είναι ξένος προς τη «γυναικεία φύση», και υπάρχουν δυστυχώς πολλές σχετικές αποδείξεις και από άλλες καταγγελίες βιασμών που εκδικάζονται δικαστήρια. Η μικρή μαθήτρια από τη Βουλγαρία τιμωρείται για το πολλαπλό έγκλημά της: 1) είναι φτωχή (είναι γνωστό ότι ήταν εργαζόμενη και παράλληλα αριστούχα μαθήτρια) 2) είναι ξένη και 3) είναι γυναίκα. Την καθορίζει, δηλαδή, «διαφορετικότητα» τάξης φυλής και φύλου, και παρ’ όλα αυτά τολμά να καταγγείλει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Το ότι το θύμα κατέληξε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να αξιολογείται από τους κρίνοντες και να αίρει κάθε ένοια «συναίνεσής» της στην «ασέλγεια» που διαπράχθηκε σε βάρος της.

Υπενθυμίζουμε ότι, 11 γυναικείες συλλογικότητες είχαν οργανώσει διαδήλωση στην Αμάρυνθο στις 4-11-2006, στην οποία είχαν συμμετάσχει εκατοντάδες γυναίκες και είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο, όπως αναφερόταν και στην τότε ανακοίνωση: «Επειδή δεν ξεχνούμε ότι ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα, νέα ή μεσήλικα ή ακόμα υπερήλικα, το πρωί ή το βράδυ, σε πολυσύχναστες ή ερημικές περιοχές, συχνότερα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η εποχή που, όταν η γυναίκα που έπεφτε θύμα βιασμού έπρεπε να δικαστεί και να καταδικαστεί από την κοινωνία και καμιά φορά και από τα δικαστήρια σαν να ήταν η ίδια ένοχη, πρέπει να πάψει να αναβιώνει, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε ευρύτατη συμπαράσταση από πολύ περισσότερους φορείς, καθώς και από θεσμικά πρόσωπα. Η επιτροπή αλληλεγγύης που είχε σχηματισθεί τότε, φρόντισε για κάλυψη των πολύπλευρων αναγκών που δημιούργησε η δίωξη και ο εξοβελισμός της νεαρής μαθήτριας και της μητέρας της, για κατοικία, δουλειά και σχολείο.

Σήμερα, μετά τρεισήμισυ χρόνια, οι καθηγητές και ο διευθυντής γνωστού ιδιωτικού σχολείου το οποίο της έδωσε υποτροφία και απ’ όπου αποφοίτησε, διαβεβαιώνουν τόσο για τις επιδόσεις της όσο και για το άμεμπτο ήθος της σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής της.

Πιστεύουμε ότι η αντιμετώπιση της υπόθεσης Αμαρύνθου εντάσσεται στο κλίμα συγκάλυψης της βίας κατά των γυναικών και της κατίσχυσης της οικογενειακής ή κοινωνικής (στην προκειμένη περίπτωση) «συνοχής» έναντι του δικαιώματος των γυναικών για αυτονομία του σώματος και σεβασμό της αξιοπρέπειας, και αναβιώνει επικυρώνοντας το πατριαρχικό δικαίωμα για τον έλεγχο του σώματος των γυναικών.

Επαναβεβαιώνουμε σήμερα την αλληλεγγύη μας προς την νεαρή, ενήλικη πλέον, παθούσα και καταγγέλλουσα, και ζητούμε την αποδοχή του αιτήματός της για έφεση της εκδοθείσας απόφασης.

Αθήνα, 12 Απριλίου 2010

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών
Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας
Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη
Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών
Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας
Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών
Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος
Ομάδα φύλου Νεολαίας ΣΥΝ
Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
Τομέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ
Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πρασίνων

Λα σιτουατιόν ε τρε απελπιστίκ....

2010-04-11T13:24:00.003+03:00

... εκτός αν είσαι τράπεζα. Διαβάζω με έκπληξη στο σημερινό "Βήμα της Κυριακής":

Στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργείο Οικονομικών δεν υποτιμούν την πιθανότητα ο μηχανισμός να μην αποτρέψει το «έμφραγμα» στην αγορά ομολόγων, αλλά ο λόγος που παραμένουν ψύχραιμοι είναι ότι η κυβέρνηση διαθέτει μία ακόμη ασφαλιστική δικλίδα. Τα εναπομείναντα 15 δισ. ευρώ του «πακέτου Καραμανλή» θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν κατά ένα μεγάλο ποσοστό στον δανεισμό του Δημοσίου, συμβάλλοντας στην υπέρβαση του σκοπέλου των υψηλών αναγκών δανεισμού των επόμενων έξι εβδομάδων. Οι τράπεζες στηρίζονται από το κράτος, έτσι ώστε τον Μάιο (αν χρειαστεί) να δανείσουν το κράτος (με επιτόκιο 7%), επιστρατεύοντας κεφάλαια που θα δανειστούν από την ΕΚΤ (με 1%), με ενέχυρο τα 15 δισ. ευρώ του «πακέτου Καραμανλή» (αποκομίζοντας έτσι κέρδος 6%!).

Ετοιμαζόμαστε να στηριχθούμε με ένα πακέτο ή να φάμε πακέτο; Η έκπληξη μου ίσως είναι αφέλεια τελικά.